Szersze informacje dotyczące obowiązków informacyjnych na etykietach wina znajdziecie w starym już (lecz zaktualizowanym także w dniu dzisiejszym) wpisie – FORMALNA STRONA ETYKIETY.

W niniejszym opracowaniu zajmiemy się najnowszymi zmianami, które można sprowadzić do dwóch nowych obowiązków informacyjnych:

• obowiązku podawania wartości odżywczej i energetycznej wina
• obowiązku ujawniania wykazu składników wina

Poniżej zaprezentujemy najważniejsze zasady dotyczące nanoszenia nowych informacji na opakowania wina. Należy przede wszystkim pamiętać, że nowe a wymagane od 8 grudnia informacje o wartości odżywczej i wykazie składników – jako obowiązkowe dane szczegółowe muszą być umieszczane na pojemniku w tym samym polu widzenia, co pozostałe obowiązkowe dane szczegółowe, tak by były jednocześnie czytelne bez konieczności odwracania pojemnika, w formie nieusuwalnych znaków.

WARTOŚĆ ODŻYWCZA

Pełna i obowiązkowa informacja o wartości odżywczej, zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. l) rozporządzenia nr 1169/211, obejmuje:

• wartość energetyczną oraz
• ilość tłuszczu, w tym kwasów tłuszczowych nasyconych; węglowodanów, w tym cukrów; białka oraz soli.

Zgodnie z nowymi regulacjami informacja o wartości odżywczej umieszczona na opakowaniu napoju winiarskiego lub na załączonej do niego etykiecie może ograniczać się do podania wartości energetycznej, którą można wyrazić za pomocą symbolu »E« oznaczającego energię. Należy pamiętać, iż musi się ona znajdować w tym samym polu widzenia, co pozostałe obowiązkowe dane szczegółowe.

Pełną informację o wartości odżywczej umieszczamy wówczas w tzw. etykiecie elektronicznej. O tym jednak nieco później.

WYKAZ SKŁADNIKÓW

Wykaz składników (zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1169/2011) musi zawierać wszystkie użyte w procesie produkcji wina opatrzonego etykietą i nadal obecne w produkcie końcowym dodatki oraz substancje pomocnicze w przetwórstwie powodujące alergie lub reakcje nietolerancje. 

Składniki oznacza się ich szczegółową nazwą z uwzględnieniem wyjątków przewidzianych w rozporządzeniu nr 1169/2011 i w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2019/33 (np. nazwa „winogrona” w odniesieniu do surowca).

Dodatki do żywności uznaje się za składnik zgodnie z ogólną definicją „składnika” a zatem wszystkie dodatki stosowane w produkcji wina stanowią integralną część wykazu składników.

Dodatki do żywności i enzymy stosowane jako substancje pomocnicze w przetwórstwie nie muszą być uwzględniane w wykazie składników. Przewiduje się jednak obowiązkowe wskazanie wszelkich użytych przy wytworzeniu produktu i nadal obecnych w produkcie końcowym składników lub substancji pomocniczych w przetwórstwie powodujących alergie lub reakcje nietolerancji, nawet w zmienionej formie.

W przepisach szczegółowo określono pełny wykaz dodatków i substancji pomocniczych w przetwórstwie, które można stosować w produkcji wina, pogrupowano je według odpowiednich kategorii funkcjonalnych (regulatory kwasowości, konserwanty i przeciwutleniacze, czynniki stabilizujące itp.) oraz podano terminy do stosowania na potrzeby nazywania kategorii funkcjonalnych i substancji, które mają być wymienione w wykazie składników.

W odniesieniu do formy prezentacji wykazu składników także mają zastosowanie przepisy ogólne, gdyż nie określono przepisów szczegółowych dotyczących wina. Wykaz składników produktów winiarskich powinien zostać zatem wskazany na opakowaniu lub załączonej do niego etykiecie, choć, jak wskazano w nowych przepisach, może być ewentualnie podany za pomocą środków elektronicznych znajdujących się na opakowaniu lub na załączonej do niego etykiecie.

ETYKIETA ELEKTRONICZNA

Jak już wiemy, wykaz składników oraz wartość odżywcza mogą być prezentowane za pośrednictwem środków elektronicznych, tzw. etykiety elektronicznej (UWAGA! Wartość energetyczna musi mieć jednak formę tradycyjną).

Etykieta elektroniczna to strona internetowa, która zawiera pełne informacje dotyczące wartości odżywczej oraz wykazu składników produktu. Na etykiecie umieszczamy w tym celu adres internetowy lub kod QR, który prowadzi bezpośrednio do strony informacyjnej zwanej (etykiety elektronicznej).

Na stronie tej powinny być wyświetlane wyłącznie informacje wymagane prawem. Nie jest to przestrzeń dla stosowania treści sprzedażowych, opisów sensorycznych czy materiałów marketingowych. Elektroniczne systemy etykietowania nie mogą nadto śledzić użytkowników ani gromadzić żadnych danych na ich temat. Strony etykiet nie mogą też zawierać informacji reklamowych.

Informacje, które zostaną umieszczone na etykiecie elektronicznej, powinny być udostępniane w oficjalnym języku UE, odpowiednim dla konsumentów.

Możliwość niepodania na opakowaniu lub na załączonej do niego etykiecie pełnej informacji o wartości odżywczej nie powinna wpływać na istniejący wymóg podania na etykiecie substancji powodujących alergie lub reakcje nietolerancji. Informacji o alergenach nie możemy zatem przenieść wyłącznie do elektronicznej formy etykiety.

KOGO NIE DOTYCZĄ (JESZCZE) NOWE OBOWIĄZKI?

Nowe obowiązki nie dotyczą win wyprodukowanych i opatrzonych etykietą przed 8 grudnia 2023 r., które mogą być wprowadzane do obrotu do wyczerpania zapasów.

Co jednak autor tego wyrafinowanego zapisu miał na myśli?

Zgodnie z przepisami UE produkcja wina obejmuje nie tylko fermentację alkoholową, ale potencjalnie również wdrażanie pewnych praktyk enologicznych, które należy stosować w produkcji i konserwowaniu produktów, ale już nie tych do zapewnienia właściwej fermentacji winiarskiej, odpowiedniego konserwowania lub właściwego dojrzewania. W tym kontekście produkt sektora wina uznaje się za „wyprodukowany”, jeżeli uzyskuje cechy charakterystyczne dzięki dozwolonym praktykom enologicznym. Krótko mówiąc jest winem w swojej ostatecznej postaci.

Przykładowo „wino” jako takie oznacza produkt otrzymywany wyłącznie w drodze całkowitej lub częściowej fermentacji alkoholowej świeżych winogron, rozgniatanych lub nie, lub moszczu winogronowego. W przypadku „wina musującego”, otrzymywanego z drugiej fermentacji alkoholowej, można je uznać za „wyprodukowane” dopiero po drugiej fermentacji, po której produkt osiągnął właściwą dla kategorii i docelową dla produktu – zawartość alkoholu i nasycenie dwutlenkiem węgla.

CHCECIE WIĘCEJ? BĘDZIE WAM DANE!

Przygotowaliśmy dla Was specjalną ofertę, która może nieco ukoić Wasze nerwy

Nasz najnowszy produkt nazwaliśmy PAKIETEM ETYKIETUJĄCEGO

W jego skład wchodzi:

• Kompleksowe opracowanie dotyczące wszelkich obowiązków informacyjnych na etykiecie wina
• Dostęp do nagrania praktycznie omawiającego formalną stronę etykiety (Radosław Froń)
• Techniczne zasady obliczania wartości odżywczej oraz energetycznej
• Zestawienie najczęstszych błędów popełnianych przez winiarzy (wg, statystyk IJHARS)
• Checklista dla grafików i projektantów etykiet
• Audyt etykiety wina

Regularna cena PAKIETU ETYKIETUJĄCEGO to 299 zł netto.

U nas Święty Mikołaj kursuje jednak aż do 8 grudnia

Do tego dnia możecie nabyć PAKIET w promocyjnej cenie 199 zł netto.

NIE CZEKAJ DO OSTATNIEJ CHWILI, KUP TERAZ!

The post Skład i wartość odżywcza na etykiecie wina first appeared on Paragraf w kieliszku.

Część składników wina może powodować alergie lub nietolerancje, np. siarczyny, produkty na bazie jaj, mleka czy ryb. Pełny wykaz takich składników zawiera załącznik II do rozporządzenia nr 1169/201. Na etykiecie należy wskazać wszystkie obecne w produkcie końcowym – nawet w zmienionej formie – substancje powodujące alergie lub reakcje nietolerancji.

Składniki mogące powodować alergie lub reakcje nietolerancji:

1. wskazuje się przy użyciu nazw wskazanych w załączniku II do rozporządzenia nr 1169/2011 i załączniku I część A rozporządzenia nr 2019/33.

2. podkreśla się w wykazie składników za pomocą pisma wyraźnie odróżniającego ją od reszty wykazu składników, np. za pomocą czcionki, stylu lub koloru tła.

Podmiot prowadzący przedsiębiorstwo spożywcze może sam zdecydować o odpowiednim sposobie odróżnienia alergenów od pozostałych składników w wykazie. Niemniej jednak w nazwie składnika składającej się z kilku oddzielnych słów (np. „kazeiny z mleka”), wystarczy podkreślić słowo, które odpowiada substancji lub produktowi wymienionym w załączniku II o rozporządzenia nr 1169/2011 (np. „kazeiny z mleka”).

W przypadku gdy pełny wykaz składników podaje się za pomocą środków elektronicznych, substancje powodujące alergie lub reakcje nietolerancji muszą być umieszczane na opakowaniu lub na etykiecie, lecz niekoniecznie w tym samym polu widzenia, co pozostałe obowiązkowe dane na podstawie odstępstwa określonego w art. 40 ust. 2 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/33.

Istnieją dwie możliwości ich prezentacji na etykiecie:

• w przypadku gdy wykaz składników znajduje się na etykiecie, wszystkie substancje powodujące alergie lub reakcje nietolerancji muszą być oznaczone jako składniki w wykazie składników. Zgodnie z art. 21 ust. 1 rozporządzenia nr 1169/2011 nazwa substancji lub produktu musi być podkreślona za pomocą pisma wyraźnie odróżniającego ją od reszty wykazu składników, np. za pomocą czcionki, stylu lub koloru tła.
• w przypadku gdy wykaz składników prezentowany jest za pomocą środków elektronicznych, wszystkie substancje powodujące alergie lub reakcje nietolerancji muszą być wskazane na opakowaniu lub na załączonej do niego etykiecie. Ich prezentacja musi być poprzedzona słowem „zawiera”, po którym podaje się nazwę lub nazwy odpowiednich substancji lub produktów.

Dodatkowo, na opakowaniu produktu lub dołączonej do niego etykiecie można zamieścić piktogram, którego rozmiaru przepisy nie określają. Zgodnie jednak z ogólnymi zasadami znakowania żywności  muszą być umieszczone w widocznym miejscu w taki sposób, aby były dobrze widoczne, wyraźnie czytelne oraz, w stosownych przypadkach, nieusuwalne. Mając na uwadze, iż piktogramy stanowią dobrowolną informację o żywności, nie można prezentować ich ze szkodą dla przestrzeni dostępnej do prezentacji obowiązkowych informacji na temat żywności.

The post Alergeny w winie first appeared on Paragraf w kieliszku.

O CZYM SIĘ DOWIESZ?

► Czym są znaki towarowe i wzory przemysłowe

► Czy warto chronić swoją markę

► Jak stracić swoją identyfikację wizualną

► Jak chronić dorobek swojej firmy

► Dlaczego to najlepszy czas na uporządkowanie spraw własności intelektualnej

WERSJA DO POBRANIA

Podcast możesz pobrać także bezpośrednio na swoje urządzenie (w formacie mp3) – TUTAJ

PODCAST VIDEO

Jeśli masz ochotę podejrzeć nas podczas rozmowy to jest to możliwe

Zapraszam przy tej okazji do subskrypcji kanału PARAGRAF W KIELISZKU w serwisie YouTube.

LINKI

https://www.prawoalkoholowe.pl

The post DOTACJA NA ZNAKI TOWAROWE – Anna-Maria Sobczak – PODCAST BIZNES WYSOKO OPROCENTOWANY #43 first appeared on Paragraf w kieliszku.

Jeśli nie chcecie przegapić podobnych wydarzeń, pamiętajcie aby zapisać się na nasz ALERT PRAWNY

Koniecznie też subskrybujcie KANAŁ PARAGRAF W KIELISZKU w serwisie YouTube

The post Sekrety etykiety – nagranie LIVE Z PARAGRAFEM first appeared on Paragraf w kieliszku.

Spotykamy się w PIĄTEK, 27 października 2020 roku o godzinie 19:00.

UWAGA! Wprowadzamy też małe zmiany organizacyjne.

Dla usprawnienia komunikacji ale też w celu dostarczenia Wam dodatkowej wartości po spotkaniu, na LIVE należy się wcześniej zapisać. 

Formularz zapisu na spotkanie znajdziecie TUTAJ.

Strona wydarzenia na FB jest już dostępna pod tym LINKIEM.

Jeśli nie chcecie przegapić podobnych wydarzeń, pamiętajcie aby zapisać się na nasz ALERT PRAWNY

Do zobaczenia!

NAGRANIE SPOTKANIA

The post LIVE Z PARAGRAFEM – błędy na etykietach napojów alkoholowych first appeared on Paragraf w kieliszku.

REGULACJE I DEFINICJE

Prawo żywnościowe jako takie, ma na celu ochronę interesów konsumentów i powinno stanowić podstawę dokonywania przez konsumentów świadomego wyboru związanego ze spożywaną przez nich żywnością. Cele te osiąga przede wszystkim poprzez przeciwdziałanie oszukańczym lub podstępnym praktykom, fałszowaniu żywności, oraz wszelkim innym praktykom mogącym wprowadzać konsumenta w błąd. Informacja przekazywana przez producenta musi być zatem prawdziwa, rzetelna, oraz kompletna w zakresie wymaganym przez prawo.

Napoje spirytusowe są niewątpliwie środkiem spożywczym, spełniać muszą zatem wymagania, które stawia przed nimi prawo żywnościowe – także w zakresie znakowania i obowiązków informacyjnych. Generalne zasady znakowania produktów spożywczych określa Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004. Określa ono ogólne zasady, wymogi i zakresy odpowiedzialności dotyczące informacji na temat żywności, a w szczególności etykietowania żywności. Ustanawia też środki gwarantujące konsumentom prawo do informacji oraz procedury przekazywania informacji na temat żywności.

Z uwagi na fakt, iż rynek napojów spirytusowych jest szczególnie wrażliwy, produkty te posiadają swoje dedykowane regulacje, odnoszące się precyzyjnie do problemów specyficznych dla mocnego alkoholu. Problematykę tę reguluje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 110/2008 z dnia 15 stycznia 2008 r. w sprawie definicji, opisu, prezentacji, etykietowania i ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 1576/89 (Uwaga – 25 maja 2021 r. zastąpi je uchwalone już – Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/787 z dnia 17 kwietnia 2019 r. w sprawie definicji, opisu, prezentacji i etykietowania napojów spirytusowych, stosowania nazw napojów spirytusowych w prezentacji i etykietowaniu innych środków spożywczych, ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych, wykorzystywania alkoholu etylowego i destylatów pochodzenia rolniczego w napojach alkoholowych, a także uchylające rozporządzenie (WE) nr 110/2008), ustanawiając szczegółowe przepisy dotyczące definicji, opisu, prezentacji i etykietowania napojów spirytusowych, jak również ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych. Rozporządzenie to stosuje się do wszystkich napojów spirytusowych, wprowadzanych do obrotu w UE niezależnie od tego, czy zostały wytworzone na jej terenie czy też w państwach trzecich a także do użycia alkoholu etylowego lub destylatów pochodzenia rolniczego przy wytwarzaniu napojów alkoholowych oraz do stosowania nazw napojów spirytusowych przy prezentacji i etykietowaniu środków spożywczych.

Na początek dzisiejszych rozważań, warto przyjrzeć się kilku ważnym definicjom.

Zgodnie z wyżej wymienionymi przepisami, alkohol etylowy pochodzenia rolniczego posiadać musi następujące właściwości:

a) właściwości organoleptyczne: niewyczuwalny żaden inny smak oprócz smaku surowca
b) minimalna objętościowa zawartość alkoholu: 96,0 %
c) maksymalny poziom pozostałości

• kwasowość całkowita, wyrażona w gramach kwasu octowego na
  hektolitr alkoholu 100 % obj.: 1,5;
• estry, wyrażone w gramach octanu etylu na hektolitr alkoholu
  100 % obj.: 1,3;
• aldehydy, wyrażone w gramach aldehydu octowego na hektolitr
  alkoholu 100 % obj.: 0,5;
• alkohole wyższe, wyrażone w gramach metyl-2-propanolu-1 na
  hektolitr alkoholu 100 % obj.: 0,5;
• metanol, wyrażony w gramach na hektolitr alkoholu 100 % obj.: 30;
• sucha pozostałość po odparowaniu, wyrażona w gramach na hektolitr alkoholu 100 % obj.: 1,5;
• zasady lotne zawierające azot, wyrażone w gramach azotu na hektolitr alkoholu 100 % obj.: 0,1;
• furfural: niewykrywalny.

Destylat pochodzenia rolniczego oznacza natomiast płyn alkoholowy otrzymywany w drodze destylacji, po fermentacji alkoholowej produktu rolnego lub produktów rolnych wymienionych w załączniku I do Traktatu, który nie posiada właściwości alkoholu etylowego czy napoju spirytusowego, lecz nadal zachowuje zapach i smak użytego(-ych) surowca(-ów). W przypadku odniesienia do użytego surowca destylat musi być otrzymywany wyłącznie z tego surowca.

Interesujący nas dziś w głównej mierze napój spirytusowy oznacza zaś napój alkoholowy:

a) przeznaczony do spożycia przez ludzi;
b) posiadający szczególne właściwości organoleptyczne;
c) o zawartości alkoholu wynoszącej minimum 15 % obj.;
d) wytwarzany:

bezpośrednio,

• w drodze destylacji – z dodatkiem lub bez środków aromatyzujących – naturalnie sfermentowanych wyrobów,
• w drodze maceracji – lub podobnego przetwarzania – surowców roślinnych w alkoholu etylowym pochodzenia rolniczego lub destylatów  pochodzenia rolniczego lub napojów spirytusowych w rozumieniu niniejszego rozporządzenia,
• w drodze dodania środków aromatyzujących, cukrów lub innych substancji słodzących, lub innych produktów rolnych lub środków spożywczych do alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego lub destylatów pochodzenia rolniczego lub napojów spirytusowych w rozumieniu niniejszego rozporządzenia;

lub poprzez zmieszanie napoju spirytusowego z jednym lub więcej niż jednym spośród niżej wymienionych:

• inne napoje spirytusowe,
• alkohol etylowy pochodzenia rolniczego lub destylat pochodzenia rolniczego,
• inne napoje alkoholowe
• inne napoje

ODWIECZNY PROBLEM Z ETYKIETĄ

Potoczne rozumienie określenia “etykieta” kieruje nasze myśli ku papierowej naklejce wyznaczającej zwyczajowo awers butelki – co w kontekście faktycznego znaczenia tego pojęcia, budzi wiele nieporozumień. Szczególnie niesłusznym jest w tym zakresie rozróżnianie etykiety od tzw. kontretykiety. Rozwiejmy zatem i te wątpliwości.

Warto przypomnieć, że sama etykieta oznacza jakąkolwiek metkę, znak firmowy, znak handlowy, ilustrację lub inny opis pisany, drukowany, tłoczony, odbity lub w inny sposób naniesiony na opakowanie lub pojemnik z żywnością lub załączony do opakowania lub pojemnika z żywnością. Etykietowaniem zaś nazywać będziemy wszystkie opisy i inne odniesienia, znaki, wzory lub znaki towarowe, które wyróżniają dany napój oraz które występują na tym samym pojemniku, w tym na zamknięciu lub etykietce załączonej do pojemnika, a także na otoczce znajdującej się na szyjce butelki – są to zatem pojęcia znacznie szersze od tego pozostających w naszej codziennej świadomości.

W rozumieniu formalnym wyrażenia zamieszczone na etykiecie, prezentacji i opakowaniu, w dokumentacji towarzyszącej podczas transportu napoju, w dokumentach handlowych, zwłaszcza na fakturach i dowodach dostawy oraz w reklamach napoju nazywać będziemy opisem.

Prezentacja oznaczać będzie określenia umieszczone w etykietowaniu oraz na opakowaniach, łącznie z reklamami i promocjami sprzedaży, w formie obrazu lub podobnej, oraz na pojemniku, w tym na butelce i na zamknięciu.

Samo zaś opakowanie – opakowanie ochronne, takie jak wszelkiego rodzaju osłony z papieru, kartony i skrzynki, używane do transportu lub sprzedaży jednego pojemnika lub większej liczby pojemników.

Niezwykle istotnym terminem będzie tzw. pole widzenia oznaczające wszystkie powierzchnie opakowania, których treść można odczytać z pojedynczego punktu widzenia. Absolutnie kluczowym jest jednak – główne pole widzenia –  oznaczające pole widzenia opakowania, które konsument najprawdopodobniej zobaczy przy pierwszym spojrzeniu na produkt w momencie zakupu i które umożliwia konsumentowi natychmiastową identyfikację produktu, jeśli chodzi o jego charakter lub rodzaj, a w stosownych przypadkach o jego markę – tu bowiem umieszczać będziemy informacje obowiązkowo wymagane przepisami prawa.

Zapewne pierwsza analiza powyższych definicji spowoduje to więcej zamieszania niż porządku, niemniej ściąga taka w tym miejscu wydaje się być konieczną

Etykieta cydru, miodu pitnego i win owocowych

WYMAGANIA OGÓLNE

Zanim wymienimy o omówimy poszczególne informacje, które mogą znaleźć się na etykiecie napoju spirytusowego warto poznać ogólne zasady związane z omawianym dziś tematem.

• Obowiązkowe informacje na temat żywności muszą być zawsze łatwo dostępne.
• W przypadku żywności opakowanej (dotyczy to także butelek) obowiązkowe informacje na temat żywności muszą się znajdować bezpośrednio na opakowaniu lub na załączonej do niego etykiecie.
• Na etykietach muszą znaleźć się informacje obowiązkowo wymagane przez przepisy. Mogą być też umieszczane inne informacje jeśli przepisy pozwalają na ich fakultatywne umieszczenie.
• W przypadku gdy w opisie, prezentacji lub etykietowaniu napoju spirytusowego wskazany jest surowiec zastosowany do wytworzenia alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego, każdy alkohol pochodzenia
  rolniczego musi zostać wymieniony w porządku malejącym według użytej ilości.
• W opisie, prezentacji lub etykietowaniu napoju spirytusowego można dodatkowo umieścić termin „kupażować”, „kupażowanie” lub „kupażowany”, lecz tylko w przypadku gdy dany napój spirytusowy został poddany procesowi kupażowania.
• Okres dojrzewania lub wiek może być określony w opisie, prezentacji lub etykietowaniu napoju spirytusowego tylko w przypadku gdy odnosi się do najmłodszego alkoholowego składnika i pod warunkiem
  że napój spirytusowy był leżakowany pod nadzorem skarbowym lub nadzorem zapewniającym podobne gwarancje.
• Dane szczegółowe przewidziane w przepisach  podaje się w jednym lub kilku językach urzędowych Unii Europejskiej w sposób umożliwiający konsumentowi łatwe zrozumienie każdej pozycji, chyba że konsument jest informowany za pomocą innych środków. W przypadku napojów spirytusowych pochodzących z państw trzecich zezwala się na stosowanie urzędowego języka tego państwa, w którym dany napój spirytusowy został wytworzony, jeżeli obowiązkowe dane szczegółowe podaje się również w języku urzędowym Unii Europejskiej, w taki sposób, że poszczególne dane są łatwo zrozumiałe dla konsumenta (oczywiście w przypadku napojów spirytusowych wytwarzanych we Wspólnocie i przeznaczonych do wywozu szczegółowe dane przewidziane w niniejszym rozporządzeniu można podać również w języku innym niż język urzędowy Unii Europejskiej).
• Nazwa napoju spirytusowego musi odpowiadać określonej w przepisach nazwie handlowej (akapit poniżej).

KATEGORIE NAPOJÓW SPIRYTUSOWYCH

Wspomniane już wyżej przepisy poza ogólną definicją napojów spirytusowych, kategoryzują je i konstytuują ich katalog. Produkty odpowiadające specyfikacji określonej kategorii, muszą pozostawać w opisie, prezentacji i etykietowaniu opatrzone właściwą dla tej kategorii nazwą handlową, zgodnie z definicjami określonymi w załączniku II do Rozporządzenia nr 110/2008, który wymienia następujące kategorie napojów spirytusowych.

1. Whisky albo Whiskey
2. Okowita zbożowa
3. Okowita z wina gronowego
4. Brandy lub Weinbrand
5. Okowita z wytłoków z winogron lub wytłoki z winogron
6. Okowita z wytłoków z owoców
7. Okowita z rodzynków lub raisin brandy
8. Okowita z owoców
9. Okowita z cydru (cidru) i okowita z perry
10. Okowita miodowa
11. Hefebrand lub napój spirytusowy na osadzie drożdżowym
12. Bierbrand lub eau de vie de bière
13. Okowita ze słonecznika bulwiastego
14. Wódka
15. Okowita (uzupełniona nazwą owocu) otrzymywana w wyniku maceracji i destylacji
16. Geist (z nazwą owocu lub użytego surowca)
17. Goryczka
18. Napoje spirytusowe jałowcowe
19. Gin
20. Gin destylowany
21. London gin
22. Napoje spirytusowe kminkowe
23. Akvavit lub aquavit
24. Napoje spirytusowe anyżowe
25. Pastis
26. Anis
27. Anis destylowany
28. Gorzkie napoje spirytusowe lub „bitter”
29. Wódka smakowa
30. Likier
31. Crème de (nazwa owocu lub użytego surowca)
32. Crème de cassis
33. Guignolet
34. Punch au rhum
35. Gin z tarniny
36. Sambuca
37. Maraschino, Marrasquino lub Maraskino
38. Nocino
39. Likier jajeczny lub advocaat, lub avocat, lub advokat
40. Likier z dodatkiem jajka
41. Mistrà
42. Väkevä glögi lub spritglögg
43. Berenburg lub Beerenburg
44. Nektar miodowy

W przypadku gdy napój spirytusowy odpowiada definicji więcej niż jednej kategorii napoju spirytusowego, można go sprzedawać pod jedną lub kilkoma nazwami określonymi dla tych kategorii. Napoje spirytusowe, które nie spełniają natomiast kryteriów żadnej z powyższych kategorii powinny zostać opatrzone w opisie, prezentacji i etykietowaniu nazwą handlową „napój spirytusowy”.

Nazw handlowych napojów spirytusowych nie wolno zastępować żadnymi znakami towarowymi, nazwami marek czy nazwami wymyślonymi. Jest tylko jeden wyjątek w tym zakresie. Nazwy handlowe można oczywiście uzupełniać lub zastępować zarejestrowanym oznaczeniem geograficznym (naturalnie tylko wówczas gdy oznaczenie takie – jak “Polska Wódka” – nam przysługuje).

Podobnie też, jak ma to miejsce w przypadku innych napojów alkoholowych, trunku, który nie wypełnia żadnej z definicji wymienionych nie można opisywać, prezentować lub etykietować poprzez dodawanie wyrazów lub wyrażeń takich jak „podobny”, „typu”, „w stylu”, „wyprodukowany”, „o smaku” ani żadnych podobnych terminów do nazw handlowych zamieszczonych w rozporządzeniu lub zarejestrowanych oznaczeń geograficznych.

Wódka nasza powszednia

INFORMACJE OBOWIĄZKOWE

1. Nazwa środka spożywczego – jak już ustaliliśmy wyżej, chodzi tu o nazwę kategorii napoju spirytusowego, który spełnia definicję tej kategorii lub określenie “napój spirytusowy”.
2. Ilość produktu netto – podawana w litrach, centylitrach, mililitrach.
3. Ilość określonych składników lub kategorii składników – jest to informacja obowiązkowa, gdy dany składnik lub dana kategoria składników:
4. Zawartość alkoholu – Rzeczywista objętościowa zawartość alkoholu w napojach o zawartości alkoholu ponad 1,2 % objętościowo jest określana liczbą z uwzględnieniem nie więcej niż jednego miejsca po przecinku. Po liczbie jednostek procentowych następuje symbol ” % obj. ” (np. 42% obj.), może być ona poprzedzona słowami “rzeczywista zawartość alkoholu” (np. rzeczywista zawartość alkoholu 42% obj.), “rzeczywisty alkohol” (np. rzeczywisty alkohol 42% obj.) lub skrótem “alk.” (np. alk. 42% obj.). Dopuszczone odchylenie to 0,3 % obj. oraz 1,5% obj. dla napojów zawierających zmacerowane owoce lub części roślin przy pomiarze dokonywanym w 20 °C.
5. Kraj lub miejsce pochodzenia – poprzez umieszczenie informacji o kraju lub dokładnym miejscu pochodzenia, np. kraj pochodzenia Polska/Produkt polski. Określenie pochodzenia nie powinno przede wszystkim wprowadzać jednak w błąd.
6. Informacja o podmiocie wprowadzającym produkt do obrotu – napoje alkoholowe powinny być oznakowane nazwą podmiotu który wprowadza je do obrotu, tj. producenta i/lub importera. Uwaga: importerem jest jedynie podmiot, który sprowadza produkty spoza UE. Wewnątrzwspólnotowe przemieszczenie importu nie stanowi.
7. Data minimalnej trwałości – data składa się z dnia, miesiąca i ewentualnie roku (w tej kolejności), które nie mogą być zakodowane. Oznaczenia daty minimalnej trwałości nie jest jednak wymagane dla napojów o zawartości alkoholu wynoszącej 10% objętościowo lub więcej.
8. Warunki przechowywania lub warunki użycia – gdy dla użycia lub prawidłowego przechowywania produktu konieczne jest spełnienie określonych warunków, warunki te muszą być podane zaraz po dacie minimalnej trwałości (oczywiście jeśli tę stosujemy). Np. przechowywać w chłodnym, zaciemnionym miejscu.
9. Instrukcja użycia. W przypadku, gdy w razie braku takiej instrukcji odpowiednie użycie danego środka spożywczego byłoby utrudnione. Np: w czasie leżakowania może wytrącić się osad na dnie butelki
10. Zawartość potencjalnych alergenów – informacja o substancjach mogących powodować alergie lub nietolerancje. W przypadku gdy podawany jest pełny skład piwa, alergeny powinny zostać wyróżnione lub podkreślone za pomocą pisma wyraźnie odróżniającego je od reszty wykazu składników, np. za pomocą czcionki, stylu lub koloru tła. Lista alergenów została załączona (załącznik nr II) do rozporządzenia 1169/2011. Informacja musi być podana w języku polskim.Konieczne jest także umieszczenie dodatkowych informacji szczegółowych między innymi o:
    • Zawartości substancji słodzących – zawiera substancję(-e) słodzącą(-e – informację tę umieszcza się obok nazwy środka spożywczego.
    • Zawartość cukru – zawiera cukier (cukry) i substancję(-e) słodzącą(-e); informację tę umieszcza się obok nazwy środka spożywczego.
    • Zawartości kofeiny – Wysoka zawartość kofeiny; nie zaleca się stosowania u dzieci, kobiet w ciąży i kobiet karmiących piersią w tym samym polu widzenia co nazwa napoju, po czym w nawiasach, umieszcza się informację dotyczącą zawartości kofeiny wyrażonej w mg na 100 ml.
11. Numer partii – artykuły rolno-spożywcze wprowadzane do obrotu znakuje się ponadto widocznym, czytelnym i nieusuwalnym kodem identyfikacyjnym partii produkcyjnej, umożliwiającym identyfikację artykułu rolno-spożywczego z danej partii produkcyjnej. Środki spożywcze w opakowaniach jednostkowych znakuje się kodem identyfikacyjnym partii produkcyjnej na opakowaniu albo etykiecie. W przypadku opakowań zbiorczych, kod identyfikacyjny partii produkcyjnej umieszcza się na opakowaniu albo pojemniku lub podaje w dokumentach przewozowych lub innych dokumentach towarzyszących. Środki spożywcze w opakowaniach jednost­kowych znakuje się kodem identyfikacyj­nym partii produkcyjnej na opakowaniu albo etykiecie. Partia produkcyjna rozumiana jest jako określona ilość środka spożyw­czego wyprodukowanego, przetworzone­go lub zapakowanego w praktycznie takich samych warunkach. Jeżeli nie jest możliwe jednoznaczne odróżnienie kodu identyfi­kacyjnego od innych informacji zawartych w oznakowaniu, kod identyfikacyjny należy poprzedzić literą „L”, np. L 123 2020.

Formalna strona etykiety

INFORMACJE UMIESZCZANE DOBROWOLNIE

1. Wykaz składników – gdy napój zawiera więcej niż 1,2 % alkoholu obj., nie ma obowiązku podawania jego składników, których wykaz może być umieszczany dobrowolnie. W przypadku podania wykazu składników, należy stosować reguły określone w przepisach. Wykaz składników rozpoczyna się lub jest poprzedzony właściwym nagłówkiem, który składa się z wyrazu „składniki” lub zawiera ten wyraz. Obejmuje on wszystkie składniki środka spożywczego, w malejącej kolejności ich masy w momencie użycia składników przy wytwarzaniu tego środka spożywczego. Do celów etykietowania i prezentacji mieszaniny napojów spirytusowych, udział każdego składnika alkoholowego jest wyrażony w procentach w porządku malejącym. Udział ten jest równy stosunkowi objętości czystego alkoholu, jaki ma dany składnik, do całkowitej objętości czystego alkoholu w danej mieszaninie. W przypadku gdy w opisie, prezentacji lub etykietowaniu napoju spirytusowego wskazany jest surowiec zastosowany do wytworzenia alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego, każdy alkohol pochodzenia rolniczego musi zostać wymieniony w porządku malejącym według użytej ilości.
2. Informacja o chronionej nazwie pochodzenia lub chronionym oznaczeniu geograficznym – jeśli dany produkt może identyfikować się którymś z tych oznaczeń, etykieta powinna zawierać oznaczenie termin chroniona nazwa pochodzenia lub chronione oznaczenie geograficzne oraz przedmiotową chronioną nazwę pochodzenia lub stosownie chronione oznaczenie geograficzne.
3. Określenie tradycyjne (dla produktów o chronionej nazwie pochodzenia lub oznaczeniu geograficznym) – jeśli danemu winu przysługuje taka ochrona.
4. Wspólnotowy symbol określający chronioną nazwę pochodzenia lub chronione oznaczenie geograficzne – to miejsce na symbole przyjęte dla oznaczenia tych dwóch sposobów ochrony produktu.
5. Metoda produkcji – ta część zachowana jest elementów wskazujących na specyfikę technologiczną powstawania produktu. Może ona wyróżniać produkt ze względu na oryginalny sposób jego wytworzenia, np.:  produkt dojrzewał w beczkach dębowych. 

Dzisiejszy wpis to dopiero początek nowej przygody, związanej z produkcją i sprzedażą alkoholi mocnych. Jeśli macie jakieś pytania lub pomysły na kolejne artykuły w tej dziedzinie, serdecznie zapraszam do współpracy

The post Znakowanie napojów spirytusowych first appeared on Paragraf w kieliszku.

Aktualizacja 1 grudnia 2023 roku. 

Etykieta butelki skrywającej upragnione wino, powinna być nie tylko nośnikiem marketingowego przekazu ale także dostarczyć nam pełnych, niezbędnych informacji, pozwalających na racjonalne podjęcie decyzji o jego zakupie. O etykietach win napisano już w Internecie wiele, zarówno w kontekście rozszyfrowywania apelacyjnych zawiłości jak i narzuconych przez prawo formalnych wymagań obowiązujących w poszczególnych krajach. Stan wiedzy warto jednak na bieżąco aktualizować, czemu posłużyć ma także niniejszy wpis.

Raz jeszcze zachęcam do lektury!

CO W PRAWIE PISZCZY

Podstawowe przepisy obowiązujące w Unii Europejskiej

• Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007
• Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004
• Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/33 z dnia 17 października 2018 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do wniosków o objęcie ochroną nazw pochodzenia, oznaczeń geograficznych i określeń tradycyjnych w sektorze wina, procedury zgłaszania sprzeciwu, ograniczeń stosowania, zmian w specyfikacji produktu, unieważnienia ochrony oraz etykietowania i prezentacji 

Regulacje krajowe

• Ustawa z dnia 12 maja 2011 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina (tzw. ustawa winiarska) Dz.U. 2011 nr 120 poz. 690
• Ustawa z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych Dz.U. 2001 nr 5 poz. 44
• Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 grudnia 2014 r. w sprawie znakowania poszczególnych rodzajów środków spożywczych Dz.U. 2015 poz. 29
• Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie jakości handlowej niektórych napojów Dz.U. 2015 poz. 474
• Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 grudnia 2011 r. w sprawie sposobu ustalania i umieszczania numeru identyfikacyjnego partii wina z określonego rocznika lub wina z określonej odmiany winorośli Dz.U. 2012 poz. 4

CZYM JEST ETYKIETA?

Wskazane powyżej Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, miało w intencji autorów dokonać aktualizacji, uproszczenia i ujednolicenia prawa żywnościowego UE dotyczącego znakowania żywności (w tym alkoholu). Nowe przepisy mają ułatwić konsumentom dokonanie wyboru  przy zakupie produktów żywnościowych. Głównym celem tych stosunkowo nowych przepisów jest przede wszystkim dostarczanie pełnych i zgodnych z prawem informacji konsumentom, a także zapewnienie harmonijnego funkcjonowania rynku wewnętrznego obrotu żywnością. Pośród swoich licznych zapisów, omawiane  Rozporządzenie definiuje szereg pojęć takich jak czytelność, pole widzenia, nazwa opisowa, nazwa zwyczajowa, itp. I tak:

Etykieta oznacza jakąkolwiek metkę, znak firmowy, znak handlowy, ilustrację lub inny opis pisany, drukowany, tłoczony, odbity lub w inny sposób naniesiony na opakowanie lub pojemnik z żywnością lub załączony do opakowania lub pojemnika z żywnością.

Etykietowaniem będziemy zaś nazywali wszelkie napisy, dane szczegółowe, znaki handlowe, nazwy marek, ilustracje lub symbole odnoszące się do danego środka spożywczego i umieszczone na wszelkiego rodzaju opakowaniu, dokumencie, ulotce, etykiecie, opasce lub pierścieniu towarzyszącym takiej żywności lub odnoszącym się do niej

Gdy już jesteśmy przy definicjach to przydadzą się nam jeszcze następujące:

Składnik oznacza każdą substancję lub produkt, w tym środki aromatyzujące, dodatki do żywności, enzymy spożywcze oraz każdy komponent składnika złożonego, użyte przy wytworzeniu lub przygotowywaniu danego środka spożywczego i nadal obecne w produkcie gotowym, nawet jeżeli ich forma uległa zmianie. Pozostałości nie uważa się za składniki.

Dodatek do żywności oznacza każdą substancję, która w normalnych warunkach ani nie jest spożywana sama jako żywność, ani nie jest stosowana jako charakterystyczny składnik żywności, bez względu na swoją ewentualną wartość odżywczą, której celowe dodanie, ze względów technologicznych, do żywności w trakcie jej produkcji, przetwarzania, przygotowywania, obróbki, pakowania, przewozu lub przechowywania powoduje, lub można spodziewać się, że powoduje, iż substancja ta lub jej produkty stają się bezpośrednio lub pośrednio składnikiem żywności.

Etykieta elektroniczna to strona internetowa, która będzie zawierała pełne informacje dotyczące wartości odżywczej oraz wykazu składników produktu. Na etykiecie umieszczamy w tym celu kod QR, który prowadzi bezpośrednio do strony informacyjnej zwanej „etykietą elektroniczną”. Na stronie tej powinny być wyświetlane wyłącznie informacje wymagane prawem. Nie jest to przestrzeń dla stosowania treści sprzedażowych, opisów sensorycznych czy materiałów marketingowych. Elektroniczne systemy etykietowania nie mogą śledzić użytkowników ani gromadzić żadnych danych na ich temat. Strony etykiet nie mogą też zawierać informacji reklamowych.

ZASADY OGÓLNE

Zanim przejdziemy do omawiania konkretnych elementów etykiety wina, należy przyswoić sobie kilka zasad, którymi musimy się kierować opracowując etykietę. Przede wszystkim informacje które są obowiązkowe muszą być zawsze łatwo dostępne i znajdować bezpośrednio na opakowaniu lub na załączonej do niego etykiecie w taki sposób, aby były dobrze widoczne, wyraźnie czytelne oraz, w stosownych przypadkach, nieusuwalne. Nie mogą być w żaden sposób ukryte, zasłonięte, pomniejszone ani przerwane jakimikolwiek innymi nadrukami, ilustracjami czy innym materiałem. Co oczywiste, na etykietach muszą znaleźć się informacje obowiązkowo wymagane przez przepisy. Inne informacje mogą być umieszczane tylko wtedy jeśli przepisy pozwalają na ich fakultatywne umieszczenie. Obowiązkowe informacje na temat żywności muszą być podawane nadto w języku łatwo zrozumiałym dla konsumentów z państw członkowskich, w których dany środek spożywczy jest wprowadzany na rynek.

Obowiązkowe dane szczegółowe umieszcza się w tym samym polu widzenia na pojemniku, by były jednocześnie czytelne w takim samym stopniu bez konieczności odwracania pojemnika, w formie nieusuwalnych znaków, a dane te muszą być wyraźnie wyodrębnione z otaczającego je tekstu lub obrazów graficznych.

Rozmiar czcionki użytej do zapisu danych szczegółowych musi wynosić co najmniej 1,2 mm, niezależnie od zastosowanego formatu czcionki.

ELEMENTY OBOWIĄZKOWE ETYKIETY WINA

Zgodnie z przywołanymi wyżej dokumentami mamy kilka elementów bezwzględnie wymaganych na etykietach wina. Muszą mieć one charakter widoczny, czytelny i trwały a są nimi:

1. Oznaczenie kategorii produktu winiarskiego
2. Informacja o chronionej nazwie pochodzenia lub chronionym oznaczeniu geograficznym
3. Zawartość alkoholu
4. Miejsce wytworzenia
5. Wskazanie podmiotu butelkującego
6. Informacja o importerze
7. Zawartość cukru
8. Zawartość potencjalnych alergenów
9. Numer partii
10. Ilość produktu netto
11. Wartość odżywcza
12. Wykaz składników

ad. 1 – kategoria produktu 

Jako kategorię  należy tu wskazać oznaczenie przyjęte dla kategorii produktu winiarskiego zgodnie z definicjami podanymi w załączniku IV rozporządzenia NR 479/2008. Odstąpić od takiej praktyki można jedynie w przypadku win oznaczonych na etykiecie chronioną nazwą pochodzenia lub chronionym oznaczeniem geograficznym.

Kategorie produktów winiarskich:

• wino
• młode wino w trakcie fermentacji
• wino likierowe
• wino musujące
• gatunkowe wino musujące
• gatunkowe aromatyzowane wino musujące
• wino musujące gazowane
• wino półmusujące
• wino półmusujące gazowane
• moszcz winogronowy
• częściowo sfermentowany moszcz winogronowy
• częściowo sfermentowany moszcz gronowy uzyskiwany z suszonych winogron
• zagęszczony moszcz winogronowy
• rektyfikowany zagęszczony moszcz winogronowy
• wino z suszonych winogron
• wino z przejrzałych winogron
• ocet winny

Gdzie jesteś definicjo wina?

ad. 2 – Informacja o chronionej nazwie pochodzenia lub chronionym oznaczeniu geograficznym

Jeśli wino może identyfikować się którymś z tych oznaczeń, etykieta powinna zawierać oznaczenie termin chroniona nazwa pochodzenia lub chronione oznaczenie geograficzne oraz przedmiotową chronioną nazwę pochodzenia lub stosownie chronione oznaczenie geograficzne.

ad. 3 – Zawartość alkoholu 

Mowa tu o rzeczywistej zawartości alkoholu na objętość (w procentach objętościowych). Rzeczywistą objętościową zawartość alkoholu, wyraża się w pełnych jednostkach procentowych lub w jednostkach połówkowych.

Po liczbie wyrażającej rzeczywistą objętościową zawartość alkoholu następuje symbol „% obj.” który mogą poprzedzać słowa rzeczywista zawartość alkoholu, rzeczywisty alkohol lub skrót alk. – np. alk. 12 % obj. Dopuszczone odchylenie to 0,5 % obj. dla win spokojnych oraz 1 % obj. dla win musujących przy pomiarze dokonywanym w 20 °C.

Nie naruszając tolerancji ustalonych w odniesieniu do stosowanej referencyjnej metody analizy, wykazana zawartość alkoholu nie może różnić się od zawartości wynikającej z analizy o więcej niż 0,5 % obj. Zawartość alkoholu w produktach sektora wina o chronionych nazwach pochodzenia lub o chronionych oznaczeniach geograficznych przechowywanych w butelkach przez ponad trzy lata, winach musujących, gatunkowych winach musujących, gazowanych winach musujących, winach półmusujących, gazowanych winach półmusujących, winach likierowych i winach z  przejrzałych winogron, nie naruszając tolerancji ustalonych dla stosowanej referencyjnej metody analizy, nie może jednak różnić się od zawartości określonej w drodze analizy o więcej niż 0,8 % obj.

(czcionka wysokości minimum 3 mm dla butelki 0,75 l)

ad. 4 – Miejsce wytworzenia 

Jako miejsce wytworzenia podaje się dokładną nazwę miejscowości oraz nazwę kraju pochodzenia. Poprawny zapis powinien przyjąć, któryś z następujących wariantów:

• wino z Polski
• wyprodukowane w Polsce
• produkt Polski

ad. 5 – Wskazanie podmiotu butelkującego 

Nazwę i adres butelkującego uzupełnia się: słowami butelkujący lub butelkowane przez […], które można uzupełnić określeniami odnoszącymi się do gospodarstwa producenta.

W przypadku butelkowania na zlecenie, wskazanie butelkującego uzupełnia się słowami butelkowane dla […] lub, gdy wskazuje się nazwę i adres osoby, która przeprowadziła butelkowanie w imieniu osoby trzeciej, słowami butelkowane dla […] przez […].

Jeśli butelkowanie odbywa się w innym miejscu niż siedziba butelkującego, dokładnym danym, o których mowa w niniejszym ustępie, towarzyszy odniesienie do dokładnego miejsca, w którym miała miejsce czynność, oraz, jeśli butelkowanie przeprowadza się w innym państwie członkowskim, nazwa tego państwa.

Wymogi te nie mają zastosowania, w przypadku gdy butelkowanie odbywa się w bezpośrednim sąsiedztwie butelkującego.

W przypadku pojemników innych niż butelki słowa butelkujący i butelkowane przez […] zastępuje się odpowiednio słowami pakujący i pakowane przez […], o ile użyty język sam nie wskazuje na taką różnicę.

ad. 6 – Informacja o importerze 

Jeśli wino jest importowane należy wskazać w sposób wyraźny także oznaczenie samego importera. Importerem jest podmiot, który sprowadza wina spoza UE.

ad. 7 – Zawartość cukru

Oznaczenie to będzie obligatoryjne tylko dla wina musującego, gatunkowego wina musującego, gatunkowego aromatyzowanego wina musującego i wina musującego gazowanego. Przyjęte do tego celu oznaczenia wskazują określony poziom cukru resztkowego w gotowym winie:

• brut nature, pas dosé lub dosage zéro (0– 3 g/l)
• ekstra brut lub extra brut (0–6 g/l)
• bardzo wytrawne lub brut (0–12 g/l)
• wytrawne, extra sec lub extra dry (12–17 g/l)
• półwytrawne, sec lub dry (17–32 g/l)
• półsłodkie, demi-sec, lub medium dry (33–50 g/l)
• słodkie, doux lub sweet (ponad 50 g/l)

Ile cukru w winie?

ad. 8 – Zawartość potencjalnych alergenów

Najczęściej informacja o zawartości dwutlenku siarki i siarczynach w stężeniach powyżej 10 mg/kg lub 10 mg/litr w przeliczeniu na całkowitą zawartość SO2 dla produktów w postaci gotowej bezpośrednio do spożycia.

Podkreślać czy nie?

ad. 9 – Numer partii

Oznaczenie produktów numerem partii nie jest wymagane Rozporządzeniem nr 1169/2011 jest jednak istotne z punktu widzenia samego producenta (na wypadek wycofania partii produktu z rynku). Zasady znakowania produktu numerem partii określa krajowe prawo, tj. Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobu znakowania niektórych grup i rodzajów artykułów rolno-spożywczych kodem identyfikacyjnym partii produkcyjnej (Dz.U. 2004 nr 83 poz. 772). Artykuły rolno-spożywcze wprowadzane do obrotu znakuje się widocznym, czytelnym i nieusuwalnym kodem identyfikacyjnym partii produkcyjnej, umożliwiającym identyfikację artykułu rolno-spożywczego z danej partii produkcyjnej.  Środki spożywcze w opakowaniach jednostkowych znakuje się kodem identyfikacyjnym partii produkcyjnej na opakowaniu albo etykiecie. W przypadku opakowań zbiorczych, kod identyfikacyjny partii produkcyjnej umieszcza się na opakowaniu albo pojemniku lub podaje w dokumentach przewozowych lub innych dokumentach towarzyszących. Środki spożywcze w opakowaniach jednost­kowych znakuje się kodem identyfikacyj­nym partii produkcyjnej na opakowaniu albo etykiecie. Jeżeli nie jest możliwe jednoznaczne odróżnienie kodu identyfi­kacyjnego od innych informacji zawartych w oznakowaniu, kod identyfikacyjny należy poprzedzić literą „L”, np. L 123 2020.

ad. 10 – Objętość netto 

To nic innego jak zawartość wina w butelce wyrażona mililitrach, centylitrach lub litrach, np. 750 ml. (UWAGA: skrót ML oznacza ewentualnie megalitry a nie mililitry, prawidłowo znakowane jako ml).

Nie ma potrzeby umieszczania przed liczbą żadnego oznaczenia. Jeśli już, to stosujemy pełną nazwę:

• objętość netto
• masa netto
• zawartość netto

W żadnym wypadku nie może to być jednak oznaczenie typu poj. – nie pojemność butelki a ilość wina jest tu bowiem oznaczana, ani też obj. – skrót odnoszący się do objętościowej metody pomiaru zawartości alkoholu.

(czcionka wysokości minimum 4 mm dla butelki 0,75 l)

ad. 11 – Wartość odżywcza

DANE UMIESZCZANE DOBROWOLNIE

1. Rocznik
2. Nazwy szczepów winorośli
3. Informacje o zawartości cukru resztkowe (poza sytuacjami kiedy jest to obowiązkowe, patrz wyżej)
4. Określenie tradycyjne (dla win o chronionej nazwie pochodzenia lub oznaczeniu geograficznym)
5. Wspólnotowy symbol określający chronioną nazwę pochodzenia lub chronione oznaczenie geograficzne
6. Metoda produkcji

ad. 1 – Rocznik

Jako rocznik wina podaje się rocznik zbioru winogron (minimum 85% winogron zebranych w danym roku). Dla win lodowych zebranych zimą po 1 stycznia, podaje się jako rok zbiorów rok poprzedni (czyli rok w którym grona dojrzały).

ad. 2.  – Nazwy szczepów winorośl

Jedna dana odmiana stanowi minimum 85% zawartości kupażu, może zostać umieszczona na etykiecie. W przypadku użycia większej ilości odmian, jeśli stanowią łącznie 100% zawartości kupażu, oznaczamy je od począwszy od tej której zawartość jest największa. Jeśli odmian jest więcej niż 3, to kolejne odmiany powinny zostać ujęte już poza główną etykietą.

Certyfikacja wina

ad. 3 – Informacje o zawartości cukru resztkowego

Poza sytuacjami kiedy jest to obowiązkowe (czyli dla “win musujących”). Zawartość cukru oznaczana jest poprzez zastosowanie określeń takich jak:

• wino wytrawne – jeżeli zawartość cukru nie przekracza 4 gramów na litr lub 9 gramów na litr, pod warunkiem że całkowita kwasowość wyrażona w gramach kwasu winowego na litr wynosi nie więcej niż 2 gramy poniżej zawartości cukru resztkowego (tak, wiem, boli od tego głowa :P)
•  wino półwytrawne – jeżeli zawartość cukru przekracza maksymalne ilości określone powyżej, ale nie przekracza 12 gramów na litr lub 18 gramów na litr, pod warunkiem że całkowita kwasowość wyrażona w gramach kwasu winowego na litr wynosi nie więcej niż 10 gram poniżej zawartości cukru resztkowego.
• półsłodkie – jeżeli zawartość cukru jest wyższa niż maksymalne ilości określone powyżej, ale nie wynosi więcej niż 45 gramów na litr
• słodkie – jeżeli zawartość cukru wynosi co najmniej 45 gramów na litr.

Ile cukru w winie?

ad. 4 – Określenie tradycyjne (dla win o chronionej nazwie pochodzenia lub oznaczeniu geograficznym)

Oczywiście jeśli danemu winu przysługuje taka ochrona.

ad. 5 – Wspólnotowy symbol określający chronioną nazwę pochodzenia lub chronione oznaczenie geograficzne

To miejsce na symbole przyjęte dla oznaczenia tych dwóch sposobów ochrony produktu:

ad. 6 – Metoda produkcji

Ta część zachowana jest elementów wskazujących na specyfikę technologiczną powstawania produktu. Może ona wyróżniać wino ze względu na oryginalny sposób jego wytworzenia. Np: wino dojrzewało w beczce z dębu amerykańskiego lub wino fermentowało w glinianych amforach.

PODSUMOWANIE

Zawartość etykiety wina jest sprawą szczególnie wrażliwą. Konieczne jest zatem bardzo literalne podejście do przepisów regulujących ten przedmiot dla uniknięcia późniejszych, przykrych postępowań. Pamiętajcie proszę, że każdy przecinek, kropka czy rozmiar czcionki, naprawdę mają znaczenie. Jeśli będziecie potrzebowali profesjonalnego audytu etykiet przed wysłaniem do druku, razem z zespołem prawoalkoholowe.pl, pozostajemy jak zawsze w Waszej dyspozycji

The post Formalna strona etykiety first appeared on Paragraf w kieliszku.

Z zastrzeżeniem pewnych wskazanych w dokumencie wyjątków, na produktach spożywczych obowiązkowe jest podawanie rozlicznych danych szczegółowych, w tym wszelkich składników lub substancji pomocniczych w przetwórstwie wymienione w załączniku II lub uzyskanych z substancji lub produktów wymienionych w załączniku II, powodujące alergie lub reakcje nietolerancji, użyte przy wytworzeniu lub przygotowywaniu żywności i nadal obecne w produkcie gotowym, nawet jeżeli ich forma uległa zmianie (art. 9 ust. 1 lit. c).

Tak zdefiniowane alergeny, wymienione zostały we wskazanym już wyżej, załączniku nr II do rozporządzenia. Do substancji tego typu, stosowanych przy produkcji napojów alkoholowych, zaliczymy przede wszystkim:

• Dwutlenek siarki i siarczyny w stężeniach powyżej 10 mg/kg lub 10 mg/litr w przeliczeniu na całkowitą zawartość SO2 dla produktów w postaci gotowej bezpośrednio do spożycia lub w postaci przygotowanej do spożycia zgodnie z instrukcjami wytwórców (wina, cydry, itp).
• Zboża zawierające gluten, tj. pszenica, żyto, jęczmień, owies, orkisz, kamut lub ich odmiany hybrydowe, a także produkty pochodne (większość piw).
• Mięczaki i produkty pochodne (oyster stout).

Informacja o zawartości takich substancji, powinna pojawić się na w wykazie składników (art. 21 ust. 1 lit. a) i zostać wyraźnie podkreślona za pomocą pisma odróżniającego ją od reszty wykazu składników, np. za pomocą czcionki, stylu lub koloru tła (art. 21 ust. 1 lit. b). Obowiązek ten będzie dotyczył większości produktów spożywczych.  Wyjątkiem od tej zasady będą jednak napoje o zawartości alkoholu wyższej niż 1,2 % objętościowo. Wykaz składników nie jest zatem obowiązkowy w przypadku większości napojów alkoholowych (art. 16 ust. 4). Nie oznacza to oczywiście, że producent napojów alkoholowych nie może umieścić wykazu składników (najczęściej skład dobrowolnie podają na etykietach producenci piwa). Jeśli producent zdecyduje się na ten krok musi jednak pamiętać o przestrzeganiu wszystkich, związanych z tym obowiązków.

Oznaczanie alergenów w napojach w których zrezygnowano z podawania wykazu składników, wykonywane jest poprzez umieszczenie frazy zawierającej słowo „zawiera”, po którym podana jest nazwa substancji będącej alergenem – np. “zawiera siarczyny” czy “zawiera słód jęczmienny”. Nie istnieje tu zatem obowiązek dodatkowego, graficznego wyróżnienia alergenu.

Formalna strona etykiety

Trzeba jednak zwrócić uwagę, że to nie koniec obowiązków w zakresie wyjątkowo drobiazgowych przepisów o znakowaniu żywności. Dnia 13 lipca 2017 r. Komisja Europejska opublikowała zawiadomienie (nr C(2017) 4864 final), dotyczące przekazywania informacji o substancjach lub produktach powodujących alergie lub reakcje nietolerancji, wymienionych w załączniku II do rozporządzenia (UE) nr 1169/2011 w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności.

Jak wskazuje sam wspólnotowy legislator, celem zawiadomienia była pomoc przedsiębiorstwom i organom krajowym w stosowaniu nowych wymogów znanego nam już rozporządzenia nr 1169/2011, dotyczących oznaczania obecności niektórych substancji lub produktów powodujących alergie lub reakcje nietolerancji (art. 9 ust.1 lit. c i załącznik II do rozporządzenia).

Tłumacząc na nieco bardziej przyswajalny język, Komisja Europejska postanowiła wyjaśnić producentom żywności w możliwie zrozumiałej formie (jak na biurokratyczną UE), w jaki sposób realizować w praktyce konkretne przepisy omawianego wyżej rozporządzenia 1169/2011, w którym ustalono zasady oznaczania produktów spożywczych. W tej swoistej instrukcji znajdziemy między innymi zapis:

“W przypadku żywności zwolnionej z obowiązku podawania wykazu składników (np. wino), ale stosowanej jako składnik w wytwarzaniu lub przygotowywaniu innej żywności, w której podaje się wykaz składników, należy podkreślić alergeny w tej żywności, tak aby odróżnić je od pozostałych składników w wykazie (art.21 ust.1). 

W tej nieco zagmatwanej formie, chodzi przede wszystkim o pewną szczególną sytuację gdy do wyprodukowania żywności, co do której istnieje obowiązek informowania o składzie, zastosowano nie wprost środek będący alergenem ale inny produkt żywnościowy taki alergen zawierający. Dla przykładu, jeśli wytworzymy potrawę przy której produkcji użyto wina, zawierającego legendarne siarczyny lub piwa w składzie którego znajdziemy gluten.

Oznaczenie powinno wyglądać wówczas w sposób następujący:

“Składniki: … wino (zawiera siarczyny)”

przy czym słowo „siarczyny” jest w tym przypadku podkreślone lub wyróżnione. Warto też pamiętać, że wykaz składników powinien rozpoczynać się lub być poprzedzony właściwym nagłówkiem, który składa się z wyrazu „składniki” lub zawiera ten wyraz.

Piotr Przybek (enolab.pl) – dziękuję za zwrócenie uwagi na problem i inspirację do powyższego artykułu

The post Podkreślać czy nie? first appeared on Paragraf w kieliszku.

Archetyp wina odświętnego, pitego ze złotych czy kryształowych kielichów lub co najwyżej ze srebrnych rogów, nie tylko zabija naszą przyjemność z picia wina i ogranicza niepotrzebnie jego konsumpcję ale też pozbawia niekiedy rozumu. Nie szukamy wszak tego co pasuje do chwili, co odzwierciedla uczucia, klimat, osobiste preferencje. Nas próżnych interesuje jedynie powierzchowność. Letni grill, urodziny cioci Frani, Wielkanoc czy zimowy  wieczór z ulubionym serialem – byle tylko był korek (nawet ten niewyciągalny i plastikowy), byle zdobiła butelkę zagraniczna etykieta, byle to było drogie (lecz bez przesady, 30 zł zaspokaja najczęściej snobistyczny komforcik).

Dziś obalamy mity i wzywamy do trzeźwości na przedpolu winnej degustacji

BUTELKA I KARTON – pomijając sprawdzającą się często zasadę, głoszącą słusznie, że im ładniejsza etykieta tym gorsze wino, obiektywne spojrzenie na kupowany produkt powinno dotyczyć też sposobów jego “pakowania”. Szkodliwym i krzywdzącym jest bowiem wyraźnie pogardliwe traktowanie win oferowanych w kartonach. Choć ten sposób przechowywania i dostarczania wina budzi pewne, niezbyt dobre skojarzenia, to musimy pamiętać, że jest to jedna z najprostszych i najtańszych form pakowania wina przeznaczonego do bieżącej konsumpcji. Nie wpływa znacząco na jakość wina a minimalizuje koszty jego transportu i przechowywania –  a zatem i końcową cenę. Sporo wielkich producentów win stołowej jakości, to samo wino rozlewa zarówno do butelek jak i do kartonów, różnicując jedynie grupę odbiorców (płacących oczywiście więcej za przyjemność obcowania z ciężką butelką i niepewnym korkiem).

KOREK PONAD WSZYSTKO – kolejny, szalenie już szkodliwy mit, dotyczy win z zakrętką zamiast tradycyjnego korka. Poza oczywistą wygodą stosowania zakrętki, najlepszym argumentem za stosowaniem tego rozwiązania jest bezpieczeństwo wina! Butelce zakręcanej nie zagraża bowiem, zniszczenie korka (zarazem i wina, poprzez utlenienie) czy też tzw. choroba korkowa. Nawet jeśli zakrętka faktycznie odbiera nieco magii związanej otwieraniem butelki, to nie stanowi infamii i nie jest zarezerwowana do najgorszych win dla upodlonego gminu (stanowić ją może natomiast wąchanie korka, i tak nic nie wywąchacie!). Sporo ambitnych winiarni, produkujących przednie wina jakościowe, z pragmatyzmu (głównie obawy przed zwrotami zepsutego wina), butelkuje swoje wyroby stosując tę nowoczesną formę zamknięcia. Popularne są także równie szczelne kapsle czy też tzw. win-locki (szklane zatyczki). Parafrazując znanego nam Prezesa Ochudzkiego, może korek ma swoje plusy, ważne jednak, żeby te plusy nie przesłoniły nam minusów

PRZEDMURZE PIEKIEŁ – wszystkiemu winna jak zwykle Unia Europejska. Obowiązkowym oznaczeniem “zawiera siarczyny” wywołała istny popłoch wśród konsumentów, którym najwyraźniej sama myśl o siarce przypomina o nieczystym sumieniu. Zakończmy ten wątek szybko i bezboleśnie. Siarka jest najbardziej naturalnym konserwantem. Koniecznym, jeśli chcecie winem cieszyć się bez przechowywania go w specjalnie klimatyzowanych pomieszczeniach czy chłodziarkach. Dopuszczalna ilość siarczynów w litrze wina jest absolutnie bezpieczna dla każdego kto nie jest na nie uczulony i wynosi 10 mg/l. Siarkę stosowali już Rzymianie (bez teorii spiskowych – to nie przez siarkę Rzym upadł!) i stosujemy wszyscy do dziś. Jest w winie, naturalnych sokach, nawet soczkach dla dzieci czy w suszonych owocach. Pretensje można mieć nie do winiarzy ale do Pana Mendelejewa lub bliższego nam Boruty.

IM STARSZE TYM LEPSZE – tak faktycznie się czasem zdarza, nie mylmy jednak wielkiego burgunda z bezpretensjonalnym vinho verde. Absolutną większość produkowanych na świecie win należy bezwzględnie wypić już w pierwszym roku – nie dlatego, że z czasem nie będzie wyraźnie lepsze ale dlatego, że będzie gorsze! Poza pewnymi wyjątkami wino z czasem traci swoje najważniejsze walory (takie jak świeżość, owocowość czy  rześkość). Szacuje się, że jedynie 1% win nadaje się do przechowywania przez okres dłuższy niż 5 lat. Częściej zapewne trafimy jednak na wino, które charakter traci już po kilku miesiącach od wyprodukowania. Przykładem jest choćby popularne Beaujolais Nouveau, które bezwzględnie należy spożyć do Bożego Narodzenia w roku zbiorów. Pod grożną wiecznego potępienia nie pijemy też starych win różowych czy wspomnianego już we wstępie vinho verde (w wolnym tłumaczeniu wina zielonego – nie kolorem, lecz młodością).

BRUTALNA PRAWDA O DENKU – słyszeliście kiedyś bzdurę o tym, że wino jest szlachetniejsze jeśli w dnie butelki jest wgłębienie? A może sami ją roznosicie po świecie? Faktem jest, że wklęsłe denko i ciężar butelki może stanowić o jakości – ale jedynie o jakości producenta szkła, z ręki którego wyszła sama butelka. Prawdą jest, że wklęsłe denko sprzyja faktycznie dekantacji win starych (w których z wiekiem wytrąca się osad). Nie ma jednak najmniejszego wpływu na smak czy jakość wina i nie stanowi tajnego kodu, którym producenci wina komunikują się z wtajemniczonymi konsumentami.

The post Nie oceniaj książki po okładce first appeared on Paragraf w kieliszku.

Jak doskonale wiemy, winorośl jest uprawiana na terenie współczesnej Francji już od czasów starożytnych a swój początek zawdzięcza (jak większość elementów stanowiących o europejskiej cywilizacji) Imperium Romanum. Pierwotnie winnice lokowane były w strefie nadmorskiej, by rozprzestrzenić się w kolejnych wiekach na terenie niemalże całego kraju. Obecnie, główne obszary uprawy winorośli odzwierciedlają jej historyczną wędrówkę i skupione są na południu i w centralnej części państwa. Francja zaś, jest dziś drugim po Hiszpanii (czasem “wygryzają” ją z tego zaszczytnego miejsca Włochy) producentem wina na świecie.  Siłą rzeczy, za tak wielkim potencjałem stać musi strażnik porządku i dobrego imienia, który czuwa by w nadmiernej obecnie produkcji francuskiego wina, nie zaginęła jego historyczna sława.

Co łatwo sobie wyobrazić, zamiłowani w biurokracji Francuzi (pamiętacie 12 prac Asteriksa?) przejęli się spoczywającym na nich obowiązkiem ochrony narodowego dobra i stworzyli jeden z najlepiej rozwiniętych systemów prawa winiarskiego, stanowiących wzorzec do bezpośredniej niemalże implementacji w innych krajach. W oparciu o tenże model, stworzony został także system regulacji przedmiotu w ramach Unii Europejskiej. Co istotne (szczególnie w kontekście omawianego już tutaj, swoistego systemu niemieckiego) u podstaw ustroju winiarskiego Francji legła myśl, że jakość wina i jego wyjątkowy charakter zależą przede wszystkim od konkretnego położenia winnicy, podczas gdy inne wyznaczniki mają drugorzędne znaczenie. Celem rozróżnienia miejsca pochodzenia owoców, które posłużyły do wyprodukowania wina, przyjęto system tzw. apelacji – czyli prawnie określonych obszarów uprawy winorośli i produkcji wina, wskazujących (i gwarantujących) nam konkretne umiejscowienie winnicy z której wywodzi się wino, miejsce jego wyprodukowania i zabutelkowania oraz inne cechy, dla danej apelacji właściwe.

Korzenie systemu apelacji sięgają roku 1905, gdy rząd Francuski nakazał wyznaczenie obszarów produkcji niektórych wyrobów – w tym wina. Jednak dopiero w 1936 roku, INAO (Institute National des Appellations d’Origines) określił zasady i wymagania, jakim sprostać muszą wina, aby móc oznaczać się chlubną nazwą apelacji. System ten, nazwany Appellation d’Origine Controlee (AOC), oparty został  o zasady stworzone przez barona Le Roy de Boiseaumarie, będącego nie tylko właścicielem Château Fortia ale szczęśliwie także i prawnikiem Oczywistą motywacją wprowadzenia takiego reżimu, była ochrona wielkich win francuskich przed ich tanimi odpowiednikami, pochodzącymi z mniej dostojnych regionów kraju lub co gorsza, z importu. Zasady których przestrzegać muszą producenci działający w ramach danej apelacji (mogący się szczycić i markować nazwą apelacji) dotyczą przede wszystkim obszaru uprawy winorośli, dopuszczonych do uprawy szczepów oraz dozwolonych technik uprawy i produkcji samego wina.

Przystępując do uporządkowania systemu klasyfikacyjnego opartego na systemie francuskim, koniecznym jest przypomnieć ogólny podział win na wina stołowe, wina regionalne oraz wina jakościowe.

Wina stołowe (Vin de table – VdT) –  to najprostsze wina pochodzące z dowolnego regionu Francji, których produkcja nie jest w szczególny sposób ograniczana przez prawne regulacje, będące najczęściej bezpretensjonalnym towarzyszem posiłku. Zasadą jest, że nie mogą zawierać w etykiecie informacji o regionie pochodzenia, szczepach winorośli ani roczniku produkcji. Podaje się tam natomiast wzmiankę o procentowej zawartości alkoholu w gotowym produkcie oraz miejscu zabutelkowania wina (mis en bouteilles par… – oznacza wino butelkowane przez pośrednika). Szacuje się, że do tej kategorii należy prawie połowa wszystkich win wyprodukowanych we Francji.

Wina regionalne (Vin de pays – VdP) – są to ciągle wina proste, poddane jednak pewnym regulacjom w zakresie wytwarzania i pochodzenia. Przede wszystkim oznaczenie VdP gwarantuje pochodzenie wina ze ściśle określonego regionu Francji. Wina te mogą być też sygnowane rocznikiem produkcji oraz nazwami wykorzystanych szczepów winorośli. Jest to kategoria stosunkowo szeroka, ważne jednak by pamiętać, iż często są to wina bardzo dobrej jakości, mogące śmiało równać się z winami jakościowymi.

Wina jakościowe we Francji dzielą się zaś na dwie dalsze kategorie:

Vin Délimité de Qualite Superieure (VDQS) – zanikająca obecnie (1-2% produkcji) kategoria klasyfikacji dla wina wysokiej jakości, pochodzącege z ograniczonego obszaru. Jest to grupa win jakościowych charakterystyczna dla regionów starających się o przyznanie statusu apelacji AOC, nazywana kąśliwie “poczekalnią”. Przepisy regulują tu przede wszystkim rejon położenia winnicy, dozwolone szczepy winogron, gęstość nasadzeń oraz dopuszczalną zawartość alkoholu.

Appellation d’Orgine Controlôée (AOC lub AC) – czyli kategoria stanowiąca szczyt hierarchii win francuskich. Butelki oznaczone AOC lub AC to wina posiadające gwarancję pochodzenia z określonego regionu, wyprodukowane zgodnie z technikami w danym regionie dopuszczonymi. Przepisy apelacji regulują ściśle takie elementy jak: dozwolone szczepy, gęstość nasadzeń, wydajność winnicy z hektara, minimalną zawartość alkoholu. Zaświadczenie o przyznaniu oznaczenia apelacyjnego, przyznaje się po analizie technicznej oraz degustacyjnej konkretnego wina.

Kończąc ten krótki wstęp do francuskiego systemu oznaczeń i klasyfikacji win, przypomnę tylko, że omówione wyżej elementy stanowią jedynie wierzchołek góry lodowej. Każdy, kto weźmie dziś do ręki butelkę francuskiego wina ma sporą szansę wykorzystać tę wiedzę w praktyce – pod warunkiem jednak, że nie zechce celebrować chwili winem pochodzącym z nobliwej apelacji. Musimy pamiętać bowiem, że każda apelacja posiada własne regulacje wewnętrzne, w których można zatonąć niczym w winnej kadzi. O ból głowy związany  z systemem oznaczeń właściwym dla Bordeaux, przyprawię Was niebawem w odrębnym wpisie.

The post Appellation d’origine contrôlée first appeared on Paragraf w kieliszku.