Na wstępie już przyznam się do niedawnej jeszcze ignorancji, która jest dla mnie powodem do wstydu ale z której szczęśliwie mnie uleczono. Narciarstwo a wraz z nim znajomość ośrodków sportów zimowych nie była nigdy moją domeną jako wychowanego pechowo w ledwo pagórkowatej części pięknego Podkarpacia. Jestem jednak w stanie przyjąć do wiadomości, że narciarze chcący wykorzystać uroki zimowego krajobrazu mogą w sposób zupełnie dla mnie nielogiczny udawać się nie tylko w góry na południu naszego kraju ale także te najstarsze i równie urokliwe a znajdujące się w niemalże centralnej Polsce Z racji na motywy towarzyskie, Województwo Świętokrzyskie odwiedzałem nierzadko i miałem wielokrotnie okazję zapoznać się i docenić walory lokalnych atrakcji, obalając lub potwierdzając złośliwe stereotypy (faktycznie chyba trochę bardziej tu wieje :P).

W przeciwieństwie do nart, wino stało się już jakiś czas temu sportem uprawianym przeze mnie chętnie a momentami nawet wyczynowo. Nie ma chyba wielu winiarzy, którzy administracyjnie ulokowali swoje winnice w tej części kraju, których osobiście lub przynajmniej za pośrednictwem zabutelkowanych wyrobów nie znałbym lub nie cenił. Większość winiarstwa świętokrzyskiego ulokowana jest jednak w pewnej odległości od stołecznych Kielc, w okolicach niezwykle urokliwego Sandomierza (miasta fascynującego w swoim średniowiecznym charakterze ale i jak się zdaje dotkniętego plagą przestępczości zwalczanej skutecznie przez swoiste organy ścigania).  Coraz częściej jednak winnice lokowane są także poza tym szczególnie udanym dla polskiego winiarstwa miejscem, otwierając drogę do traktowania całego województwa jako dużego, winiarskiego regionu.

Skąd jednak refleksje wylewane przeze mnie powyżej w nudzącej już nieco formie. Wraz z licznymi blogerami o zainteresowaniach ogólnohedonistycznych (kulinarnych, narciarskich, rodzinnych) w tym także z przedstawicielami winnej blogosfery (winiacz, kobietaiwino, naszepierwszewino) miałem przyjemność uczestniczyć w I Ogólnopolskim Zjeździe Blogerów zorganizowanym w kieleckim Hotelu Binkowski przez Stowarzyszenie Projekt  Świętokrzyskie.

Poza atrakcjami towarzyskimi i networkingowymi (blogerzy oddani swoim pasjom to naprawdę ciekawi ludzie) nie zabrakło także elementów promujących ważne dla promocji regionu winiarstwo. Mimo, że pora roku wyraźnie faworyzowała promocję narciarstwa, niestrudzeni wybraliśmy się do sztandarowej Winnicy Płochockich by na własne oczy, a za pośrednictwem społecznościowych mediów i kontrolowanych przez nas tub propagandowych, udowodnić całemu światu, że świętokrzyskie winiarstwo to nie są żarty.

Po raz kolejny przyznaję ze wstydem, że w Sandomierskich winnicach nie bywam zbyt często. Tym większą radość sprawili mi organizatorzy projektu, zabierając wreszcie do jednej z najstarszych i najbardziej zasłużonych winnic w kraju a przede wszystkich do jej właścicieli, których miałem dzięki temu wreszcie sposobność spotkać w środowisku naturalnym

Winnicy Płochockich i jej win nie trzeba chyba nikomu przedstawiać: pięknie położone siedlisko, świetne, trzymające poziom i klasę wina, które już dawno stały się wizytówką polskiego winiarstwa oraz ich uroczy autorzy. Czego chcieć więcej? W moim przypadku kwewri! Żądny tego magicznego naczynia przywracającego z mroków komercji pradawny styl wina, zaspokoiłem szczęśliwy zarówno swoje technologiczne  jak i sensoryczne pragnienie, wspominając przy tym niedawną wizytę w Gruzji, kolebce światowego winiarstwa oraz pijąc za zdrowie wszystkich, uwiecznionych na ścianie a znanych mi w znakomitej większości i darzonych sympatią monterów tego szczególnego fermentora.

Nie można pominąć także niezwykle optymistycznej, choć niewpisanej w program projektu, degustacji w domowej piwnicy Sylwestra Kościeleckiego, jednego ze współorganizatorów projektu, odpowiedzialnego za jego winiarską część, a przede wszystkim niezwykle dociekliwego w swojej pracy autora bloga naszepierwszewino.pl, oraz dobrze zapowiadającego się winiarza. Mieliśmy okazję spróbować limitowej serii jego pierwszych win – kupażu Regent Rondo oraz win jednoszczepowych z  Gewürztraminera, Solarisa i Chardonnay!  Więcej o samych winach przeczytacie w szerszej relacji piwnicznej na winiacz.com. Sama bodega mieści się w pieczołowicie przerobionej piwnicy  w bloku mieszkalnym. Pocieszające jest, że dla prawdziwego pasjonata nie ma rzeczy niemożliwych ani trudnych warunków. Można robić to czego się pragnie i co szczególnie ważne, można to robić naprawdę dobrze.

Celem projektu było przedstawienie blogerom zupełnie nieznanej strony Województwa Świętokrzyskiego – co udało się w moim przekonaniu wyjątkowo dobrze (jak wspomniałem już we wstępie, mimo słabej znajomości infrastruktury narciarskiej, stok znajdujący się niemalże w centrum Kielc poważnie mnie zaskoczył). Także goszczący nas, czterogwiazdkowy Hotel Binkowski, który w mojej idei zapowiadał się jako kolejny, biznesowy ośrodek dobrej klasy, przygotowany pod konferencje i wesela w rzeczywistości objawił się jako miejsce którego spodziewałbym się raczej w najlepszych górskich kurortach, skupionych na sporcie i sanacji zdrowia. Nad polskim winem w karcie hotelowej restauracji musimy jeszcze popracować ale tę drobną niedoskonałość rekompensował nam swoją osobą szalenie sympatyczny gospodarz tego wyjątkowego przybytku (poza tym wino mieliśmy swoje :P)

Świętokrzyskie zgodnie z ideą twórców projektu okazało się miejscem gościnnym, sympatycznym, bogatym w atrakcje turystyczne i stoki – zdatne zarówno do uprawy winorośli jak i narciarskich wyczynów.

W zjeździe uczestniczyłem na zaproszenie Stowarzyszenia Projekt Świętokrzyskie (#projektswietokrzyskie)

O wydarzeniu napisali także:

Wino i jedzenie ziemi świętokrzyskiej –  winiacz.com

Winne Wtorki: Człowiek, wino, historia – winiacz.com

I Ogólnopolski Zjazd Blogerów w Województwie Świętokrzyskim – naszepierwszewino.pl

Odkrywamy mniej znane narciarskie regiony Polski – narty.pl

The post Świętokrzyskie stoki first appeared on Paragraf w kieliszku.

REJESTRACJA WINNICY #4 – CERTYFIKACJA

Nadmienię jeszcze na wstępie, że wpis dzisiejszy oparł się na dwóch niezwykle sympatycznych osobach, którym tekst ten stworzony ku ogólnemu pożytkowi dedykuję. Myślę, że nie pogniewają się jeśli zdradzę ich personalia w tej publicznej formie. Pierwszym z nich jest Sylwester Kościelecki, znany Wam zapewne z oryginalnego i wciągającego bloga winiarskiego Primum Vinum, na którego pytanie odpowiedzią jest moja dzisiejsza twórczość. Drugim dobrodziejem jest zaś Zbigniew Krzyżak z niezwykle urokliwej Winnicy Chodorowa, który poświęcił swój czas aby przybliżyć cały proces od praktycznej strony. Obu Panom serdecznie z tego miejsca dziękuję

NAZWY SZCZEPÓW NA ETYKIETACH WINA

Larum podnosi winiarskie środowisko na myśl o przykrym obowiązku wylegitymowania się przed stoswonymi służbami z tejże zawartości przed jej ujawnieniem na winiarskiej etykiecie. Historia polskiego winiarstwa naznaczona jest jego niemowlęcym okresem, w którym nazwy wina nierzadko nawiązywały luźno do ukrytych w nim szczepów lecz bezpośrednio, z wyżej wymienionych przyczyn ich nie zdradzały. Unik ten wszedł nam w krew i stał się popularnym sposobem budowania nazw dla poszczególnych win w piwnicznym portfolio (np. Sibemus, Hibia, Rege z Winnicy Płochockich czy RoRe lub Rondino z Winnicy Zadora).

CERTYFIKACJA WINA 

Wbrew temu co wielu się wydaje certyfikacja nie jest jedynie wymysłem naszego lokalnego piekiełka legislacyjnego ale implementacją wymogów stawianych krajom winiarskim przez Unię Europejską (więcej o samej etykiecie wina tutaj).  Możliwość umieszczenia rocznika i nazwy odmiany (lub odmian) winorośli na etykiecie wina z winogron pozyskanych z krajowych upraw winorośli jest dozwolona po stosownej certyfikacji w tym zakresie (patrz: FORMALNA STRONA ETYKIETY). Zasadniczym dokumentem wspólnotowym, regulującym problematykę certyfikowania rocznika i odmian jest Rozporządzenie Komisji (WE) nr 607/2009 z dnia 14 lipca 2009 r. ustanawiające niektóre szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 479/2008 w odniesieniu do chronionych nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych, określeń tradycyjnych, etykietowania i prezentacji niektórych produktów sektora wina. Przepisy te, wprowadziła zaś do krajowego porządku prawnego ustawa z dnia 12 maja 2011 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina czyli znana dobrze czytelnikom – ustawa winiarska.

Formalna strona etykiety

Wnioskować o taką certyfikację może jedynie producent wina wyrabiającego wino z winogron pozyskanych z upraw winorośli położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie do 15 sierpnia danego roku gospodarczego, bezpośrednio do siedziby Wojewódzkiego Inspektoratu JHARS właściwego ze względu na miejsce wyrobu wina.

Wniosek taki (do pobrania) zawiera:

1. imię i nazwisko, miejsce zamieszkania i adres albo firmę, siedzibę i adres producenta albo przedsiębiorcy niebędącego producentem wyrabiającego wino z winogron pozyskanych z upraw winorośli położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w przypadku gdy przedsiębiorca nie posiada uprawy winorośli, z której wyrabia się wino przeznaczone do wprowadzenia do obrotu – również imię i nazwisko, miejsce zamieszkania i adres albo firmę, siedzibę i adres właściciela uprawy winorośli;
2. określenie miejsca wyrobu wina z określonego rocznika lub wina z określonej odmiany;
3. informację o lokalizacji uprawy winorośli, z której wyrabia się wino z określonego rocznika lub wino z określonej odmiany winorośli, w danym roku gospodarczym, zawierającą wskazanie:
   a) województwa, powiatu i gminy,
   b) nazwy oraz numeru obrębu ewidencyjnego,
   c) numeru i wielkości działek ewidencyjnych oraz wielkości powierzchni w hektarach, z dokładnością do drugiego miejsca po przecinku, uprawy winorośli, z której będą pozyskiwane winogrona do wyrobu wina z określonego rocznika lub wina z określonej odmiany winorośli, w danym roku gospodarczym,
   d) nazwy lub nazw odmian winorośli, w przypadku wyrobu wina z określonej odmiany winorośli.

KOSZTY CERTYFIKACJI

Za przeprowadzenie certyfikacji pobierana jest oczywiście opłata, określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2011 r. w sprawie stawek opłat za przeprowadzenie certyfikacji wina z określonego rocznika lub wina z określonej odmiany winorośli (Dz.U. 2012 poz. 3). Opłata stanowi dochód budżetu państwa i należy ją wnieść na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu JHARS właściwego ze względu na miejsce wyrobu wina. Wynosi ona:

• 10 zł za kontrolę zgodności nazwy lub nazw odmian winorośli ze stanem faktycznym (za każdą odmianę)
• 202 zł  jesli łączną powierzchnia winnicy nie przekracza 1ha
• 202 zł za pierwszy hektar oraz 19 zł za każdy kolejny hektar uprawy w przypadku większych winnic

Demonizowanie certyfikacji wydaje się zatem w dzisiejszych czasach zupełnie niepotrzebne. Praktyka winiarzy potwierdza, że jest to proces możliwie nieskomplikowany i w istocie tani. Korzyści wynikające z oznaczania produktu nazwą szczepu stają się natomiast coraz bardziej wymierne.

The post Certyfikacja wina first appeared on Paragraf w kieliszku.