O CZYM SIĘ DOWIESZ?

► Dlaczego Łukasz kocha polską wódkę

► Co wyjątkowego jest w wódce

► Jak alkohole mocne są przyszłością polskiego rynku

► Czy destylaty wyprą wódkę

► Jaką filozofią kieruje się gorzelnia w Podolu Wielkim

WERSJA DO POBRANIA

Podcast możesz pobrać także bezpośrednio na swoje urządzenie (w formacie mp3) – TUTAJ

PODCAST VIDEO

Jeśli masz ochotę podejrzeć nas podczas rozmowy to jest to możliwe

Zapraszam przy tej okazji do subskrypcji kanału PARAGRAF W KIELISZKU w serwisie YouTube.

LINKI

https://podolewielkie.pl

https://www.youtube.com/channel/UClRMwxMy2AQiScwXrizWFGQ

The post JAK KOCHAĆ POLSKĄ WÓDKĘ – Łukasz Czerkowski – Podcast Biznes Wysoko Oprocentowany #30 first appeared on Paragraf w kieliszku.

Spotykamy się w PIĄTEK, 27 października 2020 roku o godzinie 19:00.

UWAGA! Wprowadzamy też małe zmiany organizacyjne.

Dla usprawnienia komunikacji ale też w celu dostarczenia Wam dodatkowej wartości po spotkaniu, na LIVE należy się wcześniej zapisać. 

Formularz zapisu na spotkanie znajdziecie TUTAJ.

Strona wydarzenia na FB jest już dostępna pod tym LINKIEM.

Jeśli nie chcecie przegapić podobnych wydarzeń, pamiętajcie aby zapisać się na nasz ALERT PRAWNY

Do zobaczenia!

NAGRANIE SPOTKANIA

The post LIVE Z PARAGRAFEM – błędy na etykietach napojów alkoholowych first appeared on Paragraf w kieliszku.

Spotykamy się w przyszły czwartek, 22 września 2020 roku o godzinie 19:00.

Bezpośredni link do spotkania znajdziecie TUTAJ.

Strona wydarzenia na FB jest już dostępna pod tym LINKIEM.

Jeśli nie chcecie przegapić podobnych wydarzeń, pamiętajcie aby zapisać się na nasz ALERT PRAWNY.

Do zobaczenia!

NAGRANIE SPOTKANIA

Nagranie naszego spotkania jest już dostępne na kanale Paragraf w kieliszku w serwisie YouTube.

Zachęcam do subskrypcji samego kanału – sporo będzie się tam niebawem działo

The post LIVE Z PARAGRAFEM – produkcja wyrobów spirytusowych first appeared on Paragraf w kieliszku.

REGULACJE I DEFINICJE

Prawo żywnościowe jako takie, ma na celu ochronę interesów konsumentów i powinno stanowić podstawę dokonywania przez konsumentów świadomego wyboru związanego ze spożywaną przez nich żywnością. Cele te osiąga przede wszystkim poprzez przeciwdziałanie oszukańczym lub podstępnym praktykom, fałszowaniu żywności, oraz wszelkim innym praktykom mogącym wprowadzać konsumenta w błąd. Informacja przekazywana przez producenta musi być zatem prawdziwa, rzetelna, oraz kompletna w zakresie wymaganym przez prawo.

Napoje spirytusowe są niewątpliwie środkiem spożywczym, spełniać muszą zatem wymagania, które stawia przed nimi prawo żywnościowe – także w zakresie znakowania i obowiązków informacyjnych. Generalne zasady znakowania produktów spożywczych określa Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004. Określa ono ogólne zasady, wymogi i zakresy odpowiedzialności dotyczące informacji na temat żywności, a w szczególności etykietowania żywności. Ustanawia też środki gwarantujące konsumentom prawo do informacji oraz procedury przekazywania informacji na temat żywności.

Z uwagi na fakt, iż rynek napojów spirytusowych jest szczególnie wrażliwy, produkty te posiadają swoje dedykowane regulacje, odnoszące się precyzyjnie do problemów specyficznych dla mocnego alkoholu. Problematykę tę reguluje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 110/2008 z dnia 15 stycznia 2008 r. w sprawie definicji, opisu, prezentacji, etykietowania i ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 1576/89 (Uwaga – 25 maja 2021 r. zastąpi je uchwalone już – Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/787 z dnia 17 kwietnia 2019 r. w sprawie definicji, opisu, prezentacji i etykietowania napojów spirytusowych, stosowania nazw napojów spirytusowych w prezentacji i etykietowaniu innych środków spożywczych, ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych, wykorzystywania alkoholu etylowego i destylatów pochodzenia rolniczego w napojach alkoholowych, a także uchylające rozporządzenie (WE) nr 110/2008), ustanawiając szczegółowe przepisy dotyczące definicji, opisu, prezentacji i etykietowania napojów spirytusowych, jak również ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych. Rozporządzenie to stosuje się do wszystkich napojów spirytusowych, wprowadzanych do obrotu w UE niezależnie od tego, czy zostały wytworzone na jej terenie czy też w państwach trzecich a także do użycia alkoholu etylowego lub destylatów pochodzenia rolniczego przy wytwarzaniu napojów alkoholowych oraz do stosowania nazw napojów spirytusowych przy prezentacji i etykietowaniu środków spożywczych.

Na początek dzisiejszych rozważań, warto przyjrzeć się kilku ważnym definicjom.

Zgodnie z wyżej wymienionymi przepisami, alkohol etylowy pochodzenia rolniczego posiadać musi następujące właściwości:

a) właściwości organoleptyczne: niewyczuwalny żaden inny smak oprócz smaku surowca
b) minimalna objętościowa zawartość alkoholu: 96,0 %
c) maksymalny poziom pozostałości

• kwasowość całkowita, wyrażona w gramach kwasu octowego na
  hektolitr alkoholu 100 % obj.: 1,5;
• estry, wyrażone w gramach octanu etylu na hektolitr alkoholu
  100 % obj.: 1,3;
• aldehydy, wyrażone w gramach aldehydu octowego na hektolitr
  alkoholu 100 % obj.: 0,5;
• alkohole wyższe, wyrażone w gramach metyl-2-propanolu-1 na
  hektolitr alkoholu 100 % obj.: 0,5;
• metanol, wyrażony w gramach na hektolitr alkoholu 100 % obj.: 30;
• sucha pozostałość po odparowaniu, wyrażona w gramach na hektolitr alkoholu 100 % obj.: 1,5;
• zasady lotne zawierające azot, wyrażone w gramach azotu na hektolitr alkoholu 100 % obj.: 0,1;
• furfural: niewykrywalny.

Destylat pochodzenia rolniczego oznacza natomiast płyn alkoholowy otrzymywany w drodze destylacji, po fermentacji alkoholowej produktu rolnego lub produktów rolnych wymienionych w załączniku I do Traktatu, który nie posiada właściwości alkoholu etylowego czy napoju spirytusowego, lecz nadal zachowuje zapach i smak użytego(-ych) surowca(-ów). W przypadku odniesienia do użytego surowca destylat musi być otrzymywany wyłącznie z tego surowca.

Interesujący nas dziś w głównej mierze napój spirytusowy oznacza zaś napój alkoholowy:

a) przeznaczony do spożycia przez ludzi;
b) posiadający szczególne właściwości organoleptyczne;
c) o zawartości alkoholu wynoszącej minimum 15 % obj.;
d) wytwarzany:

bezpośrednio,

• w drodze destylacji – z dodatkiem lub bez środków aromatyzujących – naturalnie sfermentowanych wyrobów,
• w drodze maceracji – lub podobnego przetwarzania – surowców roślinnych w alkoholu etylowym pochodzenia rolniczego lub destylatów  pochodzenia rolniczego lub napojów spirytusowych w rozumieniu niniejszego rozporządzenia,
• w drodze dodania środków aromatyzujących, cukrów lub innych substancji słodzących, lub innych produktów rolnych lub środków spożywczych do alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego lub destylatów pochodzenia rolniczego lub napojów spirytusowych w rozumieniu niniejszego rozporządzenia;

lub poprzez zmieszanie napoju spirytusowego z jednym lub więcej niż jednym spośród niżej wymienionych:

• inne napoje spirytusowe,
• alkohol etylowy pochodzenia rolniczego lub destylat pochodzenia rolniczego,
• inne napoje alkoholowe
• inne napoje

ODWIECZNY PROBLEM Z ETYKIETĄ

Potoczne rozumienie określenia “etykieta” kieruje nasze myśli ku papierowej naklejce wyznaczającej zwyczajowo awers butelki – co w kontekście faktycznego znaczenia tego pojęcia, budzi wiele nieporozumień. Szczególnie niesłusznym jest w tym zakresie rozróżnianie etykiety od tzw. kontretykiety. Rozwiejmy zatem i te wątpliwości.

Warto przypomnieć, że sama etykieta oznacza jakąkolwiek metkę, znak firmowy, znak handlowy, ilustrację lub inny opis pisany, drukowany, tłoczony, odbity lub w inny sposób naniesiony na opakowanie lub pojemnik z żywnością lub załączony do opakowania lub pojemnika z żywnością. Etykietowaniem zaś nazywać będziemy wszystkie opisy i inne odniesienia, znaki, wzory lub znaki towarowe, które wyróżniają dany napój oraz które występują na tym samym pojemniku, w tym na zamknięciu lub etykietce załączonej do pojemnika, a także na otoczce znajdującej się na szyjce butelki – są to zatem pojęcia znacznie szersze od tego pozostających w naszej codziennej świadomości.

W rozumieniu formalnym wyrażenia zamieszczone na etykiecie, prezentacji i opakowaniu, w dokumentacji towarzyszącej podczas transportu napoju, w dokumentach handlowych, zwłaszcza na fakturach i dowodach dostawy oraz w reklamach napoju nazywać będziemy opisem.

Prezentacja oznaczać będzie określenia umieszczone w etykietowaniu oraz na opakowaniach, łącznie z reklamami i promocjami sprzedaży, w formie obrazu lub podobnej, oraz na pojemniku, w tym na butelce i na zamknięciu.

Samo zaś opakowanie – opakowanie ochronne, takie jak wszelkiego rodzaju osłony z papieru, kartony i skrzynki, używane do transportu lub sprzedaży jednego pojemnika lub większej liczby pojemników.

Niezwykle istotnym terminem będzie tzw. pole widzenia oznaczające wszystkie powierzchnie opakowania, których treść można odczytać z pojedynczego punktu widzenia. Absolutnie kluczowym jest jednak – główne pole widzenia –  oznaczające pole widzenia opakowania, które konsument najprawdopodobniej zobaczy przy pierwszym spojrzeniu na produkt w momencie zakupu i które umożliwia konsumentowi natychmiastową identyfikację produktu, jeśli chodzi o jego charakter lub rodzaj, a w stosownych przypadkach o jego markę – tu bowiem umieszczać będziemy informacje obowiązkowo wymagane przepisami prawa.

Zapewne pierwsza analiza powyższych definicji spowoduje to więcej zamieszania niż porządku, niemniej ściąga taka w tym miejscu wydaje się być konieczną

Etykieta cydru, miodu pitnego i win owocowych

WYMAGANIA OGÓLNE

Zanim wymienimy o omówimy poszczególne informacje, które mogą znaleźć się na etykiecie napoju spirytusowego warto poznać ogólne zasady związane z omawianym dziś tematem.

• Obowiązkowe informacje na temat żywności muszą być zawsze łatwo dostępne.
• W przypadku żywności opakowanej (dotyczy to także butelek) obowiązkowe informacje na temat żywności muszą się znajdować bezpośrednio na opakowaniu lub na załączonej do niego etykiecie.
• Na etykietach muszą znaleźć się informacje obowiązkowo wymagane przez przepisy. Mogą być też umieszczane inne informacje jeśli przepisy pozwalają na ich fakultatywne umieszczenie.
• W przypadku gdy w opisie, prezentacji lub etykietowaniu napoju spirytusowego wskazany jest surowiec zastosowany do wytworzenia alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego, każdy alkohol pochodzenia
  rolniczego musi zostać wymieniony w porządku malejącym według użytej ilości.
• W opisie, prezentacji lub etykietowaniu napoju spirytusowego można dodatkowo umieścić termin „kupażować”, „kupażowanie” lub „kupażowany”, lecz tylko w przypadku gdy dany napój spirytusowy został poddany procesowi kupażowania.
• Okres dojrzewania lub wiek może być określony w opisie, prezentacji lub etykietowaniu napoju spirytusowego tylko w przypadku gdy odnosi się do najmłodszego alkoholowego składnika i pod warunkiem
  że napój spirytusowy był leżakowany pod nadzorem skarbowym lub nadzorem zapewniającym podobne gwarancje.
• Dane szczegółowe przewidziane w przepisach  podaje się w jednym lub kilku językach urzędowych Unii Europejskiej w sposób umożliwiający konsumentowi łatwe zrozumienie każdej pozycji, chyba że konsument jest informowany za pomocą innych środków. W przypadku napojów spirytusowych pochodzących z państw trzecich zezwala się na stosowanie urzędowego języka tego państwa, w którym dany napój spirytusowy został wytworzony, jeżeli obowiązkowe dane szczegółowe podaje się również w języku urzędowym Unii Europejskiej, w taki sposób, że poszczególne dane są łatwo zrozumiałe dla konsumenta (oczywiście w przypadku napojów spirytusowych wytwarzanych we Wspólnocie i przeznaczonych do wywozu szczegółowe dane przewidziane w niniejszym rozporządzeniu można podać również w języku innym niż język urzędowy Unii Europejskiej).
• Nazwa napoju spirytusowego musi odpowiadać określonej w przepisach nazwie handlowej (akapit poniżej).

KATEGORIE NAPOJÓW SPIRYTUSOWYCH

Wspomniane już wyżej przepisy poza ogólną definicją napojów spirytusowych, kategoryzują je i konstytuują ich katalog. Produkty odpowiadające specyfikacji określonej kategorii, muszą pozostawać w opisie, prezentacji i etykietowaniu opatrzone właściwą dla tej kategorii nazwą handlową, zgodnie z definicjami określonymi w załączniku II do Rozporządzenia nr 110/2008, który wymienia następujące kategorie napojów spirytusowych.

1. Whisky albo Whiskey
2. Okowita zbożowa
3. Okowita z wina gronowego
4. Brandy lub Weinbrand
5. Okowita z wytłoków z winogron lub wytłoki z winogron
6. Okowita z wytłoków z owoców
7. Okowita z rodzynków lub raisin brandy
8. Okowita z owoców
9. Okowita z cydru (cidru) i okowita z perry
10. Okowita miodowa
11. Hefebrand lub napój spirytusowy na osadzie drożdżowym
12. Bierbrand lub eau de vie de bière
13. Okowita ze słonecznika bulwiastego
14. Wódka
15. Okowita (uzupełniona nazwą owocu) otrzymywana w wyniku maceracji i destylacji
16. Geist (z nazwą owocu lub użytego surowca)
17. Goryczka
18. Napoje spirytusowe jałowcowe
19. Gin
20. Gin destylowany
21. London gin
22. Napoje spirytusowe kminkowe
23. Akvavit lub aquavit
24. Napoje spirytusowe anyżowe
25. Pastis
26. Anis
27. Anis destylowany
28. Gorzkie napoje spirytusowe lub „bitter”
29. Wódka smakowa
30. Likier
31. Crème de (nazwa owocu lub użytego surowca)
32. Crème de cassis
33. Guignolet
34. Punch au rhum
35. Gin z tarniny
36. Sambuca
37. Maraschino, Marrasquino lub Maraskino
38. Nocino
39. Likier jajeczny lub advocaat, lub avocat, lub advokat
40. Likier z dodatkiem jajka
41. Mistrà
42. Väkevä glögi lub spritglögg
43. Berenburg lub Beerenburg
44. Nektar miodowy

W przypadku gdy napój spirytusowy odpowiada definicji więcej niż jednej kategorii napoju spirytusowego, można go sprzedawać pod jedną lub kilkoma nazwami określonymi dla tych kategorii. Napoje spirytusowe, które nie spełniają natomiast kryteriów żadnej z powyższych kategorii powinny zostać opatrzone w opisie, prezentacji i etykietowaniu nazwą handlową „napój spirytusowy”.

Nazw handlowych napojów spirytusowych nie wolno zastępować żadnymi znakami towarowymi, nazwami marek czy nazwami wymyślonymi. Jest tylko jeden wyjątek w tym zakresie. Nazwy handlowe można oczywiście uzupełniać lub zastępować zarejestrowanym oznaczeniem geograficznym (naturalnie tylko wówczas gdy oznaczenie takie – jak “Polska Wódka” – nam przysługuje).

Podobnie też, jak ma to miejsce w przypadku innych napojów alkoholowych, trunku, który nie wypełnia żadnej z definicji wymienionych nie można opisywać, prezentować lub etykietować poprzez dodawanie wyrazów lub wyrażeń takich jak „podobny”, „typu”, „w stylu”, „wyprodukowany”, „o smaku” ani żadnych podobnych terminów do nazw handlowych zamieszczonych w rozporządzeniu lub zarejestrowanych oznaczeń geograficznych.

Wódka nasza powszednia

INFORMACJE OBOWIĄZKOWE

1. Nazwa środka spożywczego – jak już ustaliliśmy wyżej, chodzi tu o nazwę kategorii napoju spirytusowego, który spełnia definicję tej kategorii lub określenie “napój spirytusowy”.
2. Ilość produktu netto – podawana w litrach, centylitrach, mililitrach.
3. Ilość określonych składników lub kategorii składników – jest to informacja obowiązkowa, gdy dany składnik lub dana kategoria składników:
4. Zawartość alkoholu – Rzeczywista objętościowa zawartość alkoholu w napojach o zawartości alkoholu ponad 1,2 % objętościowo jest określana liczbą z uwzględnieniem nie więcej niż jednego miejsca po przecinku. Po liczbie jednostek procentowych następuje symbol ” % obj. ” (np. 42% obj.), może być ona poprzedzona słowami “rzeczywista zawartość alkoholu” (np. rzeczywista zawartość alkoholu 42% obj.), “rzeczywisty alkohol” (np. rzeczywisty alkohol 42% obj.) lub skrótem “alk.” (np. alk. 42% obj.). Dopuszczone odchylenie to 0,3 % obj. oraz 1,5% obj. dla napojów zawierających zmacerowane owoce lub części roślin przy pomiarze dokonywanym w 20 °C.
5. Kraj lub miejsce pochodzenia – poprzez umieszczenie informacji o kraju lub dokładnym miejscu pochodzenia, np. kraj pochodzenia Polska/Produkt polski. Określenie pochodzenia nie powinno przede wszystkim wprowadzać jednak w błąd.
6. Informacja o podmiocie wprowadzającym produkt do obrotu – napoje alkoholowe powinny być oznakowane nazwą podmiotu który wprowadza je do obrotu, tj. producenta i/lub importera. Uwaga: importerem jest jedynie podmiot, który sprowadza produkty spoza UE. Wewnątrzwspólnotowe przemieszczenie importu nie stanowi.
7. Data minimalnej trwałości – data składa się z dnia, miesiąca i ewentualnie roku (w tej kolejności), które nie mogą być zakodowane. Oznaczenia daty minimalnej trwałości nie jest jednak wymagane dla napojów o zawartości alkoholu wynoszącej 10% objętościowo lub więcej.
8. Warunki przechowywania lub warunki użycia – gdy dla użycia lub prawidłowego przechowywania produktu konieczne jest spełnienie określonych warunków, warunki te muszą być podane zaraz po dacie minimalnej trwałości (oczywiście jeśli tę stosujemy). Np. przechowywać w chłodnym, zaciemnionym miejscu.
9. Instrukcja użycia. W przypadku, gdy w razie braku takiej instrukcji odpowiednie użycie danego środka spożywczego byłoby utrudnione. Np: w czasie leżakowania może wytrącić się osad na dnie butelki
10. Zawartość potencjalnych alergenów – informacja o substancjach mogących powodować alergie lub nietolerancje. W przypadku gdy podawany jest pełny skład piwa, alergeny powinny zostać wyróżnione lub podkreślone za pomocą pisma wyraźnie odróżniającego je od reszty wykazu składników, np. za pomocą czcionki, stylu lub koloru tła. Lista alergenów została załączona (załącznik nr II) do rozporządzenia 1169/2011. Informacja musi być podana w języku polskim.Konieczne jest także umieszczenie dodatkowych informacji szczegółowych między innymi o:
    • Zawartości substancji słodzących – zawiera substancję(-e) słodzącą(-e – informację tę umieszcza się obok nazwy środka spożywczego.
    • Zawartość cukru – zawiera cukier (cukry) i substancję(-e) słodzącą(-e); informację tę umieszcza się obok nazwy środka spożywczego.
    • Zawartości kofeiny – Wysoka zawartość kofeiny; nie zaleca się stosowania u dzieci, kobiet w ciąży i kobiet karmiących piersią w tym samym polu widzenia co nazwa napoju, po czym w nawiasach, umieszcza się informację dotyczącą zawartości kofeiny wyrażonej w mg na 100 ml.
11. Numer partii – artykuły rolno-spożywcze wprowadzane do obrotu znakuje się ponadto widocznym, czytelnym i nieusuwalnym kodem identyfikacyjnym partii produkcyjnej, umożliwiającym identyfikację artykułu rolno-spożywczego z danej partii produkcyjnej. Środki spożywcze w opakowaniach jednostkowych znakuje się kodem identyfikacyjnym partii produkcyjnej na opakowaniu albo etykiecie. W przypadku opakowań zbiorczych, kod identyfikacyjny partii produkcyjnej umieszcza się na opakowaniu albo pojemniku lub podaje w dokumentach przewozowych lub innych dokumentach towarzyszących. Środki spożywcze w opakowaniach jednost­kowych znakuje się kodem identyfikacyj­nym partii produkcyjnej na opakowaniu albo etykiecie. Partia produkcyjna rozumiana jest jako określona ilość środka spożyw­czego wyprodukowanego, przetworzone­go lub zapakowanego w praktycznie takich samych warunkach. Jeżeli nie jest możliwe jednoznaczne odróżnienie kodu identyfi­kacyjnego od innych informacji zawartych w oznakowaniu, kod identyfikacyjny należy poprzedzić literą „L”, np. L 123 2020.

Formalna strona etykiety

INFORMACJE UMIESZCZANE DOBROWOLNIE

1. Wykaz składników – gdy napój zawiera więcej niż 1,2 % alkoholu obj., nie ma obowiązku podawania jego składników, których wykaz może być umieszczany dobrowolnie. W przypadku podania wykazu składników, należy stosować reguły określone w przepisach. Wykaz składników rozpoczyna się lub jest poprzedzony właściwym nagłówkiem, który składa się z wyrazu „składniki” lub zawiera ten wyraz. Obejmuje on wszystkie składniki środka spożywczego, w malejącej kolejności ich masy w momencie użycia składników przy wytwarzaniu tego środka spożywczego. Do celów etykietowania i prezentacji mieszaniny napojów spirytusowych, udział każdego składnika alkoholowego jest wyrażony w procentach w porządku malejącym. Udział ten jest równy stosunkowi objętości czystego alkoholu, jaki ma dany składnik, do całkowitej objętości czystego alkoholu w danej mieszaninie. W przypadku gdy w opisie, prezentacji lub etykietowaniu napoju spirytusowego wskazany jest surowiec zastosowany do wytworzenia alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego, każdy alkohol pochodzenia rolniczego musi zostać wymieniony w porządku malejącym według użytej ilości.
2. Informacja o chronionej nazwie pochodzenia lub chronionym oznaczeniu geograficznym – jeśli dany produkt może identyfikować się którymś z tych oznaczeń, etykieta powinna zawierać oznaczenie termin chroniona nazwa pochodzenia lub chronione oznaczenie geograficzne oraz przedmiotową chronioną nazwę pochodzenia lub stosownie chronione oznaczenie geograficzne.
3. Określenie tradycyjne (dla produktów o chronionej nazwie pochodzenia lub oznaczeniu geograficznym) – jeśli danemu winu przysługuje taka ochrona.
4. Wspólnotowy symbol określający chronioną nazwę pochodzenia lub chronione oznaczenie geograficzne – to miejsce na symbole przyjęte dla oznaczenia tych dwóch sposobów ochrony produktu.
5. Metoda produkcji – ta część zachowana jest elementów wskazujących na specyfikę technologiczną powstawania produktu. Może ona wyróżniać produkt ze względu na oryginalny sposób jego wytworzenia, np.:  produkt dojrzewał w beczkach dębowych. 

Dzisiejszy wpis to dopiero początek nowej przygody, związanej z produkcją i sprzedażą alkoholi mocnych. Jeśli macie jakieś pytania lub pomysły na kolejne artykuły w tej dziedzinie, serdecznie zapraszam do współpracy

The post Znakowanie napojów spirytusowych first appeared on Paragraf w kieliszku.

CZYM JEST WÓDKA?

Definicję wódki określają w pierwszej kolejności przepisy prawa UE. Wódka to napój spirytusowy wytwarzany z alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego otrzymywany w wyniku fermentacji – przeprowadzanej z użyciem drożdży – ziemniaków, zbóż albo innych surowców rolniczych, który jest następnie destylowany lub rektyfikowany w sposób zapewniający selektywną redukcję właściwości organoleptycznych użytych surowców (głównie smaków i aromatów pochodzących od surowca) oraz produktów ubocznych fermentacji.

Przygotowany zgodnie z powyższą definicją destylat, można poddać redestylacji lub działaniu środków przetwórczych, włącznie z filtrowaniem przez aktywowany węgiel drzewny, celem nadania napojowi spirytusowemu szczególnych właściwości. Minimalna objętościowa moc alkoholu w wódce wynosi 37,5 %.

Warto wspomnieć czym jest jednak zasadniczy dla produkcji wódki alkohol etylowy pochodzenia rolniczego. Powstający w sposób omówiony powyżej alkohol, musi bowiem posiadać określone właściwości:

Alkohol etylowy pochodzenia rolniczego należy też odróżnić od pozostałych destylatów rolniczych. Te ostatnie stanowić będą bowiem destylaty, które nie posiadają właściwości alkoholu etylowego czy napoju spirytusowego, lecz nadal zachowują zapach i smak użytego surowca. W samej wódce dodawać można jedynie naturalne środki aromatyzujące występujące w destylacie otrzymanym ze sfermentowanych surowców. Ortodoksyjnie dąży się jednak do produktu aromatycznie neutralnego, co uzyskuje się siłą rzeczy w technologii produkcji wódki, czyli rozcieńczaniu wodą, rzeczonego alkoholu etylowego, jak już ustaliliśmy o zawartości wyjściowej alkoholu nie mniejszej niż 96% obj. Wytworzenie tak czystego (nie ma możliwości uzyskania produktu o stabilnej zawartości 100% alkoholu z uwagi na jego higroskopijność – “pije” wilgoć zawartą w powietrzu) alkoholu usuwa z niego bowiem niemalże wszelkie, aromatyczne frakcje.

Co szczególnie istotne, jeśli wódka wyprodukowana została z innego surowca niż, ziemniaki lub zboża, w jej opisie musi zostać umieszczone także określenie tego surowca. Zamieszcza się zatem frazę „wytworzona z…”, uzupełnioną nazwą surowca lub surowców użytych do wytworzenia alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego.

Polish Vodka

POLSKA “CZYSTA”

Wódka jest dla naszej ojczyzny nie tylko kolejnym napojem spirytusowym ale też istotną częścią dziedzictwa kulturowego. Choć napój o nazwie wódka produkowany jest także w innych krajach, to Polska właśnie, jako historyczny producent wódki, stoi w głównej mierze, na straży pojemności definicji wódki w przepisach prawa wspólnotowego. Historia “Polskiej Wódki”, jako chronionego oznaczenia geograficznego, sięga 2004 roku, kiedy wpisano je do traktatu akcesyjnego Polski do Unii Europejskiej. Współczesną definicję wódki w UE uważamy jednak za niewystarczającą i nazbyt kompromisową, nakreślając własne definicje produktu, którego nazwa chroniona jest prawem wspólnotowym.

W 2006 roku przyjęto w polskim Sejmie ustawę z dnia 18 października 2006 r. o wyrobie napojów spirytusowych oraz o rejestracji i ochronie oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych (Dz.U. 2006 nr 208 poz. 1539). Prace nad jej nowelizacją i obowiązującym dziś brzmieniem definicji Polskiej Wódki zakończyły się 13 stycznia 2013 roku.

Polska Wódka (Polish Vodka), w swoim czystym wydaniu, to wódka, która nie może zawierać dodatków innych niż woda, otrzymana z alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego uzyskanego konkretnie – z żyta, pszenicy, jęczmienia, owsa lub pszenżyta albo ziemniaków, uprawianych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, której wszystkie etapy wyrobu odbywają się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jedynym procesem jakiemu może być poddana to leżakowanie w celu nadania jej szczególnych właściwości organoleptycznych (art. 38 ust. 1).

WÓDKI SMAKOWE

Trzeba pamiętać, że nie tylko czystą wódką Polska stoi. Wódka smakowa to nic innego jak wódka (wyprodukowana oczywiście zgodnie z zasadami, które omówiliśmy wyżej), której nadano dominujący smak, inny niż smak surowców. Co ciekawe, wódkę smakową można słodzić, kupażować, aromatyzować, leżakować lub barwić. Sprzedawać ją można zaś pod nazwą któregokolwiek dominującego smaku dodaną do wyrazu „wódka”. Minimalna zawartość alkoholu w wódce smakowej wynosi 37,5 % obj

Przepisy polskie określają dokładne zasady produkcji wódki smakowe. Ta może zawierać wyłącznie naturalne środki aromatyczne, w szczególnych przypadkach barwniki, zaś ilość cukru wyrażonego jako cukier inwertowany, na poziomie nieprzekraczającym 100 gramów na litr czystego alkoholu.

SŁAWA POLSKIEJ ŻUBRÓWKI

Chronione oznaczenie geograficzne przysługuje także szczególnemu wyrobowi spirytusowego (wódce smakowej), zarejestrowanemu pod szczególnie złożoną nazwą – Wódka ziołowa z Niziny Północnopodlaskiej aromatyzowana ekstraktem z trawy żubrowej/Herbal vodka from the North Podlasie Lowland aromatized with an extract of bison grass.

Ten szczególny rodzaj wódki, może być produkowany jedynie z polskich surowców, na polskim terytorium, wyłącznie w regionie Niziny Północnopodlaskiej, uzyskana z alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego, z którego jest sporządzana wódka, która to następnie poddawana jest aromatyzacji maceratem trawy żubrowej (hierochloe odorata i hierochloe australis) rosnącej na terenie Niziny Północnopodlaskiej, cechująca się skonkretyzowanymi parametrami:

• alkohol etylowy pochodzenia rolniczego, który posłużył do produkcji “żubrówki” musi posiadać o zawartość alkoholu nie mniejszą niż 96,5 % objętości
• poziom kumaryny (specyficznego dla trawy żubrowej związku chemicznego) nie może być mniejszy niż 7 mg/l
• zawartość cukru nie może być większa niż 4,5 grama na litr w przeliczeniu na cukier inwertowany.

Kwestie te reguluje w szczegółach, Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 grudnia 2010 r. w sprawie wymagań dla niektórych napojów spirytusowych z oznaczeniami geograficznymi odnoszącymi się do terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. 2011 nr 9 poz. 47).

INNE OZNACZENIA GEOGRAFICZNE W UE

Jak już ustaliliśmy, określeniu “Polska Wódka” przysługuje szczególna ochrona prawna. Bliskie nam w tradycji produkcji wódki kraje ościenne, także zadbały o swoje dziedzictwo. Chroniona nazwa pochodzenia będzie przysługiwała także innym:

• Szwecja – Svensk Vodka/Swedish Vodka
• Finlandia – Suomalainen Vodka/Finsk Vodka/Vodka of Finland
• Słowacja – Laugarício vodka
• Litwa – Originali lietuviška degtinė/Original Lithuanian vodka
• Łotwa – Latvijas Dzidrais oraz Rīgas Degvīns
• Estonia – Estonian vodka

Mam nadzieję, że powyższy zbiór informacji będzie dla Was przydatnym. Jeśli uważacie tematykę wódki oraz innych alkoholi mocnych za interesującą w kontekście formalnych aspektów produkcji i handlu, to napiszcie o tym koniecznie w komentarzach Ach…. jeśli nabraliście apetytu to przypominam, że domowa produkcja wódki, podobnie jak innych destylatów nie jest w Polsce dopuszczalna

Legalna produkcja alkoholu na potrzeby domowe

The post Wódka nasza powszednia first appeared on Paragraf w kieliszku.

DOBRY CAR CHOĆ OD WÓDKI STRONI

Choć rosyjskie władze, z samym Prezydentem i ojcem narodu Władimirem Putinem, konsekwentnie kontynuują swoją walkę na froncie społecznej trzeźwości, bimber wciąż cieszy się ogromną popularnością wśród Rosjan. Wódka – istotny element rosyjskiego życia, wmontowany w kulturę i stanowiący ważny element rosyjskiej samoświadomości, doczekała się uwagi legislatorów, czego efektem są dokładne i precyzyjne przepisy regulujące zasady jej produkcji oraz obrotu. Rosyjskie prawo zezwala także na produkcję właściwych i tradycyjnych dla południowych regionów kraju destylatów owocowych, nie porusza jednak – do niedawna – możliwości destylacji alkoholu pochodzącego z ziaren zbóż, jak choćby whisky.

Obowiązujący dotąd zakaz produkcji zbożowych alkoholi destylowanych, w połączeniu z obowiązującymi sankcjami międzynarodowymi i załamaniem się rynku ukraińskiego, doprowadziły jedynie do rozszerzenia szarej strefy, którą ocenia się już na blisko 65% rynku w przedmiotowym segmencie.  W związku z powyższym, władze na Kremlu postanowiły zalegalizować i opodatkować lokalne interesy trudniące się wytwarzaniem alkoholu tego typu. Rosyjski bimber zbożowy stał się równoprawnym alkoholem zdobiącym półki rosyjskich sklepów monopolowych. Poza tym tradycyjnym dla Rosjan trunkiem, na sklepowe półki trafi również nieco bardziej egzotyczna, lecz lokalna, rosyjska whisky. Rosyjscy producenci nie będą już musieli kryć się z produkcją tego alkoholu za granicą. Dotąd najczęściej, zakładali oni spółki w Polsce lub na Litwie i stamtąd importowali butelki do ojczyzny.

BIAŁORUSKI PIERSZACZOK

Nowy, unikalny, białoruski produkt oparty na tradycji przodków, wprowadza do produkcji Słonimska Fabryka Win, która jako pierwsza otrzymała na to zgodę władz. Samogon określony jest tu jako wysokoprocentowy napój alkoholowy wyrabiany domowym sposobem ze zboża, ziemniaków lub buraków, w drodze destylacji. Białorusini wprowadzili niedawno na rynek 42 procentowy pierszaczok tradycyjny i szykują się do produkcji 47 procentowego trunku pod nazwą pierszaczok luty w zrekonstruowanej gorzelni we wsi Ajcowo (niedaleko granicy z Polską). Dotychczasowa produkcja tego rodzaju napitków była na Białorusi zabroniona a osoby chcące go legalnie produkować zmuszone były do przenoszenia produkcji do Polski lub państw bałtyckich. Nowy białoruski bimber ma być trunkiem “tradycyjnym” przygotowywanym przede wszystkim dla turystów jako lokalna atrakcja a także alkoholowy wyróżnik kraju wzorem szkockiej whisky czy francuskiego koniaku. Wydaje się, że jest to znaczący i pozytywny krok w cywilizacji kraju o największym spożyciu na świecie (ponad 27 litrów czystego alkoholu per capita w 2014 roku!), zwalczającego nielegalnych bimbrowników nawet z powietrza. Powszechnie dozwolony i dostępny owoc nie smakuje już wszak tak samo

The post Odwilż na wschodzie? first appeared on Paragraf w kieliszku.

Tylko Rosjanin usłyszawszy „pół litra” nie zapyta: pół litra czego?

Musimy podkreślić na początku, że wódka, którą dziś (choć nie zawsze słusznie) traktujemy jako trunek wulgarny, była szczytem wysublimowania i rzemieślniczego kunsztu. W przeciwieństwie do pędzonej (także i wieki temu w sposób niezbyt legalny) w lasach siwuchy, wódka wytwarzana na dworach możnowładczych była powodem do dumy gospodarza dworu. Nieograniczone zasoby surowców i darmowa praktycznie, pańszczyźniana siła robocza pozwalała szlachcie na wytwarzanie trunku przy potężnych stratach z oczywistą korzyścią dla jakości trunku. Poprzez fermentację zacierów zbożowych i ich późniejszą, wielokrotną destylację, uzyskiwano w efekcie ilość wódki, który odpowiadał wagowo ok. 2% wagi surowca którego użyto na początku procesu! Tylko dysponująca wyżej wymienionymi warunkami sfera najwyższa społeczeństwa rosyjskiego mogła pozwolić sobie na takie marnotrawstwo dla osiągnięcia szalonej wręcz jakości produktu.

Już w 1540 roku, car Iwan Groźny wprowadza pierwszy monopol państwowy na produkcję wódki (przyznając to prawo bojarom) i zakazując jej nielegalnej produkcji. Sama wódka podobnie jak i produkujący ją możnowładcy staną się opoką caratu. Monarchia zaś w sposób do czasu konsekwentny, przez kolejne wieki będzie promotorem i obrońcą narodu, bojarów, prawosławnej wiary oraz najszlachetniejszego z trunków.

Twórca rosyjskiej potęgi, Piotr Wielki wykazywał szczególne przywiązanie do wódki, przede wszystkim jako narzędzia manipulacji i polityki. To dzięki suto zakrapianym ucztom zaprzyjaźnił się i uzależnił od siebie polskiego króla Augusta II Mocnego. Sam też w trosce o kasę państwową, miał nakazać pod groźbą odcięcia ręki, by pijących w karczmach chłopów nie wyganiano ani nie odciągano znad kielicha do póki nie przepiją wszystkiego „poza krzyżykiem na piersi”. Co jednak istotne dla potęgi Rosji a będzie dobrym i skutecznym sposobem powtarzanym w przyszłości, przyznał żołnierzom przydział wódki (dwóch czarek napoju o zawartości alkoholu ok. 20%) oraz piwa (trzy litry dziennie).

Katarzyna Wielka, uważała, że „pijanym” państwem łatwiej się rządzi. Sama też nie była przeciwniczką alkoholu a dyplomatom i głowom zaprzyjaźnionych państw często darowała w prezencie najlepsze gorzelnicze produkty swojego kraju. Sam przywilej pędzenia alkoholu pozostawiono też szlachcie, zdejmując z niej jednocześnie obowiązek podatkowy (wielkość dozwolonej produkcji zależała ściśle od rangi urzędu danego szlachcica).

Zupełnym brakiem zrozumienia dla narodowej kultury wykazał się z tragicznym skutkiem car Mikołaj II. Chcąc opanować falę alkoholizmu, która stanowiła coraz większy społeczny problem dla kraju, wprowadził on w 1914 r. tzw. suche prawo (suchoj zakon). Efektem tej nieprzemyślanej prohibicji nie była niestety poprawa trzeźwości narodu ale jak łatwo się domyślić rozwój bimbrownictwa i społecznego niezadowolenia. To ostatnie podgrzało zapewne i tak gorącą już, rewolucyjną atmosferę w kraju. W trzy lata od wprowadzenia suchego prawa obalono cara a wraz z nim upadło rosyjskie imperium. Legenda głosi, że symboliczny dla nas współcześnie, szturm Pałacu Zimowego w Petersburgu inspirowany był plotkami o bajecznie bogato wyposażonych piwnicach carskiej siedziby. Pragnienie Rosjanina najwyraźniej zwyciężyło nad wrodzonym szacunkiem do władzy.

Jak wiemy historia lubi się powtarzać i warto z tej wiedzy wyciągać wnioski. Wiemy też, że nie jesteśmy skłonni do historycznej refleksji i marnujemy często tę dobrą, wynikającą z doświadczenia poprzednich pokoleń radę. Znów tylko kilka lata dzieli pieriestrojkę i wprowadzoną wraz z nią częściową prohibicję na terenie kraju rad od 1991 roku, w którym to Związek Radziecki ostatecznie upadł. Jak głosi żart, po wprowadzeniu antyalkoholowych przepisów przez Michaiła Gorbaczowa, Rosjanie po raz pierwszy od blisko 70 lat wytrzeźwieli i zapytali: Gdzie jest car?!

The post Suche prawo i upadek caratu first appeared on Paragraf w kieliszku.

biznes

Polska wódka, szczęśliwie przetrwała jako chyba jedyny trunek ciężkie lata i choć w nienajlepszej niegdyś jakości znów zachwyca świat i śmiało konkuruje z czystą pochodzącą z Rosji czy państw skandynawskich. Czy można się jednak wybić na rynku z alkoholem bardziej niszowym i to jeszcze z natury rzeczy drogim?

Może na początek o polskiej tradycji destylacji napitków zbożowych. Polska whisky nie musi być bowiem jedynie kopią szkockiego trunku, będącej wyrobem jedynie inspirowanym ale wykorzystując całą pojemność definicji używanej dla napitku nazywanego przez nas whisky, może opierać się na bogatej, narodowej tradycji. Najczęściej tradycji tej dopatrujemy się w produkowanej w dawnej Polsce i Litwie, starce. Jak głosi legenda, sporządzany był po narodzinach syna i zakopywany w beczce aż do dnia jego ślubu. Destylat żytni, przetrzymywany był więc całymi latami w starych dębowych beczkach, często z dodatkiem liści jabłoni lub lipy (w poszukiwaniu historii prawdziwej odsyłam do znawcy tematu ale przyznajcie, że to dobra legenda sprzedażowa do naszego, rodzimego produktu :P). Analogia do podobnych wyrobów naszych szkockich i irlandzkich przyjaciół wydaje się być zatem oczywista, choć oczywiście starka to nie whisky ani też whisky starką nie jest.

Wyzwanie produkcji polskich destylatów zbożowych, w tym polskiej whisky (zgodnie z prawem UE, jest to destylat zbożowy, który musi leżakować w beczce dębowej co najmniej trzy lata) przyjmują już pierwsi pionierzy nowej alkoholowej rewolucji w naszym kraju. Z. Kozuba i Synowie to niewielka, rzemieślnicza firma produkująca niewielkie ilości, wysokiej jakości alkoholu. Swoją historię zaczynała od pełnego pasji przedsięwzięcia rodzinnego, produkującego czystą wódkę oraz nalewki. Dziś w piwnicach tej familii leżakuje już jednak także starka oraz pierwsza polska whisky inspirowana swoim szkockimi i amerykańskimi pierwowzorami. Jest to niewątpliwie jedna z pierwszych polskich mikrodestylarni z prawdziwymi ambicjami produkcji alkoholu w segmencie premium, w skład którego poza procentami wchodzi wyjątkowa historia i klimat ręcznego rzemiosła pojedynczych ludzi. Nie może pozostać tutaj niezauważony także poboczny ale ważny wątek całego przedsięwzięcia jakim jest jego rodzinny charakter. Budowa marki w oparciu o tradycyjny produkt wymaga tradycyjnego podejścia do biznesu a co się z tym wiąże także czasu i wielopokoleniowej perspektywy. Największe szanse powodzenia ma swoisty blend ekonomicznej sensowności z pasją pielęgnowaną w rodzinie i przekazywaną w przyszłość.

Niewątpliwie jednak stworzenie idealnego trunku to lata pracy, praktycznych doświadczeń, wielkiego talentu, subtelności zmysłów, niemałych niestety nakładów oraz odrobiny szczęścia. To wszystko implikuje naturalnie wysokie koszty. W szczególności koszt ten uzasadniony jest w przypadku produkcji butikowej. Nieporównywalna jednak z wyrobami wielkich fabryk jest jakość napitków stworzonych niemalże ręcznie w rodzinnych manufakturach. Czekajmy więc cierpliwie na moment gdy pierwsza polska whisky opuści wreszcie beczki, zwłaszcza, że na ten zakup trzeba zacząć oszczędzać już nieco wcześniej

The post Polska whisky first appeared on Paragraf w kieliszku.