ISTOTA PROBLEMU

Nie można się nie zgodzić, iż Polska w zakresie akcyzy jest skansenem Europy i daje popis zaściankowości stosując przestarzały i co niezwykle istotne,  kosztowny systemu kontroli opłat akcyzowych. Papierowe znaki potwierdzające zapłacenie akcyzy, nie tylko nie spełniają przypisywanej im roli, ale są dodatkowo poważnym obciążeniem dla przedsiębiorców, a w szczególności dla małych i średnich firm. Ograniczają konkurencję i sztucznie zawyżają ceny dobrej jakości win w Polsce. Celem zapowiadanych zmian jest zmniejszenie barier wejścia na rynek małych, niezależnych, polskich przedsiębiorców oraz zwiększenie konkurencyjności a co za tym idzie obniży ceny i zwiększenie dostępności dobrej jakości win (nie mówcie tego PARPA :P). Zważywszy na zapowiadane równocześnie zaostrzenie ustawy o wychowaniu w trzeźwości, nasz ustawodawca pozostaje jak zawsze konsekwentny i spójny, co jedną ręką daje, drugą znów odbiera.

CO SIĘ WYDARZYŁO?

W ostatni czwartek (9 listopada 2017 roku) podczas wspólnej konferencji Warsaw Enterprise Institute i Ministerstwa Rozwoju, padła oficjalna deklaracja wiceminister rozwoju Jadwigi Emilewicz, zapowiadająca zniesienie w najbliższym czasie obowiązku banderolowania win. Ta przełomowa zapowiedź jest niewątpliwie efektem pracy organizacji reprezentujących przedsiębiorców, w tym importerów wina, takich jak WEI czy Stowarzyszenie Importerów Dystrybutorów Wina, oraz przedstawionych przez te organizacje postulatów zmian. Kompletny Raport WEI wraz z rekomendacjami regulacyjnymi znajdziecie TUTAJ.

Wiceminister Rozwoju Jadwiga Emilewicz zapowiedziała, iż Ministerstwo Rozwoju we współpracy z Ministerstwem Finansów pracuje nad projektem rozporządzenia znoszącego system banderolowania win  (tak naprawdę to wystarczy prosta zmiana obowiązującego już rozporządzenia). Rzeczony projekt ma być gotowy do końca roku tak, aby w pierwszym kwartale przyszłego roku rozporządzenie weszło w życie. Nie pokrywa się to zatem z rozgłaszaną wszem i wobec wieścią, jakoby banderole miały zniknąć już 1 stycznia 2018 roku.

Całkowicie słuszną jest także propozycja WEI dotycząca wprowadzenia dwuletniego zawieszenia obowiązku banderolowania win, jako okresu przejściowego, w którym zbadany będzie wpływ usunięcia banderol na importerów, szarą strefę, ściągalność podatku akcyzowego oraz sytuację na rynku. Podobny zabieg z powodzeniem testowano już wszak na piwie.

Fala entuzjazmu może być nieco krępowana faktem, iż te w istocie potrzebne zmiany, pozostają jedynie deklaracją. Wierzymy jednak wszyscy, że tym razem na zapowiedziach się nie skończy. Fakt lapidarności komunikatu nie przeszkadza jednak, tworzyć dodatkowych a wyssanych jedynie z palca historii pobocznych i dobudowywania fałszywego przekazu. O tym co dokładnie jest przedmiotem rozważanych zmian, znajdziecie zatem w dalszej części dzisiejszego wpisu.

CZYM JEST BANDEROLA?

Banderola to nic innego jak papierowa forma ustawowo definiowanego znaku akcyzy, czyli fizycznie nanoszonego na produkt akcyzowy, dowodu zapłaty podatku (akcyzy oczywiście). Znak akcyzy jest nanoszony na opakowanie jednostkowe wyrobu akcyzowego lub bezpośrednio na wyrób akcyzowy w taki sposób, aby zdjęcie znaku lub otwarcie opakowania w miejscu przeznaczonym do jego otwierania albo użycie wyrobu powodowały trwałe i widoczne uszkodzenie znaku w sposób uniemożliwiający jego powtórne użycie, chyba że znak akcyzy jest nanoszony bezpośrednio na wyrób akcyzowy w sposób trwały (art. 120 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym Dz.U. 2009 nr 3 poz. 11). Banderola jest jedynie rodzajem świadectwa potwierdzającego opłacenie przez producenta lub importera podatku akcyzowego.

CZY ZNIESIENIE BANDEROL OZNACZA ZNIESIENIE AKCYZY NA WINO?

Absolutnie nie! Potencjalne zniesienie obowiązku banderolowania (czyli obowiązku naklejania na butelki kolorowych pasków z orzełkiem) w żadnym stopniu nie zmieni obowiązku opłacania podatku akcyzowego od wina. Tego typu wnioski wyciągane przez wielu, są całkowicie nieuprawnione. Jeśli faktycznie dojdzie do zapowiadanej zmiany przepisów w omawianym zakresie, będziemy mieć do czynienia z sytuacją, do której przywykliśmy już bliskim winu rynku piwa. Złocisty trunek jest oczywiście wyrobem akcyzowym, od którego ten swoisty podatek jest naturalnie odprowadzany, nie jest jednak objęty obowiązkiem banderolowania, czyli oznaczania produktu gotowego, papierowym znakiem akcyzy. Kwestię tę reguluje Rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy (tekst jednolity – Dz. U. z 2016 r. poz. 1466). Rozporządzenie określa zwolnienia z obowiązku oznaczania niektórych wyrobów akcyzowych znakami akcyzy, okres, na jaki zwolnienie jest wprowadzane, oraz warunki i tryb stosowania zwolnień w odniesieniu do niektórych grup wyrobów akcyzowych. Zwalnia się w nim z obowiązku oznaczania znakami akcyzy wyprodukowane na terenie kraju,wyroby akcyzowe wymienione w poz. 8 załącznika do rozporządzenia – w załączniku tym znajdziemy zaś jedynie jeden produkt czysto spożywczy, którym jest piwo otrzymywane ze słodu. Zaledwie pojedynczy zapis w załączniku do rozporządzenia wystarczył zatem by browary nie musiały naklejać papierowych znaczków na butelki swoich produktów. Zakładam, że zapowiadane szumnie zniesienie obowiązku banderolowania win, dokona się także poprzez zmianę treści załącznika poprzez dopisanie tam interesującej nas kategorii produktów. 

Wszystkim marzącym o całkowitym zniesieniu akcyzy na wino czy też inne napoje alkoholowe, spieszę przy tej okazji wytłumaczyć, iż całkowite zniesienie akcyzy nie jest możliwe. Podatek akcyzowy podlega daleko idącej, harmonizacji wspólnotowej. Realnym jest wprowadzenie zerowej stawki podatku akcyzowego ale nie jego całkowita likwidacja. Kraje UE w których winiarze akcyzy nie opłacają nie są wcale z niej zwolnieni i podlegają wszystkim obowiązkom związanym z ewidencjonowaniem i kontrolą nad produkcją i obrotem wyrobami akcyzowymi.

Kończąc, raz jeszcze składam ukłony organizacjom, które dbają o interesy polskich producentów oraz importerów i dystrybutorów wina. Trzymam kciuki za powodzenie powyższego projektu zniesienia obowiązku banderolowania i wierzę, że z drogi postępu nie uda się tak łatwo cofnąć

The post Wino bez banderoli – fakty i mity first appeared on Paragraf w kieliszku.

Przepisy regulujące funkcjonowanie faktycznie istniejącego już polskiego świata producentów wina nabierają w istocie coraz bardziej praktycznego wymiaru. Ambicją dzisiejszego wpisu, który rozpoczyna nową serię przewodnika po prawie dla polskich winiarzy,  jest zatem zdefiniowanie prawa winiarskiego jako takiego i usystematyzowanie regulacji przedmiotu, obowiązujących w naszym kraju. Seria ta będzie miała na celu stanowić podręczny przegląd przepisów, które dotykają tak interesującej naszych producentów wina materii. Przede wszystkim kwestii związanych z uprawą winorośli, produkcją wina oraz jego sprzedażą hurtową (do sklepów) i detaliczną (w gospodarstwie winiarskim/enoturystycznym).

Rozpoczniemy tę analizę stanu prawnego od wstępu do najważniejszych regulacji prawa rodzimego. W dalszych częściach, omówimy kwestie związane z lokalnymi przepisami dotyczącymi prowadzenia działalności gospodarczej lub rolniczej w branży winiarskiej oraz zmierzymy się z regulacjami podatkowymi (w szczególności tymi dotyczącymi podatku akcyzowego). Dla pobieżnego choć wyczerpania tematu, serię tę zakończymy próbą uporządkowania systemu prawa Unii Europejskiej, z obowiązku implementacji którego wynikać będą bezpośrednio wszystkie wcześniej omówione arcydzieła polskiej sztuki legislacji. Warto bowiem pamiętać, że istotną rolę w systemie prawnym Polski jako członka Unii Europejskiej, stanowi oczywiście prawo wspólnotowe, szczególnie rozbudowane w omawianym, winiarskim zakresie.

Jeśli chodzi o samo prawo winiarskie, to zauważalny jest generalny brak tendencji do wyróżniania tej kategorii przepisów spośród porządku prawnego (także w licznych krajach o dłuższej historii winiarstwa, jednym z wyjątków jest oczywiście Francja). Stanowi ono zatem całość regulacji dotyczących omówionej już tematyki winiarskiej, usytuowanych w różnych gałęziach prawa takich jak prawo rolne, prawo podatkowe czy zagadnienia prawa gospodarczego. Zasadniczo, podstawowym aktem regulującym ogół zagadnień produkcji i obrotu winem a przez to gospodarcze życie każdego, polskiego winiarza jest tzw. ustawa winiarska czyli  ustawa z dnia 12 maja 2011 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina Dz.U. 2011 nr 120 poz. 690,  konstytuująca zagadnienia związane z wyrobami winiarskimi (winami gronowymi, owocowymi, cydrami, miodami pitnymi itp.). Reguluje ona przede wszystkim proces wyrobu fermentowanych napojów winiarskich, wraz z listą dopuszczonych przy produkcji technologii oraz zasady obrotu tego typu produktami. Dokument ten wprowadza też klasyfikację tych wyrobów i system ich definiowania.

Do ustawy tej, dołączył nasz prawodawca komplet rozporządzeń wykonawczych, które precyzują zawarte w niej regulacje. Są to: 

• Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 4 sierpnia 2014 r. w sprawie wzorów formularzy deklaracji składanych Prezesowi Agencji Rynku Rolnego w zakresie wyrobu, rozlewu i wprowadzania do obrotu wyrobów winiarskich z wina, winogron lub moszczów winogronowych Dz.U. 2014 nr 0 poz. 1080;
• Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 22 maja 2013 r. w sprawie rodzajów fermentowanych napojów winiarskich oraz szczegółowych wymagań organoleptycznych, fizycznych i chemicznych, jakie powinny spełniać te napoje Dz.U. 2013 nr 0 poz. 633;
• Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie szczegółowego sposobu wyrobu fermentowanych napojów winiarskich oraz metod analiz tych napojów do celów urzędowej kontroli w zakresie jakości handlowej Dz.U. 2013 nr 0 poz. 624;
• Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 listopada 2012 r. w sprawie terminu zamknięcia rejestru przychodu i rozchodu wyrobów winiarskich Dz.U. 2012 nr 0 poz. 1354;
• Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 listopada 2012 r. w sprawie sposobu i miejsca pobierania próbek winogron, moszczu winogronowego i wina w trakcie fermentacji oraz ustalania naturalnej zawartości alkoholu w tych produktach Dz.U. 2012 nr 0 poz. 1337;
• Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 listopada 2012 r. w sprawie minimalnej zawartości alkoholu w wytłokach i osadzie drożdżowym Dz.U. 2012 nr 0 poz. 1336;
• Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 29 grudnia 2011 r. w sprawie stawek opłat za dokonanie ocen wniosku o objęcie ochroną, zastrzeżenia do tego wniosku oraz wniosku o zatwierdzenie zmiany specyfikacji Dz.U. 2012 nr 0 poz. 116;
• Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 29 grudnia 2011 r. w sprawie wzoru świadectwa jakości potwierdzającego zgodność procesu wyrabiania wyrobu winiarskiego ze specyfikacją Dz.U. 2012 nr 0 poz. 25;
• Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 grudnia 2011 r. w sprawie sposobu ustalania i umieszczania numeru identyfikacyjnego partii wina z określonego rocznika lub wina z określonej odmiany winorośli Dz.U. 2012 nr 0 poz. 4;
• Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2011 r. w sprawie stawek opłat za przeprowadzenie certyfikacji wina z określonego rocznika lub wina z określonej odmiany winorośli Dz.U. 2012 nr 0 poz. 3.

Przepisy powyższe, nakładają na producentów wina szereg obowiązków, których celem jest zapewnienie wysokiej jakości oferowanych w handlu wyrobów winiarskich. Nade wszystko należy pamiętać, że produkcja wina jest działalnością regulowaną i wymaga uzyskania wpisu w ewidencji prowadzonej przez Prezesa Agencji Rynku Rolnego a jej prowadzenie bez stosownej rejestracji jest sankcjonowane (…kto wyrabia lub rozlewa wyroby bez wymaganego wpisu do rejestru, podlega karze grzywny, karze ograniczenia wolności albo karze pozbawienia wolności do roku. Karze grzywny podlegają również osoby, które wyrabiają i wprowadzają do obrotu wyroby winiarskie niezgodnie z wymaganiami określonymi w ustawie).

Istotna jest także szeroka perspektywa spojrzenia na omawiane przepisy z uwagi na liczne odesłania podsądnego ustawy winiarskiej do innych aktów prawnych (nie tylko omówionych wyżej rozporządzeń wykonawczych i przepisów UE). Odwołania te dotyczą takich aktów prawa krajowego jak:

• Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia Dz.U. 2006 nr 171 poz. 1225
• Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej Dz.U. 2004 nr 173 poz. 1807
• Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych Dz.U. 2004 nr 42 poz. 386
• Ustawa z dnia 18 grudnia 2003 r. o ochronie roślin Dz.U. 2004 nr 11 poz. 94
• Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych Dz.U. 1991 nr 80 poz. 350
• Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego Dz.U. 1960 nr 30 poz. 168

c.d.n.

The post Prawo winiarskie cz. 1 – podstawowe regulacje first appeared on Paragraf w kieliszku.

Te szczególne uroki beztroskiego życia zakłóca jednak nikczemny ustawodawca, który wiąże z tą szczególną formą spożycia liczne przepisy prawne, związane najczęściej z przykrymi retorsjami. Sankcje te dotykają samych amatorów towarzyskiej degustacji jak i umożliwiającego tę formę rozrywki, przedsiębiorcę-sklepikarza.

Znane nam już przepisy sławetnej ustawy o wychowaniu w trzeźwości… wyraźnie zakazują nam (art. 43 ust. 1) spożywania napojów alkoholowych na ulicach, placach i w parkach, z wyjątkiem miejsc przeznaczonych do ich spożycia na miejscu, w punktach sprzedaży tych napojów (zainteresowanych odsyłam do wpisu poświęconego dokładniej tej tematyce). Ustawa wymienia także inne miejsca w których picie alkoholu jest zabronione, takie jak szkoły, domy studenckie czy środki komunikacji publicznej. Co szczególnie istotne i kłopotliwe dla wszystkich starających się przedmiotowe przepisy ominąć, ustawodawca pozwala na doprecyzowanie katalogu miejsc objętych prohibicyjnym zakazem, także lokalnym samorządom. Skutkom takich regulacji przeciwdziałać łatwo. Improwizowane “piwne ogródki” najczęściej mieszczą się przecież na terenie prywatnym, należącym do właściciela sklepu, na którym żadna ustawa ani uchwała gminy zakazywać spożycia nie może.

Abstrahując jednak od nieprzyjemnych dla konsumentów sytuacji, kiedy spożycie odbywa się w miejscu w którym obowiązuje zakaz spożywania alkoholu, należy zauważyć, że znacznie poważniejsze w swoich skutkach mogą się okazać konsekwencje z którymi liczyć, musi się sam przedsiębiorca. Tenże, nie bacząc zaś na prawne ryzyko, wspiera najczęściej sam proceder, organizując często niezbędną infrastrukturę – choćby poprzez ustawienie pod sklepem kultowej już ławeczki czy udostępnianie otwieracza do butelek.

ODPOWIEDZIALNOŚĆ SKLEPU

W Ustawie… przewidziano dwa typy zezwoleń (nie koncesji!) na sprzedaż detaliczną wyrobów alkoholowych:

• przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży (głównie sklepy)
• przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży (np. bary czy restauracje)

Oznacza to, że właściciele sklepów, posiadający pierwszy z wymienionych rodzajów zezwolenia, dopuszczając do konsumpcji alkoholu na terenie sklepu, przekraczają warunki tegoż zezwolenia a zatem narażają się na jego utratę (art. 18 ust. 10) a nawet na orzeczenie zakazu prowadzenia działalności polegającej na sprzedaży lub podawaniu napojów alkoholowych (art. 43 ust. 3).

Wspomniane sankcje administracyjne będą zapewne bardzo dotkliwe dla przedsiębiorcy, nie zamykają jednak katalogu przykrości jaki może go spotkać za tego typu zachowanie. Przedsiębiorca, który organizuje nielegalny punkt spożycia napojów wyskokowych lub dopuszcza by ten powstał spontanicznie w obrębie jego własności (neglegentia culpa est), popełniają nadto przestępstwo za które zagraża im kara grzywny. Takiej karze podlega bowiem ten kto sprzedaje lub podaje napoje alkoholowe w wypadkach kiedy jest to zabronione, albo bez wymaganego zezwolenia lub wbrew jego warunkom (art. 43 ust. 1). Tej samej karze podlega kierownik zakładu handlowego lub gastronomicznego, który nie dopełnia obowiązku nadzoru i przez to dopuszcza do popełnienia w tym zakładzie przestępstwa określonego przepisem wcześniejszym (art. 43 ust 2).

Pocieszający jest jedynie fakt, iż ciężar dowodu spoczywa w takiej sytuacji na urzędniku, starającym się dowieść, że warunki zezwolenia faktycznie przekroczono. Praktykę taką wymusza w tym zakresie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2011 roku (sygn. akt II GSK 243/2010), w którym NSA podnosi nadmierną surowość sytuacji w których dochodzi do odbierania przez organy administracji publicznej zezwolenia na sprzedaż alkoholu. Do konkluzji, która znalazła się w sentencji omawianego wyroku, doszedł Sąd rozważając dwie kwestie. Pierwszą, czy sankcje administracyjne stosowane przez urzędy powinny uwzględniać okoliczności wyłączające odpowiedzialność przedsiębiorcy oraz drugą, w której zastanawiano się czy spożywanie alkoholu w sklepie, samo z siebie stanowi przejaw złamania przepisów przez przedsiębiorcę. Orzeczono ostatecznie, iż nieprzestrzeganie określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych, jako przesłanka dla cofnięcia zezwolenia na sprzedaż alkoholu na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy … wymaga wykazania przez organ faktu naruszenia określonego warunku sprzedaży alkoholu przez przedsiębiorcę posiadającego stosowne zezwolenie wraz ze wskazaniem przepisu ustawy, do którego odnosi się ten warunek. Nie jest zatem właściwym ukaranie przedsiębiorcy tylko za to, że do spożywania alkoholu w obrębie jego sklepu, faktycznie dochodzi, szczególnie w sytuacji gdy wyłączną winę ponosi sam klient spożywający alkohol.

Przedsiębiorca ma zatem możliwość chronić się przed odpowiedzialnością za sytuacje, które wynikły bez jego winy. Oczywistym jest, że właściciel sklepu nie powinien nade wszystko ułatwiać ani zachęcać do spożywania alkoholu na terenie sklepu. Powinien wręcz, podjąć niezbędne kroki do tego aby do podobnych czynów, swoich klientów zniechęcić. Mowa tutaj przede wszystkim o wprowadzeniu zakazu spożycia alkoholu w sklepie i jego właściwym ogłoszeniu – np. wywieszenia w widocznych miejscach tabliczek informacyjnych. Dla pełnego spokoju ducha, sprzedawca powinien także reagować w sposób jasny i czytelny, na próby pogwałcenia tak określonego zakazu.

Kwestią wymagającą dodatkowo omówienia przy tej okazji, jest legalność sprzedawania alkoholu osobom, które ponad miarę oddają się urokom upojenia. Art. 15 Ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, zabrania w ust. 1, sprzedaży i podawania alkoholu osobom, których zachowanie wskazuje na stan nietrzeźwości. Zakaz zakazem a praktyka (jak zwykle bywa) praktyką. Jakże oczywistym jest dla nas bowiem, widok osób, których stan w sposób ewidentny zdaje się realizować przesłanki, zawarte we wspominanym przepisie a które nie zostały pozbawiane przywileju, zakupienia kolejnej dawki napoju rozrywkowego. Złamanie prawa przez przedsiębiorcę, jest oczywiste tak jak sam, finansowy motyw podobnego działania. Odpowiednie przepisy cytowanej ustawy, określające sankcje za naruszenie warunków zezwolenia na sprzedaż alkoholu, należy traktować tu analogicznie.

The post Ławeczka pod sklepem first appeared on Paragraf w kieliszku.

Podstawowe pytanie jakie powinniśmy sobie zadać, jest to dotyczące istnienia w polskim porządku prawnym, legalnej definicji piwa. Sprawa do prostych jednak nie należy co komplikuje znacznie odpowiedź na to proste, jak się może wydawać, pytanie.

Jak zwykle bywa, napój jakim jest piwo nie znalazł się w szczęśliwym gronie produktów, których jasna definicja implikuje skład i zabezpiecza ich jakość z dbałości o interesy konsumenta. Ustawodawca zważywszy jednak na fakt, iż napój ten zawiera alkohol, przypomina sobie o piwie w regulacjach podatkowych. Określenie wskazujące na sposób obciążania piwa stosowną daniną znajdziemy zatem w ustawie o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2011 r. nr 108, poz. 626).

Wspomniana wyżej ustawa w art. 94, określa na potrzeby interesów skarbu państwa, czym jest  piwo, zaliczając do szczycącej się tym mianem kategorii trunków : wszelkie wyroby objęte pozycją CN 2203 00 oraz wszelkie wyroby zawierające mieszaninę piwa z napojami bezalkoholowymi, objęte pozycją CN 2206 00, jeżeli rzeczywista objętościowa moc alkoholu w tych wyrobach przekracza 0,5% objętości. 

Dla rozszyfrowania tajemniczych kategorii tzw. Nomenklatury Scalonej (załącznik do rozporządzenia Rady /EWG/ nr 2658/87 z 23 lipca 1987 r.: numer CN 2203 oznacza piwo otrzymywane ze słodu zaś CN 2206 zawiera inne napoje fermentowane, obok miodu pitnego i cydru także te dość egzotyczne, takie jak: wino palmowe, sake, malton (fermentowany napój przygotowany z ekstraktu słodowego i szlamu winnego) czy Spruce (napój otrzymany z liści lub małych gałązek jedliny świerkowej lub esencji świerkowej).

Na użytek Służby Celnej piwo otrzymywane ze słodu jest napojem alkoholowym otrzymywanym w wyniku fermentacji roztworu (brzeczki) przygotowanego ze słodowanego jęczmienia lub pszenicy, wody i (zazwyczaj) chmielu. Do przygotowania roztworu (brzeczki) mogą być również używane pewne ilości niesłodowanych zbóż (np. ziarno kukurydzy lub ryż). Dodatek chmielu nadaje gorzki i aromatyczny smak oraz poprawia trwałość. Podczas fermentacji niekiedy dodawane są wiśnie lub inne substancje aromatyczne. Dodane mogą być także cukier (szczególnie glukoza), substancje barwiące, ditlenek węgla i inne substancje. W zależności od zastosowanego procesu fermentacji produktem może być piwo dolnej fermentacji, otrzymane w niskiej temperaturze z użyciem drożdży dolnej fermentacji lub piwo górnej fermentacji, otrzymywane w wyższej temperaturze z użyciem drożdży górnej fermentacji. 

Jak wskazuje komentarz do tej kategorii, piwem nie są między innymi napoje które określane są niekiedy jako piwo, mimo że nie zawierają alkoholu (np. napoje otrzymane z wody i karmelizowanego cukru oraz napojów zwanych piwem bezalkoholowym, składających się z piwa otrzymanego ze słodu, których objętościowa moc alkoholu została zmniejszona do 0,5% obj. lub mniejszej.

Choć jak już zauważyliśmy we wstępie, omówione przepisy nie służą bezpośrednio ochronie interesów konsumentów tak jak ich bawarski pierwowzór z 1516 roku, lecz właściwemu naliczeniu akcyzy to mogą one niechcący przysłużyć się poprawie jakości piw oferowanych na polskim rynku. O ile dla prawdziwych piwoszy nieporozumieniem “jedynie” jest produkcja piwa bez użycia słodowanych zbóż lecz z wykorzystaniem syropu cukrowego o tyle dla właściwych organów podatkowych ta mniej chlubna kategoria piwopodobnych trunków stanowi atrakcyjny kąsek. Ku uciesze obu kategorii zainteresowanych, wykładania praktyczna przedmiotowych przepisów, dokonywana przez polskie sądy wyraźnie wskazuje, iż mieszanka alkoholowa powstała ze zmieszania alkoholu z syropu glukozowego z innym napojem nie jest piwem w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym (orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt. I SA/Ke 123/14). Oznacza to, iż na podejrzane ale mianujące się piwem wynalazki nie będzie można stosować niższej, preferencyjnej stawki akcyzy w wysokości 7,79 zł od hektolitra ale opłatę nieporównywalnie większą, wynoszącą 158 zł od hektolitra.

Wydaje się, że inicjujące proces w tej sprawie Urzędu Skarbowe, niechcący stanęły w obronie nie tylko interesu państwowego skarbca ale i amatorów prawdziwego piwa. Jeśli ta linia orzecznicza utrzyma się w dalszych interpretacjach tego zagadnienia, produkcja piwopodobnych cieczy, stanie się wyraźnie nieopłacalna.

The post Polskie prawo czystości first appeared on Paragraf w kieliszku.

Rząd świadom problemu, starał się stanąć na drodze patologiom związanym z nadmiernym spożyciem poprzez normy prawne oraz nasiloną akcję propagandową. Jeszcze w latach pięćdziesiątych (1956 i 1959) uchwalono pierwsze ustawy, które miały na celu walkę z alkoholizmem i jego skutkami. Zakazano sprzedaży napojów alkoholowych między innymi na terenie zakładów pracy a także wprowadzono sankcje karne za nowe rodzaje przestępstw, takich jak rozpijanie małoletniego czy też sprzedaż alkoholu wbrew zakazom. Pojawiły się też regulacje dotyczące leczenia osób dotkniętych alkoholowych problemem oraz profilaktyki. Do tego wszystkiego rozwijane były formy promocji wstrzemięźliwości, głównie na terenie zakładów pracy. Co istotne, państwo znajdowało się jednak w niezbyt szczęśliwej sytuacji musząc wybierać pomiędzy ograniczaniem strat spowodowanych w gospodarce przez skutki nadmiernego spożycia a oczywistą dbałością o interes budżetu, którego niemałą część stanowiły dochody z tego monopolu.

Ostatecznie 26 października 1982 roku Sejm PRL uchwalił, znaną nam do dziś, Ustawę o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. W efekcie ograniczono już w pierwszych latach w niespotykany sposób liczbę miejsc, które dysponowały prawem do sprzedaży wyrobów alkoholowych (do 29 000 w skali całego kraju). Zakazano też handlu tego typu produktami w sklepach prywatnych oraz rozbudowano system kontroli. Tego typu uderzenie spowodowało jednak (jak to zwykle bywa) skutki wręcz odwrotne do zamierzonych. Dochody budżetu państwa spadły drastycznie, podczas gdy w odpowiedzi na niemalejący, a wręcz pobudzony kryzysem, popyt zareagował czarny rynek. Wyroby monopolu państwowego, jako dobra niedostępne, zostały zastąpione szybko samogonem. Nie dość, że nie przynoszącym najmniejszego dochodu skarbowi państwa to jeszcze dość często ze względu na brak dostępu do wiedzy i sprzętu, mocno zanieczyszczonym surowcem. Rozwinęła się w efekcie sieć melin, w których handlowano nielegalnym i niekiedy trującym substytutem wódki, choć niekiedy zdarzały się też przypadki handlu produktem monopolowym pochodzącym z państwowych wytwórni w ramach nieoficjalnego obiegu.

Po przemianach w 1989 roku, zniesienie monopolu państwowego na produkcję wyrobów spirytusowych spowodowało konieczność przestawienia obowiązującego prawa, na nowe, wolnorynkowe tory. Kompletnie poronione pomysły legislacyjne, których bezskuteczność została tak wyraźnie obnażona w latach osiemdziesiątych musiała ulec zmianie. Mimo zapowiedzi poważnych zmian, zdecydowano się jednak na łatanie ubytków w systemie prawa poprzez nowelizacje oczywistej porażki prawodawstwa jaką była przedmiotowa ustawa. Do dnia dzisiejszego nie doczekaliśmy niestety nowoczesnej ustawy, która nie byłaby oparta na ideologicznej histerii i faktycznej hipokryzji. Wielokrotnie nowelizowana Ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. 1982 nr 35 poz. 230) obowiązuje po dziś dzień…

The post Historia wychowania w trzeźwości first appeared on Paragraf w kieliszku.