Takimi słowami zaczyna się przyjęta przez Sejm RP a inspirowana przez środowiska katolickie, uchwała w sprawie ustanowienia roku 2017  Rokiem troski o trzeźwość Narodu. Po wnikliwej obserwacji zachowań naszych parlamentarzystów śmiem twierdzić, że stan ich nieskalanych nie tylko używkami (w co osobiście wątpię) ale i jak się zdaje choćby odrobiną refleksji umysłów, daleki jest od trzeźwości. Prohibicyjna nagonka w istocie rozpoczęła się już jakiś czas temu. Urzędy wszczynają bezsensowne postępowania o pozbawienie zezwolenia na sprzedaż alkoholu z byle powodu, policja nęka sprzedawców i importerów, przyjmowane są nowe, niekorzystne interpretacje podatkowe. Próby siłowego wprowadzenia trzeźwości stały się naszą codziennością.

Dla jasności czytających – alkoholizmu co oczywiste nie popieram ani też nie neguję  idei promowania trzeźwości. Utożsamianie jednak spożywania alkoholu z zachowaniem patologicznym, podobnie jak uznawanie ludzi spożywających, za cierpiących na chorobę alkoholową jest kolejnym przejawem skłonności do karykaturalnej przesady jaką wykazują nasi rządzący. Obawiam się też, że w obliczu silnie antyalkoholowych nastrojów obecnej ekipy, uchwała nie wróży niczego dobrego dla rynku, który zmienił już oblicze polskiego modelu konsumpcji alkoholu. W kraju, który wreszcie zaczyna się cywilizować pod tym względem, który spożywa coraz mniej wódki i coraz rzadziej pije do upadłego, który coraz częściej przebiera w wyszukanych trunkach, uderzanie mieczem prohibicji może co najwyżej odwrócić tę słuszną tendencję (jak zawsze) i wzmocnić prawdziwe alkoholowe patologie. Gdy już znikną sklepy z dobrym winem, małym browarom nie będzie opłacało się produkować swoich wyśrubowanych dzieł a importerom sprowadzać światowych trunków, zostanie nam zwykła siwucha, pędzona ukradkiem w lesie dla zapicia, szarej znów rzeczywistości.

Politycznych emocji na jeden dzień wystarczy. Pełną treść uchwały zamieszczam poniżej do Waszej refleksji i zapraszam do komentarzy:

W obliczu stałego wzrostu spożycia alkoholu przez Polaków Sejm RP ustanawia rok 2017 Rokiem troski o trzeźwość Narodu. Badania naukowe potwierdzają, że nadużywanie alkoholu przynosi ogromne straty ekonomiczne dla budżetu państwa, wielokrotnie przekraczające doraźne zyski. Co jednak ważniejsze, ofiarami nadużywania alkoholu i choroby alkoholowej są nie tylko osoby chore, ale całe rodziny, w których najbardziej cierpią najmłodsi. Regułą jest, że alkoholizm jednego z członków rodziny staje się epicentrum całego rodzinnego życia. Jej członkowie skupiając się na pomocy osobie uzależnionej, na przeciwdziałaniu negatywnym skutkom jej picia, zaniedbują pozostałe obowiązki, w tym przede wszystkim rodzicielskie. Co więcej, systematycznie rośnie spożycie w grupie młodych kobiet, również przyszłych matek. Trzeźwość to sposób myślenia, który pozwala zachowywać i rozwijać swoją wolność. Być trzeźwym, to znaczy być wolnym. Trzeźwość od alkoholu jest dobrem, które służy człowiekowi w jego życiowej samorealizacji. W historii Polski troska o trzeźwość była związana z dążeniem do wolności, do odrodzenia Narodu, a także z obroną godności Polaków. Sejm RP apeluje do Rządu, samorządów, Kościołów, związków wyznaniowych i organizacji pozarządowych o podjęcie w roku 2017 systematycznych działań na rzecz troski o trzeźwość Narodu. Człowiek dziś “wszystko” może, ale nie wszystko służy jego życiu.

Treść uchwały przyjęta przez Sejm.

Suche prawo i upadek caratu

The post Rok troski o trzeźwość Narodu first appeared on Paragraf w kieliszku.

Rząd świadom problemu, starał się stanąć na drodze patologiom związanym z nadmiernym spożyciem poprzez normy prawne oraz nasiloną akcję propagandową. Jeszcze w latach pięćdziesiątych (1956 i 1959) uchwalono pierwsze ustawy, które miały na celu walkę z alkoholizmem i jego skutkami. Zakazano sprzedaży napojów alkoholowych między innymi na terenie zakładów pracy a także wprowadzono sankcje karne za nowe rodzaje przestępstw, takich jak rozpijanie małoletniego czy też sprzedaż alkoholu wbrew zakazom. Pojawiły się też regulacje dotyczące leczenia osób dotkniętych alkoholowych problemem oraz profilaktyki. Do tego wszystkiego rozwijane były formy promocji wstrzemięźliwości, głównie na terenie zakładów pracy. Co istotne, państwo znajdowało się jednak w niezbyt szczęśliwej sytuacji musząc wybierać pomiędzy ograniczaniem strat spowodowanych w gospodarce przez skutki nadmiernego spożycia a oczywistą dbałością o interes budżetu, którego niemałą część stanowiły dochody z tego monopolu.

Ostatecznie 26 października 1982 roku Sejm PRL uchwalił, znaną nam do dziś, Ustawę o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. W efekcie ograniczono już w pierwszych latach w niespotykany sposób liczbę miejsc, które dysponowały prawem do sprzedaży wyrobów alkoholowych (do 29 000 w skali całego kraju). Zakazano też handlu tego typu produktami w sklepach prywatnych oraz rozbudowano system kontroli. Tego typu uderzenie spowodowało jednak (jak to zwykle bywa) skutki wręcz odwrotne do zamierzonych. Dochody budżetu państwa spadły drastycznie, podczas gdy w odpowiedzi na niemalejący, a wręcz pobudzony kryzysem, popyt zareagował czarny rynek. Wyroby monopolu państwowego, jako dobra niedostępne, zostały zastąpione szybko samogonem. Nie dość, że nie przynoszącym najmniejszego dochodu skarbowi państwa to jeszcze dość często ze względu na brak dostępu do wiedzy i sprzętu, mocno zanieczyszczonym surowcem. Rozwinęła się w efekcie sieć melin, w których handlowano nielegalnym i niekiedy trującym substytutem wódki, choć niekiedy zdarzały się też przypadki handlu produktem monopolowym pochodzącym z państwowych wytwórni w ramach nieoficjalnego obiegu.

Po przemianach w 1989 roku, zniesienie monopolu państwowego na produkcję wyrobów spirytusowych spowodowało konieczność przestawienia obowiązującego prawa, na nowe, wolnorynkowe tory. Kompletnie poronione pomysły legislacyjne, których bezskuteczność została tak wyraźnie obnażona w latach osiemdziesiątych musiała ulec zmianie. Mimo zapowiedzi poważnych zmian, zdecydowano się jednak na łatanie ubytków w systemie prawa poprzez nowelizacje oczywistej porażki prawodawstwa jaką była przedmiotowa ustawa. Do dnia dzisiejszego nie doczekaliśmy niestety nowoczesnej ustawy, która nie byłaby oparta na ideologicznej histerii i faktycznej hipokryzji. Wielokrotnie nowelizowana Ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. 1982 nr 35 poz. 230) obowiązuje po dziś dzień…

The post Historia wychowania w trzeźwości first appeared on Paragraf w kieliszku.