Jeżeli z tą sprzedażą konsumencką chodzi Panu o art. 454(1) k.c., to proszę zauważyć że tam jest mowa o miejscu spełnienia świadczenia, a nie zawarcia umowy zobowiązującej do tego świadczenia. W ustawie o wychowaniu w trzeźwości mowa jest o “sprzedaży”, a nie o wydaniu rzeczy. Sprzedaż to umowa na mocy której sprzedawca zobowiązuje się przenieść własność rzeczy na kupującego i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się zapłacić cenę. I tyle.
Spełnienie tych świadczeń natomiast jest czymś oczywiście odrębnym od zawarcia umowy sprzedaży i może nastąpić w innym czasie i miejscu – nie powinno to budzić żadnych wątpliwości, bo w praktyce jest czymś powszechnym. Przepisów, które regulowałyby w jakiś szczególny sposób miejsce zawarcia umowy sprzedaży nie ma, wobec czego podlega to jedynie ogólnej, dyspozytywnej regulacji z art. 70 k.c.
Nie ma zatem żadnych przyczyn, dla których miałoby niedopuszczalne być zawarcie umowy sprzedaży napoju alkoholowego na odległość, która będzie zawarta (choćby na mocy postanowienia umowy – regulaminu sklepu, OWU itd.) w siedzibie przedsiębiorcy – sklepie objętym zezwoleniem na sprzedaż alkoholu. Kwestia tego, gdzie i kiedy zostaną spełnione świadczenia stron, jest pozbawiona znaczenia.

Dobrą praktyką jest poprzedzanie repliki, wnikliwą analizą przekazu oponenta 🙂 Oczywiście w ustawie nie ma tego typu zakazu i najmniejsza sugestia prowadząca do takich wniosków, nie padła z mojej strony. Sam walczę z tym popularnym w mediach przekazem. Obowiązujący model sprzedaży napojów alkoholowych, nie dopuszcza jednak jego dostawy w sposób inny niż w ramach dostawy alkoholu na imprezy zamknięte, organizowane w czasie i miejscu wskazanym przez klienta. Zezwolenie na sprzedaż detaliczną pozawala na sprzedaż wyłącznie w punkcie sprzedaży a sprzedaż poza tym punktem jest przesłaną do pozbawienia nas zezwolenia. Sprzedaż konsumencka następuje co do zasady, w miejscu wydania towaru konsumentowi. Rozwiązaniem jest oczywiście odbiór w punkcie sprzedaży, który jak wiemy nie musi być dokonany osobiście przez kupującego. Jest to jednak kłopotliwe organizacyjnie, przez co jedynym słusznym postulatem jest wyraźne rozwiązanie tego niedopowiedzenia ustawy z 1982 roku. Sytuacja społeczna, technologiczna i ekonomiczna uległy przez 40 lat poważnym zmianom i musi za tym podążać też prawo, stąd konieczność zmiany ustawowego lecz przestarzałego modelu sprzedaży. Potwierdza to także orzecznictwo. Naturalnie sądy nie muszą a wręcz nie powinny orzekać zgodnie z naszymi oczekiwaniami lecz na podstawie przepisów, nawet jeśli te są złe. Sądy administracyjne odczuwają niesmak, kierując wprost wnioski de lege ferenda. Potwierdza to jedynie słuszność inicjatywy w zakresie zmian w prawie.