Aktualizacja 1 grudnia 2023 roku. 

Etykieta butelki skrywającej upragnione wino, powinna być nie tylko nośnikiem marketingowego przekazu ale także dostarczyć nam pełnych, niezbędnych informacji, pozwalających na racjonalne podjęcie decyzji o jego zakupie. O etykietach win napisano już w Internecie wiele, zarówno w kontekście rozszyfrowywania apelacyjnych zawiłości jak i narzuconych przez prawo formalnych wymagań obowiązujących w poszczególnych krajach. Stan wiedzy warto jednak na bieżąco aktualizować, czemu posłużyć ma także niniejszy wpis.

Raz jeszcze zachęcam do lektury!

CO W PRAWIE PISZCZY

Podstawowe przepisy obowiązujące w Unii Europejskiej

• Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007
• Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004
• Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/33 z dnia 17 października 2018 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do wniosków o objęcie ochroną nazw pochodzenia, oznaczeń geograficznych i określeń tradycyjnych w sektorze wina, procedury zgłaszania sprzeciwu, ograniczeń stosowania, zmian w specyfikacji produktu, unieważnienia ochrony oraz etykietowania i prezentacji 

Regulacje krajowe

• Ustawa z dnia 12 maja 2011 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina (tzw. ustawa winiarska) Dz.U. 2011 nr 120 poz. 690
• Ustawa z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych Dz.U. 2001 nr 5 poz. 44
• Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 grudnia 2014 r. w sprawie znakowania poszczególnych rodzajów środków spożywczych Dz.U. 2015 poz. 29
• Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie jakości handlowej niektórych napojów Dz.U. 2015 poz. 474
• Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 grudnia 2011 r. w sprawie sposobu ustalania i umieszczania numeru identyfikacyjnego partii wina z określonego rocznika lub wina z określonej odmiany winorośli Dz.U. 2012 poz. 4

CZYM JEST ETYKIETA?

Wskazane powyżej Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, miało w intencji autorów dokonać aktualizacji, uproszczenia i ujednolicenia prawa żywnościowego UE dotyczącego znakowania żywności (w tym alkoholu). Nowe przepisy mają ułatwić konsumentom dokonanie wyboru  przy zakupie produktów żywnościowych. Głównym celem tych stosunkowo nowych przepisów jest przede wszystkim dostarczanie pełnych i zgodnych z prawem informacji konsumentom, a także zapewnienie harmonijnego funkcjonowania rynku wewnętrznego obrotu żywnością. Pośród swoich licznych zapisów, omawiane  Rozporządzenie definiuje szereg pojęć takich jak czytelność, pole widzenia, nazwa opisowa, nazwa zwyczajowa, itp. I tak:

Etykieta oznacza jakąkolwiek metkę, znak firmowy, znak handlowy, ilustrację lub inny opis pisany, drukowany, tłoczony, odbity lub w inny sposób naniesiony na opakowanie lub pojemnik z żywnością lub załączony do opakowania lub pojemnika z żywnością.

Etykietowaniem będziemy zaś nazywali wszelkie napisy, dane szczegółowe, znaki handlowe, nazwy marek, ilustracje lub symbole odnoszące się do danego środka spożywczego i umieszczone na wszelkiego rodzaju opakowaniu, dokumencie, ulotce, etykiecie, opasce lub pierścieniu towarzyszącym takiej żywności lub odnoszącym się do niej

Gdy już jesteśmy przy definicjach to przydadzą się nam jeszcze następujące:

Składnik oznacza każdą substancję lub produkt, w tym środki aromatyzujące, dodatki do żywności, enzymy spożywcze oraz każdy komponent składnika złożonego, użyte przy wytworzeniu lub przygotowywaniu danego środka spożywczego i nadal obecne w produkcie gotowym, nawet jeżeli ich forma uległa zmianie. Pozostałości nie uważa się za składniki.

Dodatek do żywności oznacza każdą substancję, która w normalnych warunkach ani nie jest spożywana sama jako żywność, ani nie jest stosowana jako charakterystyczny składnik żywności, bez względu na swoją ewentualną wartość odżywczą, której celowe dodanie, ze względów technologicznych, do żywności w trakcie jej produkcji, przetwarzania, przygotowywania, obróbki, pakowania, przewozu lub przechowywania powoduje, lub można spodziewać się, że powoduje, iż substancja ta lub jej produkty stają się bezpośrednio lub pośrednio składnikiem żywności.

Etykieta elektroniczna to strona internetowa, która będzie zawierała pełne informacje dotyczące wartości odżywczej oraz wykazu składników produktu. Na etykiecie umieszczamy w tym celu kod QR, który prowadzi bezpośrednio do strony informacyjnej zwanej „etykietą elektroniczną”. Na stronie tej powinny być wyświetlane wyłącznie informacje wymagane prawem. Nie jest to przestrzeń dla stosowania treści sprzedażowych, opisów sensorycznych czy materiałów marketingowych. Elektroniczne systemy etykietowania nie mogą śledzić użytkowników ani gromadzić żadnych danych na ich temat. Strony etykiet nie mogą też zawierać informacji reklamowych.

ZASADY OGÓLNE

Zanim przejdziemy do omawiania konkretnych elementów etykiety wina, należy przyswoić sobie kilka zasad, którymi musimy się kierować opracowując etykietę. Przede wszystkim informacje które są obowiązkowe muszą być zawsze łatwo dostępne i znajdować bezpośrednio na opakowaniu lub na załączonej do niego etykiecie w taki sposób, aby były dobrze widoczne, wyraźnie czytelne oraz, w stosownych przypadkach, nieusuwalne. Nie mogą być w żaden sposób ukryte, zasłonięte, pomniejszone ani przerwane jakimikolwiek innymi nadrukami, ilustracjami czy innym materiałem. Co oczywiste, na etykietach muszą znaleźć się informacje obowiązkowo wymagane przez przepisy. Inne informacje mogą być umieszczane tylko wtedy jeśli przepisy pozwalają na ich fakultatywne umieszczenie. Obowiązkowe informacje na temat żywności muszą być podawane nadto w języku łatwo zrozumiałym dla konsumentów z państw członkowskich, w których dany środek spożywczy jest wprowadzany na rynek.

Obowiązkowe dane szczegółowe umieszcza się w tym samym polu widzenia na pojemniku, by były jednocześnie czytelne w takim samym stopniu bez konieczności odwracania pojemnika, w formie nieusuwalnych znaków, a dane te muszą być wyraźnie wyodrębnione z otaczającego je tekstu lub obrazów graficznych.

Rozmiar czcionki użytej do zapisu danych szczegółowych musi wynosić co najmniej 1,2 mm, niezależnie od zastosowanego formatu czcionki.

ELEMENTY OBOWIĄZKOWE ETYKIETY WINA

Zgodnie z przywołanymi wyżej dokumentami mamy kilka elementów bezwzględnie wymaganych na etykietach wina. Muszą mieć one charakter widoczny, czytelny i trwały a są nimi:

1. Oznaczenie kategorii produktu winiarskiego
2. Informacja o chronionej nazwie pochodzenia lub chronionym oznaczeniu geograficznym
3. Zawartość alkoholu
4. Miejsce wytworzenia
5. Wskazanie podmiotu butelkującego
6. Informacja o importerze
7. Zawartość cukru
8. Zawartość potencjalnych alergenów
9. Numer partii
10. Ilość produktu netto
11. Wartość odżywcza
12. Wykaz składników

ad. 1 – kategoria produktu 

Jako kategorię  należy tu wskazać oznaczenie przyjęte dla kategorii produktu winiarskiego zgodnie z definicjami podanymi w załączniku IV rozporządzenia NR 479/2008. Odstąpić od takiej praktyki można jedynie w przypadku win oznaczonych na etykiecie chronioną nazwą pochodzenia lub chronionym oznaczeniem geograficznym.

Kategorie produktów winiarskich:

• wino
• młode wino w trakcie fermentacji
• wino likierowe
• wino musujące
• gatunkowe wino musujące
• gatunkowe aromatyzowane wino musujące
• wino musujące gazowane
• wino półmusujące
• wino półmusujące gazowane
• moszcz winogronowy
• częściowo sfermentowany moszcz winogronowy
• częściowo sfermentowany moszcz gronowy uzyskiwany z suszonych winogron
• zagęszczony moszcz winogronowy
• rektyfikowany zagęszczony moszcz winogronowy
• wino z suszonych winogron
• wino z przejrzałych winogron
• ocet winny

Gdzie jesteś definicjo wina?

ad. 2 – Informacja o chronionej nazwie pochodzenia lub chronionym oznaczeniu geograficznym

Jeśli wino może identyfikować się którymś z tych oznaczeń, etykieta powinna zawierać oznaczenie termin chroniona nazwa pochodzenia lub chronione oznaczenie geograficzne oraz przedmiotową chronioną nazwę pochodzenia lub stosownie chronione oznaczenie geograficzne.

ad. 3 – Zawartość alkoholu 

Mowa tu o rzeczywistej zawartości alkoholu na objętość (w procentach objętościowych). Rzeczywistą objętościową zawartość alkoholu, wyraża się w pełnych jednostkach procentowych lub w jednostkach połówkowych.

Po liczbie wyrażającej rzeczywistą objętościową zawartość alkoholu następuje symbol „% obj.” który mogą poprzedzać słowa rzeczywista zawartość alkoholu, rzeczywisty alkohol lub skrót alk. – np. alk. 12 % obj. Dopuszczone odchylenie to 0,5 % obj. dla win spokojnych oraz 1 % obj. dla win musujących przy pomiarze dokonywanym w 20 °C.

Nie naruszając tolerancji ustalonych w odniesieniu do stosowanej referencyjnej metody analizy, wykazana zawartość alkoholu nie może różnić się od zawartości wynikającej z analizy o więcej niż 0,5 % obj. Zawartość alkoholu w produktach sektora wina o chronionych nazwach pochodzenia lub o chronionych oznaczeniach geograficznych przechowywanych w butelkach przez ponad trzy lata, winach musujących, gatunkowych winach musujących, gazowanych winach musujących, winach półmusujących, gazowanych winach półmusujących, winach likierowych i winach z  przejrzałych winogron, nie naruszając tolerancji ustalonych dla stosowanej referencyjnej metody analizy, nie może jednak różnić się od zawartości określonej w drodze analizy o więcej niż 0,8 % obj.

(czcionka wysokości minimum 3 mm dla butelki 0,75 l)

ad. 4 – Miejsce wytworzenia 

Jako miejsce wytworzenia podaje się dokładną nazwę miejscowości oraz nazwę kraju pochodzenia. Poprawny zapis powinien przyjąć, któryś z następujących wariantów:

• wino z Polski
• wyprodukowane w Polsce
• produkt Polski

ad. 5 – Wskazanie podmiotu butelkującego 

Nazwę i adres butelkującego uzupełnia się: słowami butelkujący lub butelkowane przez […], które można uzupełnić określeniami odnoszącymi się do gospodarstwa producenta.

W przypadku butelkowania na zlecenie, wskazanie butelkującego uzupełnia się słowami butelkowane dla […] lub, gdy wskazuje się nazwę i adres osoby, która przeprowadziła butelkowanie w imieniu osoby trzeciej, słowami butelkowane dla […] przez […].

Jeśli butelkowanie odbywa się w innym miejscu niż siedziba butelkującego, dokładnym danym, o których mowa w niniejszym ustępie, towarzyszy odniesienie do dokładnego miejsca, w którym miała miejsce czynność, oraz, jeśli butelkowanie przeprowadza się w innym państwie członkowskim, nazwa tego państwa.

Wymogi te nie mają zastosowania, w przypadku gdy butelkowanie odbywa się w bezpośrednim sąsiedztwie butelkującego.

W przypadku pojemników innych niż butelki słowa butelkujący i butelkowane przez […] zastępuje się odpowiednio słowami pakujący i pakowane przez […], o ile użyty język sam nie wskazuje na taką różnicę.

ad. 6 – Informacja o importerze 

Jeśli wino jest importowane należy wskazać w sposób wyraźny także oznaczenie samego importera. Importerem jest podmiot, który sprowadza wina spoza UE.

ad. 7 – Zawartość cukru

Oznaczenie to będzie obligatoryjne tylko dla wina musującego, gatunkowego wina musującego, gatunkowego aromatyzowanego wina musującego i wina musującego gazowanego. Przyjęte do tego celu oznaczenia wskazują określony poziom cukru resztkowego w gotowym winie:

• brut nature, pas dosé lub dosage zéro (0– 3 g/l)
• ekstra brut lub extra brut (0–6 g/l)
• bardzo wytrawne lub brut (0–12 g/l)
• wytrawne, extra sec lub extra dry (12–17 g/l)
• półwytrawne, sec lub dry (17–32 g/l)
• półsłodkie, demi-sec, lub medium dry (33–50 g/l)
• słodkie, doux lub sweet (ponad 50 g/l)

Ile cukru w winie?

ad. 8 – Zawartość potencjalnych alergenów

Najczęściej informacja o zawartości dwutlenku siarki i siarczynach w stężeniach powyżej 10 mg/kg lub 10 mg/litr w przeliczeniu na całkowitą zawartość SO2 dla produktów w postaci gotowej bezpośrednio do spożycia.

Podkreślać czy nie?

ad. 9 – Numer partii

Oznaczenie produktów numerem partii nie jest wymagane Rozporządzeniem nr 1169/2011 jest jednak istotne z punktu widzenia samego producenta (na wypadek wycofania partii produktu z rynku). Zasady znakowania produktu numerem partii określa krajowe prawo, tj. Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobu znakowania niektórych grup i rodzajów artykułów rolno-spożywczych kodem identyfikacyjnym partii produkcyjnej (Dz.U. 2004 nr 83 poz. 772). Artykuły rolno-spożywcze wprowadzane do obrotu znakuje się widocznym, czytelnym i nieusuwalnym kodem identyfikacyjnym partii produkcyjnej, umożliwiającym identyfikację artykułu rolno-spożywczego z danej partii produkcyjnej.  Środki spożywcze w opakowaniach jednostkowych znakuje się kodem identyfikacyjnym partii produkcyjnej na opakowaniu albo etykiecie. W przypadku opakowań zbiorczych, kod identyfikacyjny partii produkcyjnej umieszcza się na opakowaniu albo pojemniku lub podaje w dokumentach przewozowych lub innych dokumentach towarzyszących. Środki spożywcze w opakowaniach jednost­kowych znakuje się kodem identyfikacyj­nym partii produkcyjnej na opakowaniu albo etykiecie. Jeżeli nie jest możliwe jednoznaczne odróżnienie kodu identyfi­kacyjnego od innych informacji zawartych w oznakowaniu, kod identyfikacyjny należy poprzedzić literą „L”, np. L 123 2020.

ad. 10 – Objętość netto 

To nic innego jak zawartość wina w butelce wyrażona mililitrach, centylitrach lub litrach, np. 750 ml. (UWAGA: skrót ML oznacza ewentualnie megalitry a nie mililitry, prawidłowo znakowane jako ml).

Nie ma potrzeby umieszczania przed liczbą żadnego oznaczenia. Jeśli już, to stosujemy pełną nazwę:

• objętość netto
• masa netto
• zawartość netto

W żadnym wypadku nie może to być jednak oznaczenie typu poj. – nie pojemność butelki a ilość wina jest tu bowiem oznaczana, ani też obj. – skrót odnoszący się do objętościowej metody pomiaru zawartości alkoholu.

(czcionka wysokości minimum 4 mm dla butelki 0,75 l)

ad. 11 – Wartość odżywcza

DANE UMIESZCZANE DOBROWOLNIE

1. Rocznik
2. Nazwy szczepów winorośli
3. Informacje o zawartości cukru resztkowe (poza sytuacjami kiedy jest to obowiązkowe, patrz wyżej)
4. Określenie tradycyjne (dla win o chronionej nazwie pochodzenia lub oznaczeniu geograficznym)
5. Wspólnotowy symbol określający chronioną nazwę pochodzenia lub chronione oznaczenie geograficzne
6. Metoda produkcji

ad. 1 – Rocznik

Jako rocznik wina podaje się rocznik zbioru winogron (minimum 85% winogron zebranych w danym roku). Dla win lodowych zebranych zimą po 1 stycznia, podaje się jako rok zbiorów rok poprzedni (czyli rok w którym grona dojrzały).

ad. 2.  – Nazwy szczepów winorośl

Jedna dana odmiana stanowi minimum 85% zawartości kupażu, może zostać umieszczona na etykiecie. W przypadku użycia większej ilości odmian, jeśli stanowią łącznie 100% zawartości kupażu, oznaczamy je od począwszy od tej której zawartość jest największa. Jeśli odmian jest więcej niż 3, to kolejne odmiany powinny zostać ujęte już poza główną etykietą.

Certyfikacja wina

ad. 3 – Informacje o zawartości cukru resztkowego

Poza sytuacjami kiedy jest to obowiązkowe (czyli dla “win musujących”). Zawartość cukru oznaczana jest poprzez zastosowanie określeń takich jak:

• wino wytrawne – jeżeli zawartość cukru nie przekracza 4 gramów na litr lub 9 gramów na litr, pod warunkiem że całkowita kwasowość wyrażona w gramach kwasu winowego na litr wynosi nie więcej niż 2 gramy poniżej zawartości cukru resztkowego (tak, wiem, boli od tego głowa :P)
•  wino półwytrawne – jeżeli zawartość cukru przekracza maksymalne ilości określone powyżej, ale nie przekracza 12 gramów na litr lub 18 gramów na litr, pod warunkiem że całkowita kwasowość wyrażona w gramach kwasu winowego na litr wynosi nie więcej niż 10 gram poniżej zawartości cukru resztkowego.
• półsłodkie – jeżeli zawartość cukru jest wyższa niż maksymalne ilości określone powyżej, ale nie wynosi więcej niż 45 gramów na litr
• słodkie – jeżeli zawartość cukru wynosi co najmniej 45 gramów na litr.

Ile cukru w winie?

ad. 4 – Określenie tradycyjne (dla win o chronionej nazwie pochodzenia lub oznaczeniu geograficznym)

Oczywiście jeśli danemu winu przysługuje taka ochrona.

ad. 5 – Wspólnotowy symbol określający chronioną nazwę pochodzenia lub chronione oznaczenie geograficzne

To miejsce na symbole przyjęte dla oznaczenia tych dwóch sposobów ochrony produktu:

ad. 6 – Metoda produkcji

Ta część zachowana jest elementów wskazujących na specyfikę technologiczną powstawania produktu. Może ona wyróżniać wino ze względu na oryginalny sposób jego wytworzenia. Np: wino dojrzewało w beczce z dębu amerykańskiego lub wino fermentowało w glinianych amforach.

PODSUMOWANIE

Zawartość etykiety wina jest sprawą szczególnie wrażliwą. Konieczne jest zatem bardzo literalne podejście do przepisów regulujących ten przedmiot dla uniknięcia późniejszych, przykrych postępowań. Pamiętajcie proszę, że każdy przecinek, kropka czy rozmiar czcionki, naprawdę mają znaczenie. Jeśli będziecie potrzebowali profesjonalnego audytu etykiet przed wysłaniem do druku, razem z zespołem prawoalkoholowe.pl, pozostajemy jak zawsze w Waszej dyspozycji

The post Formalna strona etykiety first appeared on Paragraf w kieliszku.

SPÓR O APELACJĘ

Niewątpliwie warto przypomnieć we wstępie, jak ustalony został włoski porządek winiarskiego świata. Vino di Tavola (VdT) to tzw. wino stołowe. Produkt podstawowej, co do zasady jakości, który nie zasłużył zdaniem winiarskiej biurokracji, na miano wartego większej uwagi i przeznaczenia innego niźli radosne popijanie w trakcie posiłków. Powstałe w 1992 roku Indicazione Geografica Tipica (w skrócie IGT) to natomiast oznaczenie, stworzone dla włoskich win pochodzących z określonego regionu geograficznego, bez prawa jednak (lub niekiedy woli) do oznaczania się wyższą i szanowaną powszechnie apelacją D.O.C. (Denominazione di Origine Controllata) lub najbardziej restrykcyjną dla winiarzy ale i nobilitującą samo wino D.O.C.G. (Denominazione di Origine Controllata e Garantita). System apelacji powstał zarówno dla ochrony interesów producentów, którzy otrzymali narzędzia prawne ochraniające ich wyjątkowość, jak też z troski o interes konsumentów, którzy nierzadko podejmują swoją decyzję zakupową w oparciu o sławę danej apelacji. Posiadanie prawa do apelacji oznacza, że wino spełnia nałożone przez jej twórców wymagania takie jak przewidziane odgórnie szczepy winorośli, określona plenność krzewów, gęstość nasadzeń czy poziom alkoholu w gotowym winie. Niektóre apelacje idą znacznie dalej w narzucanych winiarzom ograniczeniach, określając nawet takie szczegóły jak czas dojrzewania wina, dozwolony rodzaj butelki czy dopuszczalne sposoby jej zamknięcia. Część winiarzy, szczęśliwa z posiadania choćby skrawka ziemi w strefie wysokiej apelacji, starannie wypełnia przyjęte zalecenia a wręcz stoi wiernie na ich straży. Nie brakuje jednak nonkonformistów, dla których narzucone z góry warunki krępują jedynie winiarski geniusz i kreatywność. Posługiwanie się mianem wina stołowego , czy współcześnie podstawową apelacją IGT nie musi być zawsze synonimem porażki a w Toskanii bywa wręcz symbolem zwycięstwa nad skostniałym światem nieracjonalnych reguł. Zaszczytów można bowiem nie otrzymać mimo usilnych starań ale też zwyczajnie nimi gardzić!

Enotria Tellus – czyli włoski porządek świata

REWOLUCJA SUPERTOSKANÓW

Toskania to niewątpliwie jeden z najważniejszych i najbardziej znanych regionów winiarskich świata. W tej malowniczej, włoskiej krainie narodziły się też liczna wina cieszące się powszechnym uznaniem. Niekwestionowany prym wśród osiadłych w Toskani odmian winorośli wiedzie niewątpliwie szczep sangiovese – charakteryzujący się jasną, rubinową barwą, wysoką kwasowością i niemałą tanicznością. Na nim też, jak na najświętszym, toskańskim dziedzictwie, opierają się historyczne apelacje, takie jak Chianti czy Brunello di Montalcino. Przetasowania na rynku wina w XIX wieku sprawiły jednak, że do Włoch poczęły napływać także zagraniczne odmiany winorośli, głównie z sąsiedniej Francji. Ochrona winiarskiej tradycji znalazła swoje odzwierciedlenie w bardzo restrykcyjnych przepisach, pozwalających produkować wina z szanowaną nazwą apelacji jedynie producentom przestrzegającym ściśle apelacyjnej “receptury”. Ambicją i punktem honoru stało się zatem spełnianie wszelkich swoistych wymogów by dostąpić niewątpliwego zaszczytu. Nie brakowało jednak winiarskich artystów, dla których wino miało być przede wszystkim emanacją woli, nie zaś jedynie przemysłowym produktem tworzonym według narzuconego wzorca. Nonkonformiści, którzy nie chcieli przestrzegać prastarych zasad, karani byli rynkową infamią, mogąc sprzedawać swoje wina sygnowane jako produkty stołowej zaledwie jakości. Wiatry historii zdawały się jednak sprzyjać wizjonerom. Przepisy najważniejszej apelacji chianti, wymagały w połowie XX wieku, by wina nią oznaczone produkowane były ze zmiękczonej dodatkiem innych, lokalnych szczepów odmiany sangiovese – której ilość nie mogła jednak przekroczyć wówczas 75% (obowiązkowy był też dodatek białych winogron!). Producenci, którzy z tym lokalnym przepisem na sukces się nie zgadzali, mając przy tym ambicję tworzenia win wybitnych, musieli doprowadzić ostatecznie do winiarskiej wolty. Toskańska rewolucja podzieliła się na dwa nurty – radykałów, którzy chcieli produkować wina wyłącznie z sangiovese, oraz buntowników, wprowadzających do swoich win francuskie odmiany uważane w Toskanii za obce (takie cabernet sauvignon, merlot czy syrah). Powiew światowej świeżości wyraźnie przygniótł rustykalne tradycje ojców toskańskiego winiarstwa. Wyjątkowej jakości wina sprzedawane były w należnych ich imponujących cenach a oznaczane z woli ich twórców, jako wina stołowe. Tak narodziły się supertoskany!

NARODZINY LEGENDY

Najbardziej znanym supertoskanem jest niewątpliwie Sassicaia,  stworzona w winnicy Tenuta San Guido w toskańskim regionie Bolgheri położonym nad morzem Tyrreńskim. Powojenny właściciel winnicy, markiz Mario Incisa della Rocchetta, rozmiłowany we francuskim winie, sprowadził do swojej posiadłości sadzonki cabernet sauvignon z Bordeaux. Z tychże nasadzeń powstało w legendarne już wino, które u zarania rozprowadzane było niemalże w podziemiu, za pośrednictwem rodzinnych kontaktów a dziś sygnowane jest swoją własną apelacją Bolgheri Sassicaia DOC. Inspiratorem oficjalnej komercjalizacji tego wyjątkowego wina w 1968 roku był praktykujący w Tenuta San Guido, bratanek markiza, Piero Antinori – spadkobierca ponad 600 letniej tradycji wielkiego rodu Antinorich. Ten nietuzinkowy winiarz, już od wczesnej młodości zdobywał wiedzę winiarską, spędzając wakacje w toskańskich winnicach swojej rodziny, podróżując po świecie i terminując u  najlepszych enologów. Karierę w rodzinnej firmie rozpoczął po studiach ekonomicznych jako szef sprzedaży by w 1966 objąć po swoim ojcu schedę przywództwa nad rodziną firmą.  W 1971 roku wypuścił na rynek sensacyjne Tignanello – choć wino pochodziło z serca Chianti Classico, było sprzedawane jako wino stołowe w cenie najdroższych chianti. Unowocześnienie zerwanie z rygorami apelacji dało świetne, wpisujące się w oczekiwania klientów rezultaty. Markiz Antinori to jednak nie tylko żywa legenda światowego winiarstwa lecz postać, którą możecie spotkać już niebawem!

Piero Antinori otrzymał tytuł Człowieka Roku magazynu Czas Wina. Z radością zapraszam Was zatem na spotkanie w toskańskim rewolucjonistą i jego winami. Już 29 września będziemy mieli okazję zarówno na nietuzinkową degustację w formule masterclass (w tym legendarnych supertoskanów) jak i uroczystą galę z okazji nadania tytułu Człowieka Roku 2018 magazynu Czas Wina.

Masterclass – 29 września 2018, godz. 15.00-17.00

Lista win:

The post Bezapelacyjnie wielkie wina first appeared on Paragraf w kieliszku.

PROSECCO NIEJEDNO MA IMIĘ

Choć Prosecco w żadnym stopniu nie dorównuje prestiżem królewskim szampanom, to dzięki swojej przystępności i egalitarnym dążeniom, jest dziś bez cienia wątpliwości najpopularniejszym winem musującym świata. Choć wina sygnowane tą rozpoznawalną wszędzie marką, mogą przybrać także spokojne wcielenie, to sztandarowe i najbardziej rozpoznawalne wina zawierają w sobie oczywiście figlarne bąbelki.

Prosecco współcześnie produkuje się na sporym obszarze północnych Włoch, obejmującym regiony Veneto (Wenecja Euganejska) i Friuli Wenecja Julijska. Wino produkowane jest ze znanej już w czasach rzymskich, białej i wyjątkowo plennej odmiany prosecco, którą z uwagi na wprowadzoną niedawno ochronę nazwy pochodzenia, nazywamy dziś z poprawności glera. Nazwa Prosecco zarezerwowana została bowiem wyłącznie dla oznaczenia apelacji, nie zaś nazwy szczepu winorośli. Wszystkie wina, które produkowane są tutaj z odmiany historycznie już nazywanej prosescco lecz poza warunkami określanymi przez apelację mogą zatem sygnować się co najwyżej nową nazwą szczepu. Z uwagi na ochronę nazw apelacyjnych także prawem wspólnotowym, zasada ta obowiązuje oczywiście na całym terenie UE. Trzeba nadmienić, że spowodowało to niemałą awanturę z uwagi na tradycyjną, lecz niechronioną wcześniej nazwę wina Prošek, produkowanego przez sąsiednią Chorwację. Choć style obu win są kompletnie odmienne to jednak fonetyczne podobieństwo doprowadziło do zakazu używania nazwy Prošek na terenie UE w 2013 roku. Sięgając zatem po winno oznaczone mianem Prosecco, możemy być w zasadzie pewni jego pochodzenia i parametrów.

Z uwagi, że motywem przewodnim dzisiejszego wpisu jest rzekomy wyszynk tytułowego wina, dokonywany wprost z barowych kranów, skupimy się wyłącznie na podstawowej apelacji, tj. Prosecco DOC. Należy tylko dodać, że poza popularnym Prosecco z powyższej, wielkiej apelacji, to szczególnie lubiane przez konsumentów wino, występuje także w swoich wysokojakościowych wcieleniach. Najciekawsze wina znajdziecie w prowincji Treviso w Veneto (Prosecco DOC Treviso). Najszlachetniejsza zaś jego warianty w najwyższych apelacjach w okolicach miasteczek Conegliano i Valdobiadene – Asolo Prosecco Superiore DOCG, Conegliano Valdobbiadene Prosecco Superiore Rive DOCG oraz Valdobbiadene Superiore di Cartizze DOCG. 

Warto przypomnieć tylko, że Włoski system oznaczania i ochrony nazw pochodzenia, który nazwano Denominazione di Origine Controllata (DOC), wzorowany był na francuskim AOC (appellation d’origine contrôlée).  Specyfikacja ochrony każdej z apelacji DOC została unormowana i określiła między innymi obszar, z którego może pochodzić wino, jego kolor, dopuszczalne odmiany winorośli, minimalne stężenie alkoholu, maksymalną wysokość plonów z hektara, główne właściwości organoleptyczne a także szczególny sposób dojrzewania wina i niekiedy minimalny wymagany okres leżakowania oraz specjalne oznaczenia konkretnych podobszarów lub podgatunków jeśli takie w danej apelacji występują. Nie inaczej stało się w przypadku omawianej dziś apelacji Prosecco DOC.

Enotria Tellus – czyli włoski porządek świata

APELACJA PROSECCO DOC

Zgodnie z regulacjami apelacji Prosecco DOC, wina Prosecco w zależności od zawartości dwutlenku węgla, dzielimy na trzy rodzaje:

• Prosecco (zwane też Prosecco tranquillo – czyli wino całkowicie spokojne, bez bąbelków)
• Prosecco frizzante
• Prosecco spumante

Winogrona przeznaczone do produkcji wina Prosecco, mogą być produkowane na niemałym obszarze obejmującym poza tradycyjnym Treviso także prowincje Belluno, Gorizia, Padwa, Pordenone,Triest, Udine, Wenecja i Vicenza.

Samo wino produkuje się oczywiście, wyłącznie ze wspomnianej już odmiany glera, której udział w kupażu nie może być mniejszy niż 85%. Pozostałą część stanowić mogą, właściwe dla miejsca wytworzenia winogrona z odmian takich jak: verdiso, bianchetta trevigiana, perera, glera lunga, phardonnay, pinot bianco, pinot grigio i pinot nero, ten ostatni winifikowany oczywiście “na biało”.

Bąbelki w musujących wersjach Prosecco mogą powstawać wyłącznie w wyniku naturalnej fermentacji w tankach. Najczęściej stosowaną metodą jest tutaj metoda charmata zwana też lokalnie metodą prosecco w której wino bazowe przechodzi wtórną fermentację w stalowych zbiornikach ciśnieniowych a następnie jest filtrowane i rozlewane izobarycznie do butelek. Oczywiście występują też wina musujące Prosecco w których refermentacja zachodzi w butelce. Szczególnie w wyższych apelacjach, gdzie popularne są zarówno znana z Szampanii metoda tradycyjna (z usunięciem osadu) jak i jej rustykalna odmiana Col Fondo, zakładająca pozostawienie drożdżowego osadu w butelce.

Istotnie różne są natomiast interesujące nas dziś zasady dotyczące butelkowania i sprzedaży wina w różnych kategoriach. I tak:

Prosecco – oferowane być może wyłącznie w tradycyjnych szklanych butelkach zamkniętych korkiem. W przypadku butelek o objętości nie przekraczającej jendak 0,375 litra włącznie, dopuszczalne jest również stosowanie zakrętek. Klientowi docelowemu wino oferowane być może w szklanych gąsiorach o maksymalnej objętości 60 litrów.

Prosecco frizzante – tylko w tradycyjnych butelkach o maksymalnej pojemności 5 litrów. Jeśli chodzi o korki, to stosuje się tu odpowiednie regulacje unijne oraz państwowe.

Prosecco spumante – wprowadzane jest do obrotu tylko w tradycyjnych butelkach szklanych o maksymalnej objętości 9 litrów. Należy jednak pamiętać, iż istnieje od tej zasady pewien szczególny wyjątek. Właściwe ministerstwo może wydać pozwolenie na tymczasowe przechowywanie wina w pojemnikach o innej objętości (niesprecyzowano jakie, być może także w bardzo praktyczne kegi) – ale tylko na użytek imprez promocyjnych i targów.  Także i tutaj  stosuje się tu regulacje unijne oraz państwowe w zakresie korkowania, aczkolwiek przy butelkach o pojemności nie większej niż 0,2 litra można użyć zakrętki.

W odniesieniu do win spumante i frizzante, zasady apelacji określają również kolor szkła. Właściwą oprawę dla musującego Prosecco stanowią zatem różne odcienie szkła białego, żółtego, zielonego, brązowego i szaro-czarnego o różnym nasyceniu barwy (fioletowy i niebieski odpadają :P)

Jeśli znajdziecie kiedyś przyjemny lokal, chwalący się dostępnością musującego Prosecco wprost z kija to wiedzcie, że jest źle Nie ma możliwości aby wino faktycznie pochodzące z apelacji mającej prawo używać nazwy Prosecco odbywało przymusową odsiadkę w plastikowym czy też metalowym naczyniu a podmiot próbujący wmówić Wam inną wersję zadaje kłam prawdzie i dość istotnie narusza praw. Temat prawnej ochrony nazw chornionych zostawimy sobie jednak na osobny już wpis

Bardzo dziękuję Annie Wójcickiej za pomoc w rozprawieniu się z włoskojęzyczną dokumentacją apelacji

The post Prosecco z kija? first appeared on Paragraf w kieliszku.

Z zastrzeżeniem pewnych wskazanych w dokumencie wyjątków, na produktach spożywczych obowiązkowe jest podawanie rozlicznych danych szczegółowych, w tym wszelkich składników lub substancji pomocniczych w przetwórstwie wymienione w załączniku II lub uzyskanych z substancji lub produktów wymienionych w załączniku II, powodujące alergie lub reakcje nietolerancji, użyte przy wytworzeniu lub przygotowywaniu żywności i nadal obecne w produkcie gotowym, nawet jeżeli ich forma uległa zmianie (art. 9 ust. 1 lit. c).

Tak zdefiniowane alergeny, wymienione zostały we wskazanym już wyżej, załączniku nr II do rozporządzenia. Do substancji tego typu, stosowanych przy produkcji napojów alkoholowych, zaliczymy przede wszystkim:

• Dwutlenek siarki i siarczyny w stężeniach powyżej 10 mg/kg lub 10 mg/litr w przeliczeniu na całkowitą zawartość SO2 dla produktów w postaci gotowej bezpośrednio do spożycia lub w postaci przygotowanej do spożycia zgodnie z instrukcjami wytwórców (wina, cydry, itp).
• Zboża zawierające gluten, tj. pszenica, żyto, jęczmień, owies, orkisz, kamut lub ich odmiany hybrydowe, a także produkty pochodne (większość piw).
• Mięczaki i produkty pochodne (oyster stout).

Informacja o zawartości takich substancji, powinna pojawić się na w wykazie składników (art. 21 ust. 1 lit. a) i zostać wyraźnie podkreślona za pomocą pisma odróżniającego ją od reszty wykazu składników, np. za pomocą czcionki, stylu lub koloru tła (art. 21 ust. 1 lit. b). Obowiązek ten będzie dotyczył większości produktów spożywczych.  Wyjątkiem od tej zasady będą jednak napoje o zawartości alkoholu wyższej niż 1,2 % objętościowo. Wykaz składników nie jest zatem obowiązkowy w przypadku większości napojów alkoholowych (art. 16 ust. 4). Nie oznacza to oczywiście, że producent napojów alkoholowych nie może umieścić wykazu składników (najczęściej skład dobrowolnie podają na etykietach producenci piwa). Jeśli producent zdecyduje się na ten krok musi jednak pamiętać o przestrzeganiu wszystkich, związanych z tym obowiązków.

Oznaczanie alergenów w napojach w których zrezygnowano z podawania wykazu składników, wykonywane jest poprzez umieszczenie frazy zawierającej słowo „zawiera”, po którym podana jest nazwa substancji będącej alergenem – np. “zawiera siarczyny” czy “zawiera słód jęczmienny”. Nie istnieje tu zatem obowiązek dodatkowego, graficznego wyróżnienia alergenu.

Formalna strona etykiety

Trzeba jednak zwrócić uwagę, że to nie koniec obowiązków w zakresie wyjątkowo drobiazgowych przepisów o znakowaniu żywności. Dnia 13 lipca 2017 r. Komisja Europejska opublikowała zawiadomienie (nr C(2017) 4864 final), dotyczące przekazywania informacji o substancjach lub produktach powodujących alergie lub reakcje nietolerancji, wymienionych w załączniku II do rozporządzenia (UE) nr 1169/2011 w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności.

Jak wskazuje sam wspólnotowy legislator, celem zawiadomienia była pomoc przedsiębiorstwom i organom krajowym w stosowaniu nowych wymogów znanego nam już rozporządzenia nr 1169/2011, dotyczących oznaczania obecności niektórych substancji lub produktów powodujących alergie lub reakcje nietolerancji (art. 9 ust.1 lit. c i załącznik II do rozporządzenia).

Tłumacząc na nieco bardziej przyswajalny język, Komisja Europejska postanowiła wyjaśnić producentom żywności w możliwie zrozumiałej formie (jak na biurokratyczną UE), w jaki sposób realizować w praktyce konkretne przepisy omawianego wyżej rozporządzenia 1169/2011, w którym ustalono zasady oznaczania produktów spożywczych. W tej swoistej instrukcji znajdziemy między innymi zapis:

“W przypadku żywności zwolnionej z obowiązku podawania wykazu składników (np. wino), ale stosowanej jako składnik w wytwarzaniu lub przygotowywaniu innej żywności, w której podaje się wykaz składników, należy podkreślić alergeny w tej żywności, tak aby odróżnić je od pozostałych składników w wykazie (art.21 ust.1). 

W tej nieco zagmatwanej formie, chodzi przede wszystkim o pewną szczególną sytuację gdy do wyprodukowania żywności, co do której istnieje obowiązek informowania o składzie, zastosowano nie wprost środek będący alergenem ale inny produkt żywnościowy taki alergen zawierający. Dla przykładu, jeśli wytworzymy potrawę przy której produkcji użyto wina, zawierającego legendarne siarczyny lub piwa w składzie którego znajdziemy gluten.

Oznaczenie powinno wyglądać wówczas w sposób następujący:

“Składniki: … wino (zawiera siarczyny)”

przy czym słowo „siarczyny” jest w tym przypadku podkreślone lub wyróżnione. Warto też pamiętać, że wykaz składników powinien rozpoczynać się lub być poprzedzony właściwym nagłówkiem, który składa się z wyrazu „składniki” lub zawiera ten wyraz.

Piotr Przybek (enolab.pl) – dziękuję za zwrócenie uwagi na problem i inspirację do powyższego artykułu

The post Podkreślać czy nie? first appeared on Paragraf w kieliszku.

Środowisko winiarskie w Polsce zelektryzowała ostatnim czasem wiadomość, iż dniu 21 września 2017 Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi na wniosek Zielonogórskiego Stowarzyszenia Winiarskiego wydał zezwolenie na zwiększenie o 3% naturalnej objętościowej zawartości alkoholu świeżych winogron.

Pismo wysłane do Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi (pdf)

Odpowiedź Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi (pdf)

O co tak naprawdę chodzi?

DOZWOLONE PRAKTYKI ENOLOGICZNE

Na początek przypomnijmy, że winiarską Unię Europejską podzielono na trzy strefy uprawy winorośli (Polska znajduje się w strefie A, zarezerwowanej dla państw najchłodniejszych).  Dla skompensowania nieszczęśliwego położenia regionów leżących w strefach w których klimat nie rozpieszcza winiarzy, przepisy unijne przewidują szerszy zakres technologii i praktyk dopuszczonych przy produkcji win gronowych dla celów zapewnienia właściwej
fermentacji winiarskiej lub odpowiedniej konserwacji. Pamiętać jednak musimy, iż dozwolone są jedynie te praktyki enologiczne, które wymienione zostały wprost we właściwych przepisach. Kategorycznie zabronione jest stosowanie innych, nieautoryzowanych procesów przy produkcji wina lub przekraczanie zasad stosowania konkretnych praktyk.

Dopuszczalne praktyki enologiczne, wymienione zostały w załączniku nr VIII do ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) NR 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007.

DOPUSZCZALNOŚĆ WZBOGACANIA

Procesem interesującym nas z uwagi na przedmiot naszych dzisiejszych analiz jest tzw. wzbogacanie, stanowiące zgodnie z definicją proces polegający na uzupełnieniu naturalnej objętościowej zawartości alkoholu świeżych winogron, moszczu winogronowego, moszczu winogronowego w trakcie fermentacji, młodego wina w trakcie fermentacji oraz wina uzyskanego z odmian winorośli klasyfikowanych zgodnie z art. 81.

Zwiększenie naturalnej objętościowej zawartości alkoholu może być dokonywane wyłącznie:

• poprzez dodanie sacharozy, zagęszczonego moszczu gronowego lub rektyfikowanego zagęszczonego moszczu gronowego – w przypadku świeżych winogron, moszczu gronowego w trakcie fermentacji oraz młodego wina w trakcie fermentacji
• poprzez dodanie sacharozy, zagęszczonego moszczu gronowego lub rektyfikowanego zagęszczonego moszczu gronowego lub poprzez częściowe zagęszczenie łącznie z osmozą odwrotną – w przypadku moszczu gronowego
• poprzez częściowe zagęszczenie w wyniku schłodzenia – w przypadku wina

Dla tego samego moszczu można zastosować tylko jedną metodę wzbogacenia.

Oznacza to w praktyce, że w przypadku gdy zawartość cukru w gronach jest niższa niż pozwalająca na uzyskanie pożądanej przez nas zawartości alkoholu w gotowym winie, mamy prawo uzupełnić ten niedobór poprzez dodatek cukru (wyłącznie jednak na zasadach ściśle określonych poniżej!).

WARUNKI WZBOGACANIA

W przypadku gdy warunki klimatyczne w pewnych obszarach uprawy winorośli znajdujących się na terenie Unii stworzyły taką konieczność, zainteresowane państwa członkowskie mogą zatem zezwolić na wzbogacanie. Zwiększenie naturalnej objętościowej zawartości alkoholu nie może jednak przekroczyć następujących poziomów:

• 3 % w strefie uprawy winorośli A
• 2 % w strefie uprawy winorośli B
• 1,5 % w strefie uprawy winorośli C

W latach, w których warunki klimatyczne byłyby wyjątkowo niekorzystne, państwa członkowskie mogą zwrócić się jednak o zwiększenie przydziałowych a wyżej wskazanych limitów o kolejne 0,5 %. Wniosek w tym zakresie ma prawo złożyć państwo członkowskie a podmiotem wniosek rozpatrującym i wydającym taką decyzję jest Komisja Europejska, która zobowiązana została do podjęcia decyzji w terminie czterech tygodni od złożenia wniosku.

Wzbogacanie nie może zwiększyć całkowitej objętościowej zawartości alkoholu o więcej niż 11,5% (w strefie A).

Oznacza to, że w gorszych latach możemy wzbogacić nasz moszcz poprzez dodatek cukru o ilość na jaką wyrażono zgodę (w tym roku o maksymalnie 3%), nie więcej jednak niż do uznawanego za przyzwoity poziomu 11,5% obj. Zgoda na wzbogacanie nie ma bowiem służyć produkcji wina o zaplanowanych parametrach mimo niekorzystnych warunków lecz nade wszystko do ratowania wina, gdy poziom naturalnego cukru (a zatem potencjalnego alkoholu) może zagrozić jego stabilności.

Ile cukru w winie?

PODSUMOWANIE 

• gdy warunki klimatyczne stworzyły taką konieczność,  Minister Rolnictwa może wyrazić zgodę na zwiększenie naturalnej objętościowej zawartości alkoholu w nastawie na wino do 3%
• w latach, w których warunki klimatyczne byłyby wyjątkowo niekorzystne, Komisja Europejska może wyrazić zgodę na zwiększenie powyższego limitu o kolejne 0,5%
• wzbogacanie nie może zwiększyć całkowitej objętościowej zawartości alkoholu o więcej niż 11,5% (lub za zgodą ministra – 12% dla win czerwonych)
• Zgłoszenie zamiaru przeprowadzenia zabiegu wzbogacania należy składać do Wojewódzkiego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych właściwego ze względu na miejsce wyrobu wina

Pełen współczucia dla wszystkich winiarzy, chciałbym na koniec zwrócić uwagę na pewien aspekt całej sprawy. Szaptalizacja wina, choć jest procesem legalnym, jest przede wszystkim procedurą ratunkową i nie stanowi szczególnego powodu do chluby. Jeśli to tylko możliwe, należy unikać wzbogacania, szczególnie realizując ambicję produkowania win jakościowych. Pamiętajmy, że niski poziom alkoholu potencjalnego nie musi oznaczać klęski a wręcz przeciwnie, może predestynować nasze zbiory do ich przeznaczania na wina musujące, tudzież wina różowe, w których to kategoriach możemy be cienia wstydu równać się winami światowymi (w przeciwieństwie do niedojrzałych win czerwonych). Jeśli dojrzałość gron nie pozwala już nawet na stworzenie prostego musiaka, to przekraczając kolejne limity wzbogacania moszczu, dopuszczać będziemy przesadny udział cukrowego buraka. Nie jest to w żadnym przypadku praktyką godną pochwały a z pewnością powinno znaleźć swoje odzwierciedlenie w rzetelnej sprzedaży tak bezpardonowo ratowanego przed klęską trunku, jako wina jedynie stołowej jakości.

The post Słodki problem first appeared on Paragraf w kieliszku.

REJESTRACJA WINNICY #4 – CERTYFIKACJA

Nadmienię jeszcze na wstępie, że wpis dzisiejszy oparł się na dwóch niezwykle sympatycznych osobach, którym tekst ten stworzony ku ogólnemu pożytkowi dedykuję. Myślę, że nie pogniewają się jeśli zdradzę ich personalia w tej publicznej formie. Pierwszym z nich jest Sylwester Kościelecki, znany Wam zapewne z oryginalnego i wciągającego bloga winiarskiego Primum Vinum, na którego pytanie odpowiedzią jest moja dzisiejsza twórczość. Drugim dobrodziejem jest zaś Zbigniew Krzyżak z niezwykle urokliwej Winnicy Chodorowa, który poświęcił swój czas aby przybliżyć cały proces od praktycznej strony. Obu Panom serdecznie z tego miejsca dziękuję

NAZWY SZCZEPÓW NA ETYKIETACH WINA

Larum podnosi winiarskie środowisko na myśl o przykrym obowiązku wylegitymowania się przed stoswonymi służbami z tejże zawartości przed jej ujawnieniem na winiarskiej etykiecie. Historia polskiego winiarstwa naznaczona jest jego niemowlęcym okresem, w którym nazwy wina nierzadko nawiązywały luźno do ukrytych w nim szczepów lecz bezpośrednio, z wyżej wymienionych przyczyn ich nie zdradzały. Unik ten wszedł nam w krew i stał się popularnym sposobem budowania nazw dla poszczególnych win w piwnicznym portfolio (np. Sibemus, Hibia, Rege z Winnicy Płochockich czy RoRe lub Rondino z Winnicy Zadora).

CERTYFIKACJA WINA 

Wbrew temu co wielu się wydaje certyfikacja nie jest jedynie wymysłem naszego lokalnego piekiełka legislacyjnego ale implementacją wymogów stawianych krajom winiarskim przez Unię Europejską (więcej o samej etykiecie wina tutaj).  Możliwość umieszczenia rocznika i nazwy odmiany (lub odmian) winorośli na etykiecie wina z winogron pozyskanych z krajowych upraw winorośli jest dozwolona po stosownej certyfikacji w tym zakresie (patrz: FORMALNA STRONA ETYKIETY). Zasadniczym dokumentem wspólnotowym, regulującym problematykę certyfikowania rocznika i odmian jest Rozporządzenie Komisji (WE) nr 607/2009 z dnia 14 lipca 2009 r. ustanawiające niektóre szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 479/2008 w odniesieniu do chronionych nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych, określeń tradycyjnych, etykietowania i prezentacji niektórych produktów sektora wina. Przepisy te, wprowadziła zaś do krajowego porządku prawnego ustawa z dnia 12 maja 2011 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina czyli znana dobrze czytelnikom – ustawa winiarska.

Formalna strona etykiety

Wnioskować o taką certyfikację może jedynie producent wina wyrabiającego wino z winogron pozyskanych z upraw winorośli położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie do 15 sierpnia danego roku gospodarczego, bezpośrednio do siedziby Wojewódzkiego Inspektoratu JHARS właściwego ze względu na miejsce wyrobu wina.

Wniosek taki (do pobrania) zawiera:

1. imię i nazwisko, miejsce zamieszkania i adres albo firmę, siedzibę i adres producenta albo przedsiębiorcy niebędącego producentem wyrabiającego wino z winogron pozyskanych z upraw winorośli położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w przypadku gdy przedsiębiorca nie posiada uprawy winorośli, z której wyrabia się wino przeznaczone do wprowadzenia do obrotu – również imię i nazwisko, miejsce zamieszkania i adres albo firmę, siedzibę i adres właściciela uprawy winorośli;
2. określenie miejsca wyrobu wina z określonego rocznika lub wina z określonej odmiany;
3. informację o lokalizacji uprawy winorośli, z której wyrabia się wino z określonego rocznika lub wino z określonej odmiany winorośli, w danym roku gospodarczym, zawierającą wskazanie:
   a) województwa, powiatu i gminy,
   b) nazwy oraz numeru obrębu ewidencyjnego,
   c) numeru i wielkości działek ewidencyjnych oraz wielkości powierzchni w hektarach, z dokładnością do drugiego miejsca po przecinku, uprawy winorośli, z której będą pozyskiwane winogrona do wyrobu wina z określonego rocznika lub wina z określonej odmiany winorośli, w danym roku gospodarczym,
   d) nazwy lub nazw odmian winorośli, w przypadku wyrobu wina z określonej odmiany winorośli.

KOSZTY CERTYFIKACJI

Za przeprowadzenie certyfikacji pobierana jest oczywiście opłata, określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2011 r. w sprawie stawek opłat za przeprowadzenie certyfikacji wina z określonego rocznika lub wina z określonej odmiany winorośli (Dz.U. 2012 poz. 3). Opłata stanowi dochód budżetu państwa i należy ją wnieść na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu JHARS właściwego ze względu na miejsce wyrobu wina. Wynosi ona:

• 10 zł za kontrolę zgodności nazwy lub nazw odmian winorośli ze stanem faktycznym (za każdą odmianę)
• 202 zł  jesli łączną powierzchnia winnicy nie przekracza 1ha
• 202 zł za pierwszy hektar oraz 19 zł za każdy kolejny hektar uprawy w przypadku większych winnic

Demonizowanie certyfikacji wydaje się zatem w dzisiejszych czasach zupełnie niepotrzebne. Praktyka winiarzy potwierdza, że jest to proces możliwie nieskomplikowany i w istocie tani. Korzyści wynikające z oznaczania produktu nazwą szczepu stają się natomiast coraz bardziej wymierne.

The post Certyfikacja wina first appeared on Paragraf w kieliszku.

The post Problemy z kontrolami win importowanych first appeared on Paragraf w kieliszku.

HISTORIA PORZĄDKOWANIA CHAOSU

Starożytni Grecy określali Italię, już wówczas zaszczytnym dla niej mianem Oinotria, co oznaczało kraj winorośli. Nie ulega wątpliwości, że historia tego najszlachetniejszego z napojów związana jest nierozerwalnie z rozwojem cywilizacji i kultury, które kwitły na Półwyspie Apenińskim przez tysiące lat. Jako pierwsi uprawiali winorośl na terenie współczesnych Włoch już Etruskowie, potem produkcję tę rozwinęli na przemysłową niemalże skalę starożytni Rzymianie –  którzy za Grekami przyjęli nie tylko określenie Enotria Tellus (kraina wina) ale także winiarską kulturę, przyjmując niemal bezkrytycznie kult greckiego Dionizosa jako rzymskiego Bachusa. To z czasów rzymskich pochodzą też pierwsze wzmianki na temat zasad produkcji wina, sposobu jego wytwarzania, przeworzenia, zwiększania trwałości oraz poprawy smaku. Źródła pochodzące z tej epoki, wyraźne wskazuja nam, że Rzymianie odróżniali różne gatunki wina i cechy charakteryzujące różne geograficznie ośrodki ich produkcji. Pozostałości archeologiczne po rzymskich amforach noszą na sobie wygrawerowane oznaczenia, które pełniły najpewniej funkcję dzisiejszych etykiet. Można więc pokusić się stwierdzenie, że współczesny system oparty na terroir ma swoje umocowanie w kosumenckim wyrafinowaniu Imperium Romanum, którego obywatele potrafili docenić pochodzenie wina. 

Dalszy rozwój tutejszego winiarstwa wiąże się oczywiście z nadejściem chrześcijaństwa a pierwsze narzucone prawem normy, dotyczące problemu jakości wina, ustanawiają zasady produkcji dla celów chrześcijańskiej liturgii. Wraz z kolejnymi wiekami, zwiększa się znacząco produkcja wina włoskiego. Nierzadko, ze poważnym uszczerbkiem dla jakości, poświęconej na ołtarzu rosnącego popytu. Na nowo rozwija się w średniowieczu międzynarodowy handel winem, które w rękach nierzetelnych sprzedawców traciło niektóre ze swoich pierwotnych parametrów. Co oczywiste, im lepszą opinią cieszył się dany trunek, tym większa była pokusa jego sfałszowania lub sprzedawania pod jego nazwą znacznie pośledniejszych cieczy. Z uwagi na rosnącą sławę lokalnych wytwórców a także w trosce o zachowanie ich indywidualnego charakteru tutejszego wina, wzorem innych krajów winiarskich, także i we Włoszech podejęte zostały ostatecznie działania, które miały na celu zagwarantować wysoką jakość. Włochy w tym zakresie należy zaliczyć do zaszczytnej listy pionierów.  Już bowiem w 1716 roku, Wielki Książe Toskani (Cossimo III – Medyceusz) wyznaczył strefy uprawy winorośli z której pochodzić miały najlepsze wina. W swoim dekrecie określił między innymi dokładnie zasady produkcji wina Carmignano oraz Chianti a także system kontroli, który przyjeły późnij inne regiony winiarskie Włoch.

WSPÓŁCZESNE WYRÓŻNIKI JAKOŚCI

Z dzisiejszej perpektwy wydaje nam się to niewiarygodne ale jeszcze w pierwszej połowie XX wieku Włochy, jeden z najstarszych krajów winiarskich Europy, a jednocześnie jeden z największych na świecie producentów wina, butelkował (a zatem przeznaczał do bezpośredniego eksportu) niewielką tylko część swojej produkcji. Większość wina, będącego trunkiem stosunkowo słabej, stołowej zaledwie jakości, sprzedawano w beczkach wprost do odbiorców w okolicznych miastach z przeznaczeniem do bieżącej konsumpcji. Równie źle było z winem eksportowanym do innych państw. Jego zdecydowaną większość stanowiło niezbyt wygórowane jakościowo, ale modne, wino mieszane i butelkowane na miejscu przez importerów. Dbałość o poprawę jakości w związku z rosnącą konkurencją i wymaganiami rynku (pojawienie się nowych rynków zbytu, wielkoobszarowe winnice nowego świata oraz stała poprawa jakości wina na świecie) wymusiły trudne ale konieczne kroki, na rzecz stworzenia jasnego systemu klasyfikacji win włoskich.

W 1963 roku wprowadzono ujednolicyny dla całych Włoch system oznaczania i ochrony nazw pochodzenia, który nazwano Denominazione di Origine Controllata, wzorowany na francuskim AOC (appellation d’origine contrôlée).  Specyfikacja ochrony każdej z apelacji DOC, określiła obszar, z którego może pochodzić wino, kolor, odmiany winorośli, minimalne stężenie alkoholu, maksymalną wysokość plonów z hektara, główne właściwości organoleptyczne oraz szczególny sposób dojrzewania wina i niekiedy minimalny wymagany okres leżakowania, a także specjalne oznaczenia konkretnych podobszarów lub podgatunków (takich jak classico czy superiore, o czym dalej). Nad systemem czuwają organizacje producenckie zaś zatwierdzanie nowych apelacji i zmiany w już istniejących pozostają w gestii Krajowego Komitetu ds. Oznaczeń Pochodzenia Win, powołanego przez włoskie Ministerstwo Rolnictwa. Obecnie status DOC posiada 329 win.

W roku 1980 wprowadzono stopień wyższy – Denominazione di Origine Controllata e Garantita (DOCG). Wstępnie prawo do oznaczenia DOCG otrzymało zaledwie kilka, najbardziej uznanych win włoskich: Brunello di Montalcino, Vino Nobile di Montepulciano, Chianti, Barolo i Barbaresco (obecnie apelację DOCG posiadają już 73 wina). Wino szczycące się takim oznaczeniem musi podołać znacznie wyższym wymaganiom niż to posiadające jedynie apelację DOC. Podstawowa rożnica dotyczy wysokości plonów z 1 ha winnicy. Powszechnie uważa się, że to narzucona przepisami apelacji ograniczona wydajność krzewów podnosi jakość produkowanych w niej win. Kontrola państwa nie sprowadza się jednak do samej winnicy. Wino kontrolowane jest na każdym etapie produkcji. Wyspecjalizowane laboratoria skrupulatnie badają skład fizyczny wina w celu twierdzenia jego zgodności z określonymi wymaganiami. Po testach laboratoryjnych, każdy produkt musi przejść jeszcze kontrolę organolptyczną, przeprowadzoną przez odpowiednio wyselekcjonowane grono degustatorów. Dopiero po spełnieniu wszystkich wymagań i przedostaniu się przez kontrolne sito, producentom wydawane są banderole, potwierdzające przynależność do apelacji.

W 1992 roku pojawiła się nowa kategoria win oznaczanych jako Indicazione Geografica Tipica (IGT). Dla tej kategorii winna istotniejsze jest ich pochodzenie z określonego regionu Włoch. Przepisy dozwalają tu na stosowanie innych niż rodzime odmian winorośli oraz odbiegających od tradycyjnych metod produkcji. Obowiązkowe elementy etykiety to nazwa regionu i nazwa szczepu, który posłużył do produkcji wina.

Wina włoskie klasyfikujemy zatem wg. czterech podstawowych kategorii, są to:

VdT  (Vino di Tavola) – czyli wina stołowe.

IGT – (Indicazione Geografica Tipica) – wina regionalne, stanowiące 20% produkcji win włoskich. Oznaczenie IGT gwarantuje, że wino zostało wyprodukowane z winogron znajdujących się w tym samym regionie co winnica i że nie zostały przekroczone limity zebranych winogron na hektar z krzewów winorośli.

DOC – (Denominazione di Origine Controllata) – DOC określa dokładnnie skład wina, obszar uprawniony do posługiwania się daną nazwą, gęstość nasadzeń, dozwolone szczepy, wydajność winnicy oraz minimalną zawartość alkoholu. W niemieckojęzycznym regionie Bolzano można używać określenia Kontrollierte Ursprungsbezeichnung

DOCG – (Denominazione di Origine Controllata e Garantita) – najbardziej restrykcyjna z kategorii z kontrolowaną recepturą. Mogą się nią poszczycić między innymi: Barbaresco, Barolo, Brunello di Montalcino, Chianti, Chianti Classico. W Bolzano – Kontrollierte und garantierte Ursprungsbezeichnung

Na przekór apelacyjnym nakazom wybijają się wśród włoskich win tzw. supertoskany, czyli produkowane w Toskani arcydzieła sztuki winiarskiej, które z woli ich twórców wyrwały się ograniczeniom surowego prawa. Ta kategoria win (w większości posiadających najwyżej status IGT) produkowana jest najczęściej ze szczepów międzynarodowych.

TAJEMNICE WŁOSKIEJ ETYKIETY

Włochy jako kraj winiarski podlegają ogólnemu reżimowi prawnemu Unii Europejskiej. Większość obowiązków dotyczących sposobu oznaczania butelek wina, będzie zatem taka sama jak choćby w Polsce (nieco więcej tutaj). I tak, etykietę wina pochodzącego ze słonecznej Italii, zdobić będą następujące informacje:

• Nazwa, logo i adres producenta (określeń na winnicę/winiarnię czyli odpowiednik fransuskiego château znajdziemy we Włoszech wiele – bodega, cascina, casato, itp… nadto jeśli wino zabutelkowano w winnicy producenta, znajdzie się tam też sformułowanie typu imbottigliato all’origine lub imbottigliato nelle proprie cantine)
• Symbol oznaczający zaklasyfikowanie wina do jednej z omówinych dziś kategorii (IGT, DOC, DOCG)
• Nazwa apelacji (jeśli jest to wino apelacyjne)
• Kraj pochodzenia
• Objętość butelki oraz zawartość alkoholu
• Vendemmia, czyli rocznik (min 85% winogron musi pochodzić z danego roku zbiorów)
• Szczep w przypadku win stołowych i IGT (aczkolwiek nie jest on obowiązkowy), dla większości win apelacyjnych szczep będzie wynikał z lokalnych przepisów (np. widzą Chianti wiemy, że conajmniej 70% winogron wykorzystanych do jego produkcji stanowił szczep Sangiovese)

Co właściwe dla omawianych dziś win, szukać możemy na nich także i lokalnych oznaczeń, które warto poznać dla powiększenia zarówno swojej konsumenckiej świadomości jak i winiarskiej erudycji. Poza typowymi oznaczeniami, na etykietach win włoskich znajdziemy bowiem takie oznaczenia jak:

• Superiore – wiąże się najczęściej wyższym stopniem dojrzałości winogron a zatem wyższą zawartością alkoholu i wskazuje na wyższą jakosć
• Riserva – oznaczenie wskazuje na to, że wino było starzone dłużej niż tego wymagają lokalne regulacje, powstało z selekcjonowanych gron oraz ma określoną minimalną zawartość alkoholu
• Classico – wino pochodzące z centralnych rejonów danej apelacji (najczęściej jest to historyczne centrum regionu)

Na butelce, czesto zakodowany będzie także charakter wina czyli jego styl. Ze względu na zawartość cukru resztkowego w gotowym winie znajdziemy zatem:

• secco (wino wytrawne),
• semisecco (wino półwytrawne),
• semidolce (wino półsłodkie),
• dolce (wino słodkie),

Wina musujące będą zaś nosiły oznaczenie spumante lub frizzante.

The post Enotria Tellus – czyli włoski porządek świata first appeared on Paragraf w kieliszku.

Wyczuwający już groźny oddech ocieplającego się klimatu winiarze z Bordeaux, przymierzają się do testów nowych odmian winorośli, które pozwoliłyby w przyszłosci nadal produkować wino w rozpoznawalnym na całym świecie chakarterze regionu. Winiarze z południa Francji coraz częściej muszą się bowiem zmierzać ze zmianiającą się na niekorzyść aurą. Dotychczasowe przyzwyczajenia sabotują coraz surowsze i bardziej mokre zimy oraz gorętsze i suchsze niż dawniej lata. Niezmienny charakter win z Bordeaux jest wynikiem zbiorów w optymalnym dla regionu i uprawianych w regionie szczepów, momencie. Ten zaś jest coraz trudniejszy do uchwycenia. W związku z powyższym, jeszcze tej jesieni nasadzone zostaną próbne parcele z 52 odmianami winorośli, które oddać mają w przyszłym winie wszystko to co w Bordeaux najlepsze, mimo zmianiających się warunków wegetacji. Projekt prowadozny jest przez Narodowy Instytut Badań Rolniczych INRA (Institut national de la recherche agronomique) przy współpracy z Radą Winiarstwa Bordeaux CIVB (Conseil Interprofessionnel du Vin de Bordeaux).

Eksperyment wydaje się być odważny. W konserwatywnym i znanym z wielkich win regionie, testowane będą odmiany, których nikt nie testował tam nigdy wcześniej (przynajmniej nie z poważnym zamiarem), właściwe dla cieplejszych krajów takich jak Grecja, Hiszpania, Włochy czy Portugalia. Do testów wyselekcjonowano zatem takie odmiany jak Sangiovese czy Touriga Nacional. Testy wydają się być podyktowane pragmatyzmem i dlaekowzrocznością, na których brak nie może pozwolić sobie tak olbrzymi producent wina jakim jest region Bordeaux.

Może przyjdzie nam kiedyś spróbować efektów wytężonej pracy francuskich enoinżynierów. Macie ochotę?

The post Sangiovese w Bordeaux? first appeared on Paragraf w kieliszku.

Przepisy regulujące funkcjonowanie faktycznie istniejącego już polskiego świata producentów wina nabierają w istocie coraz bardziej praktycznego wymiaru. Ambicją dzisiejszego wpisu, który rozpoczyna nową serię przewodnika po prawie dla polskich winiarzy,  jest zatem zdefiniowanie prawa winiarskiego jako takiego i usystematyzowanie regulacji przedmiotu, obowiązujących w naszym kraju. Seria ta będzie miała na celu stanowić podręczny przegląd przepisów, które dotykają tak interesującej naszych producentów wina materii. Przede wszystkim kwestii związanych z uprawą winorośli, produkcją wina oraz jego sprzedażą hurtową (do sklepów) i detaliczną (w gospodarstwie winiarskim/enoturystycznym).

Rozpoczniemy tę analizę stanu prawnego od wstępu do najważniejszych regulacji prawa rodzimego. W dalszych częściach, omówimy kwestie związane z lokalnymi przepisami dotyczącymi prowadzenia działalności gospodarczej lub rolniczej w branży winiarskiej oraz zmierzymy się z regulacjami podatkowymi (w szczególności tymi dotyczącymi podatku akcyzowego). Dla pobieżnego choć wyczerpania tematu, serię tę zakończymy próbą uporządkowania systemu prawa Unii Europejskiej, z obowiązku implementacji którego wynikać będą bezpośrednio wszystkie wcześniej omówione arcydzieła polskiej sztuki legislacji. Warto bowiem pamiętać, że istotną rolę w systemie prawnym Polski jako członka Unii Europejskiej, stanowi oczywiście prawo wspólnotowe, szczególnie rozbudowane w omawianym, winiarskim zakresie.

Jeśli chodzi o samo prawo winiarskie, to zauważalny jest generalny brak tendencji do wyróżniania tej kategorii przepisów spośród porządku prawnego (także w licznych krajach o dłuższej historii winiarstwa, jednym z wyjątków jest oczywiście Francja). Stanowi ono zatem całość regulacji dotyczących omówionej już tematyki winiarskiej, usytuowanych w różnych gałęziach prawa takich jak prawo rolne, prawo podatkowe czy zagadnienia prawa gospodarczego. Zasadniczo, podstawowym aktem regulującym ogół zagadnień produkcji i obrotu winem a przez to gospodarcze życie każdego, polskiego winiarza jest tzw. ustawa winiarska czyli  ustawa z dnia 12 maja 2011 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina Dz.U. 2011 nr 120 poz. 690,  konstytuująca zagadnienia związane z wyrobami winiarskimi (winami gronowymi, owocowymi, cydrami, miodami pitnymi itp.). Reguluje ona przede wszystkim proces wyrobu fermentowanych napojów winiarskich, wraz z listą dopuszczonych przy produkcji technologii oraz zasady obrotu tego typu produktami. Dokument ten wprowadza też klasyfikację tych wyrobów i system ich definiowania.

Do ustawy tej, dołączył nasz prawodawca komplet rozporządzeń wykonawczych, które precyzują zawarte w niej regulacje. Są to: 

• Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 4 sierpnia 2014 r. w sprawie wzorów formularzy deklaracji składanych Prezesowi Agencji Rynku Rolnego w zakresie wyrobu, rozlewu i wprowadzania do obrotu wyrobów winiarskich z wina, winogron lub moszczów winogronowych Dz.U. 2014 nr 0 poz. 1080;
• Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 22 maja 2013 r. w sprawie rodzajów fermentowanych napojów winiarskich oraz szczegółowych wymagań organoleptycznych, fizycznych i chemicznych, jakie powinny spełniać te napoje Dz.U. 2013 nr 0 poz. 633;
• Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie szczegółowego sposobu wyrobu fermentowanych napojów winiarskich oraz metod analiz tych napojów do celów urzędowej kontroli w zakresie jakości handlowej Dz.U. 2013 nr 0 poz. 624;
• Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 listopada 2012 r. w sprawie terminu zamknięcia rejestru przychodu i rozchodu wyrobów winiarskich Dz.U. 2012 nr 0 poz. 1354;
• Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 listopada 2012 r. w sprawie sposobu i miejsca pobierania próbek winogron, moszczu winogronowego i wina w trakcie fermentacji oraz ustalania naturalnej zawartości alkoholu w tych produktach Dz.U. 2012 nr 0 poz. 1337;
• Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 listopada 2012 r. w sprawie minimalnej zawartości alkoholu w wytłokach i osadzie drożdżowym Dz.U. 2012 nr 0 poz. 1336;
• Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 29 grudnia 2011 r. w sprawie stawek opłat za dokonanie ocen wniosku o objęcie ochroną, zastrzeżenia do tego wniosku oraz wniosku o zatwierdzenie zmiany specyfikacji Dz.U. 2012 nr 0 poz. 116;
• Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 29 grudnia 2011 r. w sprawie wzoru świadectwa jakości potwierdzającego zgodność procesu wyrabiania wyrobu winiarskiego ze specyfikacją Dz.U. 2012 nr 0 poz. 25;
• Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 grudnia 2011 r. w sprawie sposobu ustalania i umieszczania numeru identyfikacyjnego partii wina z określonego rocznika lub wina z określonej odmiany winorośli Dz.U. 2012 nr 0 poz. 4;
• Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2011 r. w sprawie stawek opłat za przeprowadzenie certyfikacji wina z określonego rocznika lub wina z określonej odmiany winorośli Dz.U. 2012 nr 0 poz. 3.

Przepisy powyższe, nakładają na producentów wina szereg obowiązków, których celem jest zapewnienie wysokiej jakości oferowanych w handlu wyrobów winiarskich. Nade wszystko należy pamiętać, że produkcja wina jest działalnością regulowaną i wymaga uzyskania wpisu w ewidencji prowadzonej przez Prezesa Agencji Rynku Rolnego a jej prowadzenie bez stosownej rejestracji jest sankcjonowane (…kto wyrabia lub rozlewa wyroby bez wymaganego wpisu do rejestru, podlega karze grzywny, karze ograniczenia wolności albo karze pozbawienia wolności do roku. Karze grzywny podlegają również osoby, które wyrabiają i wprowadzają do obrotu wyroby winiarskie niezgodnie z wymaganiami określonymi w ustawie).

Istotna jest także szeroka perspektywa spojrzenia na omawiane przepisy z uwagi na liczne odesłania podsądnego ustawy winiarskiej do innych aktów prawnych (nie tylko omówionych wyżej rozporządzeń wykonawczych i przepisów UE). Odwołania te dotyczą takich aktów prawa krajowego jak:

• Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia Dz.U. 2006 nr 171 poz. 1225
• Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej Dz.U. 2004 nr 173 poz. 1807
• Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych Dz.U. 2004 nr 42 poz. 386
• Ustawa z dnia 18 grudnia 2003 r. o ochronie roślin Dz.U. 2004 nr 11 poz. 94
• Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych Dz.U. 1991 nr 80 poz. 350
• Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego Dz.U. 1960 nr 30 poz. 168

c.d.n.

The post Prawo winiarskie cz. 1 – podstawowe regulacje first appeared on Paragraf w kieliszku.