PLANTATORZY WINOROŚLI wpisani do ewidencji winnic prowadzonej przez Dyrektora Generalnego KOWR przekazują do 31 sierpnia każdego roku deklarację o zapasach win i moszczów winogronowych posiadanych w dniu 31 lipca poprzedniego roku winiarskiego!

DO POBRANIA – Deklaracja o zapasach win i moszczów winogronowych posiadanych w dniu 31 lipca poprzedniego roku winiarskiego

Deklaracje mogą być złożone:

• osobiście w kancelarii Centrali KOWR,
• poprzez ePUAP,
• wysłane poprzez publicznego operatora pocztowego na adres KOWR (poniżej)

Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa
ul. Karolkowa 30,
01-207 Warszawa

Więcej o deklaracjach na stronach KOWR

The post Deklaracje składane w KOWR do 31 sierpnia! first appeared on Paragraf w kieliszku.

COROCZNE ZAPOTRZEBOWANIE NA BANDEROLE

Aby móc nakleić banderole na produkowane lub sprowadzane napoje, musimy je wcześniej nabyć – aby móc je pozyskać w oczekiwanej ilości, zapotrzebowanie na tę ilość należy wcześniej zgłosić w Ministerstwie Finansów. W innym przypadku może się bowiem okazać, że ministerstwo nie dysponuje stosownymi zapasami i nie będzie mogło ich dostarczyć. Wniosek w tym przedmiocie składamy do 30 października, prognozując zapotrzebowanie na kolejny rok, w którym to chcemy zakupić same banderole.

W przepisach prawa przewidziano odrębne wzory dla:

• wyrobów spirytusowych,
• wyrobów winiarskich.

Wniosek składamy do:

Ministerstwo Finansów

ul. Świętokrzyska 12,

00-916 Warszawa

WSTĘPNE ZAPOTRZEBOWANIE NA BANDEROLE (pdf)

Wniosek możemy złożyć także ELEKTRONCZNIE.

Możliwe jest też złożenie wniosku w systemie PUESC.

Centralny Rejestr Podmiotów Akcyzowych – zgłoszenia do 30 czerwca 2021 roku

Podstawa prawna:

• Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym
• Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 7 czerwca 2019 r. w sprawie oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy

The post Coroczne zapotrzebowanie na banderole do 30 października first appeared on Paragraf w kieliszku.

Polskich winiarzy, którzy postanowili przejść na komercyjną stronę mocy, nieustannie i wciąż dynamicznie przybywa. Obecnie mamy zarejestrowanych 376 producentów (329 w poprzednim roku), którzy uprawiają łącznie ponad 626 ha winnic (z niespełna 563 ha w roku gospodarczym 2020/2021).

Konsekwentnie rośnie zarówno liczba winnic jak też powierzchnia upraw.

W liczbie winnic widać wyraźną dominację województwa Małopolskiego (72), za nim plasują się walczące o kolejne miejsca na podium Lubuskie (46), Dolnośląskie (40) i Lubelskie (38).

Gdy pod uwagę weźmiemy jednak powierzchnię upraw, nasza optyka nieco się zmieni. Dysponujące największa liczbą winnic województwo Małopolskie ustępuje nieznacznie Lubuskiemu. 46 lubuskich winnic zajmuje ponad 115 ha, podczas gdy na niespełna 103 ha winorośli w Małopolsce składa się aż 72 winiarzy.

Żródło:

http://www.kowr.gov.pl/interwencja/wino

The post Polskie winnice 2021/2022 first appeared on Paragraf w kieliszku.

331 ficjalnych producentów (294 w 2019 r.) uprawiających łącznie 563 ha (475 w 2019 r.)

Mamy zatem 37 nowych, komercyjnych winnic!

Dynamika przyrostu liczby nowych winnic nieco mniejsza niż rok temu (wówczas przybyło nam ponad 60 nowych winnic).

Wygląda jednak na to, że ponownie zwiększyła się nam średnia powierzchnia winnicy (1,70 ha), która w zeszłym roku nieco zmalała gdy zgłosiło się więcej małych winnic.

Znamy też już szczegółowy rozkład winnic:

Dziękuję KOWR za świeże informacje

Dla porównania dane na temat rynku wina gromadzone przez KOWR w poprzednich latach (http://www.kowr.gov.pl/interwencja/wino)

Winiarstwo polskie rośnie w siłę – statystyki KOWR 2019/2020

The post Nowe dane z rynku wina w 2020 first appeared on Paragraf w kieliszku.

CZYM JEST KOWR?

Pierwszy odcinek poświęcimy szczególnej instytucji jaką jest Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa (dalej jako KOWR), posiadający niemałe kompetencje, przede wszystkim w zakresie kontroli nad produkcją i sprzedażą wina. Działający od 1 września 2017 r. KOWR powstał z połączenia dawnej Agencji Nieruchomości Rolnych (ANR) oraz Agencji Rynku Rolnego (ARR). Nowy ośrodek przejął wszystkie zadania dotychczas realizowane przez ANR i część zadań ARR. Jest on instytucją wykonawczą i prorozwojową stworzoną dla lepszego rozwoju rolnictwa a swoje prawne umocowanie swoje znajduje w ustawie z dnia 10 lutego 2017 r. o Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa (Dz.U. 2017 poz. 623) a także Staut KOWR (Dz.U. 2018 poz. 2233).

Do głównych zadań KOWR, nałożonych ustawą należy:

• gospodarowanie nieruchomościami rolnymi Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa: dzierżawa i sprzedaż;
• wydawanie decyzji administracyjnych dotyczących obrotu gruntami rolnymi w Polsce (UKUR);
• nadzór nad spółkami hodowli roślin uprawnych oraz hodowli zwierząt gospodarskich o szczególnym znaczeniu dla gospodarki narodowej;
• udzielanie bezzwrotnej pomocy finansowej na utrzymanie infrastruktury na terenach wiejskich;
• współpraca z samorządami w zakresie nieodpłatnego przekazywania gruntów;
• zawieranie umów na dostarczanie produktów rolnych,
• prywatne przechowywanie produktów,
• interwencyjne zakupy,
• administrowanie obrotem towarowym z zagranicą,
• energia odnawialna w rolnictwie,
• działania promocyjne produktów rolnych,
• administrowanie produkcją wina,
• monitoring produkcji cukru,
• Fundusze Promocji,
• systemy jakości,
• PROW 3.2,
• program dla szkół,
• wsparcie dla pszczelarzy.

KTO PODLEGA KONTROLOM KOWR?

Co interesuje nas dziś w sposób szczególny, KOWR ma prawo przeprowadzać kontrole podmiotów uczestniczących w mechanizmach przez siebie administrowanych (jakim jest między innymi administrowanie potencjałem produkcyjnym winorośli i wina). Zakres kompetencji oraz uprawnień kontrolnych KOWR w zakresie administrowania produkcją wina, wymieniona została w znanej nam dobrze, ustawie winiarskiej, tj. ustawie z dnia 12 maja 2011 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina (Dz.U. 2011 nr 120 poz. 690) a także w dokumencie Warunki udziału w mechanizmie „Administrowanie potencjałem produkcyjnym winorośli i wina”.

Kontrolom KOWR podlegają objęci powyższym mechanizmem:

• producenci albo przedsiębiorcy niebędący producentami, wyrabiający wino z winogron pozyskanych z upraw winorośli położonych na terytorium Polski, przeznaczone do wprowadzenia do obrotu, wpisani do ewidencji decyzją Dyrektora Generalnego KOWR – czyli tzw. mali winiarze
• przedsiębiorcy wykonujący działalność gospodarczą, o której mowa w art. 17 ust. 1 ustawy
  z dnia 12 maja 2011 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami
  i organizacji rynku wina,
• osoby dostarczające winogrona lub moszcz winogronowy, przedsiębiorcy wykonującemu działalność gospodarczą, o której mowa w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r.
  o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina, wpisanemu do ewidencji decyzją Dyrektora Generalnego KOWR,
• przedsiębiorcy posiadający zezwolenie na obrót hurtowy, o którym mowa w art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2016 r. poz. 487, z późn. zm.) – czyli także większość importerów.

CO KONTROLUJE KOWR?

Celem mechanizmu administrowania potencjałem produkcyjnym winorośli i wina jest monitorowanie rynku wina w Polsce poprzez prowadzenie ewidencji producentów i przedsiębiorców wyrabiających wino z winogron pozyskanych z upraw winorośli położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przeznaczonego do wprowadzenia do obrotu a także:

• areału upraw winorośli na terytorium Polski i odmian uprawianych na nim winorośli,
• szacunków dostaw winogron i produkcji wina,
• wielkości zbiorów winogron zebranych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
• wielkości produkcji wina,
• ilości wina wprowadzonego do obrotu w okresie danego roku gospodarczego,
• wielkości zapasów wina i moszczów winogronowych na dzień 31 lipca posiadanych przez:
• producentów wyrabiających wino z winogron pochodzących z upraw własnych, wpisanych do ewidencji prowadzonej przez Dyrektora Generalnego KOWR,
• przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą w zakresie wyrobu produktów winiarskich,
• przedsiębiorców posiadających zezwolenie na obrót hurtowy,
• osoby dostarczające winogrona lub moszcz winogronowy przedsiębiorcy wykonującemu działalność gospodarczą, o której mowa w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami
  i organizacji rynku wina.

KOWR ma zatem prawo pozyskiwać wszelkie niezbędne informacje w powyższym zakresie zainteresowań (co czyni przede wszystkim za pośrednictwem deklaracji składanych przez uczestników rynku wina). Bezpośredni zakres czynności kontrolnych KOWR jest zatem dość krótki. KOWR kontroluje bowiem:

• spełnianie wymagań określonych w art. 24 ust. 2 ustawy o organizacji rynku wina,
• prawidłowość składanych deklaracji 

Styczniowe deklaracje na rynku wina

Sierpniowe deklaracje na rynku wina

Październikowe deklaracje na rynku wina

Ustawa winiarska we wspomnianym wyżej art. 24 ust. 2, wymaga od winiarza produkującego wino z upraw własnych relatywnie niewiele. Musi on zaledwie posiadać tytuł prawny do obiektów budowlanych, w których jest prowadzony wyrób takiego wina oraz nie może być karany za przestępstwo przeciwko mieniu lub wiarygodności dokumentów.

Dokumentami potwierdzającymi spełnienie warunków, o których mowa powyżej są:

• informacja o osobie z Krajowego Rejestru Karnego
• dokument potwierdzający tytuł prawny składającego deklarację do obiektów budowlanych, w których jest prowadzony wyrób wina

W trakcie kontroli możecie zatem zostać poproszeni o przedstawienie dokumentu potwierdzającego prawo do lokalu winiarni oraz tzw. zaświadczenia o niekaralności (które w dzisiejszych czasach możecie uzyskać przez Internet).

UPRAWNIENIA KOWR W TRAKCIE KONTROLI

Czynności kontrolne w ramach kontroli wykonywane mogą być zarówno pracowników KOWR jak też przez wyspecjalizowane jednostki organizacyjne, na podstawie upoważnienia. Przed przystąpieniem do czynności kontrolnych osoba upoważniona do ich wykonywania jest obowiązana okazać stosowne upoważnienie. Osoba taka do wykonywania czynności kontrolnych ma prawo do:,

• wstępu do obiektów i pomieszczeń należących do podmiotu kontrolowanego, o których w szczególności do pomieszczeń produkcyjnych i magazynowych;
• wstępu na teren gospodarstwa rolnego
• żądania pisemnych lub ustnych informacji związanych z przedmiotem czynności kontrolnych
• wglądu do dokumentów związanych z przedmiotem czynności kontrolnych,
  sporządzania z nich odpisów, wyciągów lub kopii oraz zabezpieczania tych dokumentów
• sporządzania dokumentacji fotograficznej z przeprowadzonych czynności kontrolnych
• pobierania do badań próbek produktów rolnych i żywnościowych oraz innych produktów zawierających w swoim składzie produkty rolne i żywnościowe

Po kontroli sporządzany jest raport, który podpisuje osoba wykonująca czynności kontrolne oraz podmiot kontrolowany. Ten ostatni ma prawo odmówić jego podpisania jeśli nie zgadza się z ustaleniami zawartymi w raporcie. Swoje umotywowane zastrzeżenia może zgłosić osobie, która sporządziła raport.

POTENCJALNE SANKCJE

Jeżeli w trakcie kontroli okaże się, że producent, wpisany do ewidencji KOWR, nie spełnia warunków ustawowych (niekaralność za określone typy przestępstw oraz tytuł do lokalu), decyzją Dyrektora Generalnego KOWR zostaje skreślony z ewidencji. Jeżeli winiarz nie składa zaś w terminie deklaracji, których się od niego wymaga lub składa te deklaracje niezgodnie ze stanem faktycznym podlega karze grzywny.

Ufam, że nieco pomogłem uspokoić Wasze skołatane kontrolami nerwy  Jeśli macie swoje uwagi, lub ciekawe doświadczenia po kontrolach KOWR, opiszcie je proszę w komentarzach.

The post Kto może nas kontrolować? – cz. 1 KOWR first appeared on Paragraf w kieliszku.

POLSKA KRAJEM WINIARSKIM

Obowiązująca dziś ustawa winiarska czyli ustawa z dnia 12 maja 2011 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina (Dz.U. 2011 nr 120 poz. 690), konstytuuje zagadnienia związane z produkcją wyrobów winiarskich (win gronowych, owocowych, cydrów, miodów pitnych itp.). W sposób oczywisty dotyka także wina, choć do niego odnosi się dość lapidarnie, ustępując drogi unijnym przepisom regulującym nasz wspólny, winiarski rynek. Łatwo się zorientować, że dokument ten (zwany też “nową ustawą winiarską”) nie doczekał jeszcze nawet dziesięciolecia swojego obowiązywania, choć niewątpliwie dobrze służy polskiemu winiarstwu. Przełomowe zapisy, za których pojawienie się polscy winiarze powinni być wdzięczni, pojawiły się już nieco wcześniej, w poprzedniej ustawie regulującej produkcję wina (której 15 rocznicę uchwalenia obchodziliśmy wczoraj).

Historia współczesnych, polskich regulacji winiarskich, wiąże się przede wszystkim z akcesją naszego kraju do Unii Europejskiej w maju 2004 roku. Członkostwo Polski w UE, oznaczało bowiem przystąpienie do rodziny państw europejskich, których większość słynęła z wysoko rozwiniętej kultury wina. Polska przystępowała do tego szczególnego klubu jako winiarski nowicjusz, nie posiadając praktycznie żadnych upraw winorośli przeznaczonych na wino inne niż produkty typowo przemysłowe. Wyobraźcie sobie, jak wielkiej dalekowzroczności wymagało zatem negocjowanie z UE warunków przystąpienia do wspólnotowego rynku wina dla kraju, w którym rzemieślnicza produkcja wina z własnych winnic była jedynie hipotezą, wizją przyszłych możliwości a nie realną potrzebą istotnego sektora gospodarki, jak w przypadku przystępujących razem z nami do Unii, Czech czy Węgier. Dzięki wysiłkom wizjonerów nasz kraj stał się jednak nowym krajem winiarskim wspólnoty, co wymusiło konieczność przyjęcia unijnego dorobku prawnego w tej materii a wraz z nim zmianę naszego podejścia do samego wina oraz krajowych regulacji przedmiotu. Droga do współczesnego stanu prawnego, który pozwala producentom wina wytwarzającym je z winogron zebranych we własnych winnicach, w sposób relatywnie prosty i tani, nie była jednak tak szybką i oczywistą.

HISTORIA USTAWY WINIARSKIEJ W PIGUŁCE

Historia polskich “ustaw winiarskich” to temat zasługujący na odrębne opracowanie. Nie trzeba chyba jednak nikomu przypominać, iż produkcja napojów alkoholowych nigdy nie była usłana różami. Także wino, czy szerzej potraktowane wyroby winiarskie, leżą w obszarach szczególnej wrażliwości i regulacji, jako produkty akcyzowe, spożywcze i alkoholowe zarazem. W tej autorytarnie regulowanej przez państwo materii prawnej, należało wraz z integracją unijną, całkowicie zmienić podejście państwa. Rządzący dotąd twardą ręką krajowy legislator tracił bowiem kontrolę nad sporą częścią regulacji, które podlegać odtąd miały polityce wspólnotowej. Polskie przepisy musiały się dostosować lub zniknąć z porządku prawnego, ustępując drogi nowej jakości stanowionego prawa.

Jeszcze w przeddzień polskiej akcesji do UE, tj. 22 stycznia 2004 r. uchwalono ustawę o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina (Dz.U. 2004 nr 34 poz. 292), której lekturę szczerze polecam (jeszcze wcześniejsze przepisy winiarskie rekomenduję wyłącznie osobom o mocnych nerwach). Ostrzegam jednak, że każdemu winiarzowi czy też wyrobionemu winopijcy, z pewnością zjeży się niejeden włos na głowie Ustawa w swoim pierwotnym brzmieniu, była bowiem z dzisiejszego punktu widzenia wręcz kuriozalną. Zapowiadała wprawdzie idące nieuchronnie zmiany, co najmniej godziła się z oddaniem części swojej wyłącznej dotąd domeny, regulacjom unijnym ale wciąż utrzymywała niechlubny podział wyrobów fermentowanych, znany z poprzedniej jeszcze epoki, którego ukoronowaniem były wina owocowe i napoje winopodobne. Największym jej absurdem był jednak napój (któremu też musimy poświęcić kiedyś osobny a szczęśliwie wyłącznie historyczny już wpis), nazywano już we wcześniejszych zapisach Polskim Winem – a które to na potrzeby przystąpienia do wspólnego rynku UE, określono w nowej wówczas ustawie winiarskiej jako Polish Wine.

“Polskie Wino” miało być napojem o rzeczywistym stężeniu alkoholu od 9% do 18% objętościowych, otrzymanym w wyniku fermentacji alkoholowej nastawu na „Polskie Wino/Polish Wine”, ewentualnie dosłodzonym jedną lub wieloma substancjami oraz z ewentualnym dodatkiem alkoholu. Nastaw na ten swoisty trunek stanowić miał natomiast mieszaninę sporządzoną przy użyciu co najmniej jednego z następujących składników: winogron, moszczu gronowego, zagęszczonego moszczu gronowego, soku winogronowego, zagęszczonego soku winogronowego, z ewentualnym dodatkiem wody, sacharozy w postaci cukru półbiałego, cukru białego, rafinowanego cukru białego, cukru płynnego, inwertowanego cukru płynnego, glukozy, syropu glukozowego, fruktozy, syropu fruktozowego oraz drożdży, pożywek i kwasów spożywczych – Polskie Wino nie miało zatem wiele wspólnego z czymś co polskim winem nazywamy obecnie. Mało z tego, ten przejaw zupełnej ignorancji i jawnej arogancji, mógł stworzyć niebezpieczny archetyp produktu znakowanego tym określeniem, z czego skutków współczesne “polskie wino” mogłoby tak łatwo się nie otrząsnąć.

Należy też pamiętać, iż ustawa z 2004 roku, podobnie jak jej poprzedniczka, przewidywała wprawdzie reżim produkcji dla hipotetycznego wówczas produktu jakim było wino, czyli dla produktu otrzymywanego wyłącznie w drodze całkowitej lub częściowej fermentacji alkoholowej świeżych winogron – dla tej kategorii zarezerwowano nawet specjalną definicję zbiorczą “winiarskie wyroby gronowe”. Warto jednak zauważyć, że od pamiętnego 2004 roku, winiarskie wyroby gronowe nie były już zdefiniowane niezgrabną kalką z przepisów wspólnotowych ale odnosiły się do nich wprost. Wiele spośród osób, które szukają podobnych zapisów w dzisiejszej ustawie gubi się zapewne w obliczu ich braku. Zwrócę jednak uwagę, że regulowanie materii raz już uregulowanej, nie ma jednak większego sensu, co zapewne rozumieli autorzy przepisów z 2004 roku mimo, iż nie zdecydowali się jeszcze wówczas na radykalne wyrzucenie “wina” poza obszar regulacji ustawowych i stworzyli pojęcie “wina gronowego”, które niestety widujemy nadal na etykietach polskich win.

Gdzie jesteś definicjo wina?

W świetle ustawy z 2004 roku, produkcja i rozlew wyrobów winiarskich były wciąż działalnością koncesjonowaną, tj. wymagała uzyskania stosownego zezwolenia, którego udzielał minister. Produkcja wina od formalnej strony zbliżona była raczej do współczesnej produkcji alkoholu etylowego niż oczekiwań małego winiarza, rolnika. Nadto, produkcja wyrobów winiarskich wymagała spełnienia szerokiego spektrum wymogów formalnych. Spośród wszystkich wskazać należy te najbardziej kłopotliwe, jakimi zdają się być:

• konieczność uzyskania pozytywnej opinii techniczno-technologiczna w zakresie wyrobu lub rozlewu wyrobów winiarskich, wydana przez właściwego, ze względu na planowane miejsce wykonywania działalności gospodarczej, wojewódzkiego inspektora jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych
• konieczność uzyskania zaświadczeń od Państwowej Straży Pożarnej, państwowego powiatowego inspektora sanitarnego oraz wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska
• obowiązek wyposażenia zakładu w zbiorniki do magazynowania i przechowywania
  wyrobów winiarskich, których całkowita pojemność technologiczna powinna wynosić co najmniej 50 % miesięcznej wielkości wyrobu wyrobów winiarskich gronowych
• obowiązek wyposażenia zakładu w urządzenia filtracyjne zapewniające uzyskanie
  wymaganej klarowności wyrobów (!)
• obowiązek wyposażenia zakładu w urządzenia do przygotowywania opakowań jednostkowych, w szczególności urządzenia do ich mycia i dezynfekcji a także urządzenia do napełniania opakowań jednostkowych
• konieczność posiadania własnego laboratorium

Zakres wymagań był zatem istotny i kompletnie oderwany od rzeczywistości produkcyjnej małego winiarza. Jeśli polskie winiarstwo miało stać się faktem, zmiany były niezbędne.

NADESZŁA WIEKOPOMNA CHWILA

Kluczowy przełom nastąpił wraz nowelizacją ustawy winiarskiej, oraz towarzyszącymi jej zmianami innych przepisów w zakresie produkcji wina z polskich winnic.

Preludium zmian stanowiła przełomowa a uchwalona 10 lipca 2008 r. ustawa o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz ustawy o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina (Dz.U. 2008 nr 145 poz. 915), która wyłączyła produkcję mniej niż 1 000 hektolitrów w ciągu roku kalendarzowego, win gronowych uzyskanych z winogron pochodzących z upraw własnych, z obowiązku produkcji w składzie podatkowym, usuwając w ten sposób jedną z największych barier stojących przed małymi producentami a także uprościła wymogi formalne jakie spełnić musiał winiarz produkujący wino z własnych owoców. Przede wszystkim zniesiono autorytarną konieczność uzyskiwania zezwoleń na produkcję wyrobów winiarskich. Miała ona stać się odtąd zwykłą działalnością regulowaną, która wymagała jedynie wpisu do stosownego rejestru. Co szczególnie doniosłe, produkcję wina z winogron pochodzących upraw własnych, wyłączono nawet i z tego obowiązku a tym samym z większości, wymienionych wyżej kłopotliwych obowiązków formalnych. Istotnie zmniejszono też wymagania jakich spełnienia wymagano od samego winiarza.

Inny, niemniej ważny próg wejścia, usunięty został nieco późniejszą ustawą z dnia 8 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2010 nr 21 poz. 105), która zwolniła małych winiarzy (do 1000 hl) z obowiązku zatwierdzania zakładu przez Państwową Inspekcję Sanitarną.

Nastąpiła zatem gwałtowna poprawa sytuacji polskich winiarzy, który otrzymali możliwość sensownego proceduralnie i ekonomicznie, zalegalizowania swojej produkcji. Ze względu na swoją tymczasowość nowelizacje z 2008-2009 roku obarczone były pewnymi niedoskonałościami. Z kategorii produktów winiarskich, ustanawianych przez ustawę, zniknęły wprawdzie nieszczęśliwe “wina gronowe” (choć znowelizowana już ustawa odwołuje się do nich mimo to wciąż kilkukrotnie). Nowela nie usunęła też w słuszny niebyt przepisów o “Polskim Winie”, choć to kolidowały już ewidentnie z rodzącym się właśnie, prawdziwym polskim winem. Trzeba jednak pamiętać, że sama nowela była widoczną protezą, którą zastąpić należało uporządkowaną już, nowoczesną ustawą winiarską, co też uczyniono zaledwie dwa lata później a która obowiązuje po dzień dzisiejszy.

Z kraju w którym winnic w dzisiejszym rozumieniu niemalże nie było a produkcja wina o stosownej jakości była jedynie cichym marzeniem, w ciągu 10 lat uczyniliśmy kraj posiadający blisko 300 komercyjnych winnic, oferujących wina zdobywające medale na międzynarodowych konkursach. Kraj w którym dynamicznie rośnie produkcja ale i też kultura wina, w którym prawdziwie polskie wino nie jest już powodem do wstydu ani śmiechu lecz docenianym i szanowanym wytworem ludzkiej pasji.

Przemyślcie to proszę gdy będziecie znów narzekać na kiepskie prawo winiarskie w Polsce i winną wszelkim plagom ustawę winiarską Wypijcie też dziś koniecznie za zdrowie tych, którzy stali za przełomowymi zmianami sprzed dekady, tak jak ja wypiję za polskich winiarzy. To przede wszystkim Wasze święto!

The post Jubileusz winiarskiej noweli first appeared on Paragraf w kieliszku.

Producenci wyrabiający wino z winogron pozyskanych z upraw własnych winorośli, wpisani do ewidencji prowadzonej przez Dyrektora Generalnego KOWR (większość polskich winiarzy) składają:

• Deklaracja o szacowanej ilości winogron lub moszczu winogronowego, które będą wykorzystane do wyrobu wina w danym roku gospodarczym

Przedsiębiorcy wykonujący działalność gospodarczą, o której mowa w art. 17 ust. 1 ustawy o organizacji rynku wina

• Deklaracja o szacowanej ilości win, winogron lub moszczów winogronowych, które będą dostarczone do przedsiębiorcy oraz o szacowanej ilości ich wykorzystania w danym roku gospodarczym

Termin składania deklaracji upływa 30 października!

Więcej szczegółów na strona KOWR

The post Październikowe deklaracje na rynku wina first appeared on Paragraf w kieliszku.

Znany doskonale każdemu krakowskiemu winomaniakowi Wine Bar Stoccaggio, gościł po raz kolejny winiarzy z różnych regionów naszego nawróconego na winiarstwo kraju. W weekendowej formie (piątek dla winnic śląskich, sobota zaś dla małopolskich), odbył się otwarty dla każdego chętnego, przegląd win z 10 polskich winnic (Kępa Wiślicka, Wzgórza Trzebnickie, Winnica Jakubów, Zadora, Chodorowa, Rodziny Steców, Winnica Uniwersytetu Jagiellońskiego, Hybridium, Amonit, Kresy) zwieńczony wieczornymi degustacjami z komentarzem autorów. Degustacje takie potwierdzają zainteresowanie polskim winem wśród przeciętnych konsumentów, którzy zachęcające drzwi gospodarza imprezy przekroczyli wprost z ulic,y ale i niemałe zaciekawienie integrującego się przy takich okazjach krakowskiego świata, zaprawionych w winiarskich bojach postaci.

Piątkowe popołudnie poświęciłem z nieukrywaną radością na szybki przegląd win z winnic śląskich. Prezentowały się trzy, bardzo atrakcyjne gospodarstwa winiarskie – Winnica Kępa Wiślicka, Winnice Wzgórz Trzebnickich oraz Winnica Jakubów. 

Jako pierwsze do mojego kieliszka trafiły wina ze słynnej już Kępy Wiślickiej. Szalenie sympatyczny autor win został przez autora niniejszego wpisu zamęczony wszelkimi możliwymi pytaniami. Dopust ten ściągnął na siebie sam, rozpoczynając rozmowę na temat produkowanych przez siebie win musujących (metodą tradycyjną oczywiście, tak aby rozpalić niemałe już podniecenie swojego pilnego słuchacza), których nie było mi dane spróbować owego dnia, ale z których winnica ta już słynie. Utwory Pana Jacka Chrobaka, jakie miałem okazję degustować to jednoodmianowe wina spokojne ze szczepów Sibera, Muscat Odeski, Regent oraz Hibernal. Zaskakiwał w szczególności ten ostatni, a czynił to swoją gładkością, wyraźnym odmianowym aromatem, świeżością i rześkością połączoną jednak nietypowo ze stosunkowo niską jak na ten szczep kwasowością. Sibera jako odmiana hybrydowa, sama w sobie nadto nieporywająca, pokazała kunszt winiarza – dając wino lekkie, soczyście owocowe o żywej ale prawie już ułożonej kwasowości. Drażnił chyba jedynie lekko “zielony” finisz. Jedyny (o ile pamiętam) czerwony Regent, wykazywał interesujący poziom. Wyraźnie postarzony w stosunku do większości polskich Regentów mordowanych zdecydowanie przedwcześnie. Wino z pewną strukturą, zburzoną jednak ciągle jeszcze beczkową wanilią. Byłoby dobrze gdyby mógł odpocząć przez dłuższą chwilę nim w pełni chwały wstąpi na winiarski tron.

Odwiedziny przy stoliku Wzgórz Trzebnickich przeniosły mnie gwałtownie do innego świata – bez hybrydowych odmian i winiarskich niespodzianek (prawie). Do kieliszka trafiało kolejno Chardonnay 2013, Riesling 2013, Gewürztraminer 2014 oraz Pinot Gris 2014. Szczególne wrażenie pozostawił po sobie ten ostatni, wyróżniając się nade wszystko wyjątkową, łososiową barwą oraz pięknym finiszem. Chardonnay i Riesling nosiły zaś dumnie znamiona poprawności. Nie ulega wątpliwości, że rozpoznawalność nazwy wina sprzyja jego sprzedaży (a jak przypomina mądre porzekadło – najlepsze dla winiarza wino to wino sprzedane). Jakość szlachetnych odmian nie kładzie przy dobrym klimacie cienia wątpliwości nad trafnością wyboru tak “topowych” szczepów. Instynkt poszukiwacza nakazywał jednak rozglądać się bacznie w odkrywaniu nowych smaków. Wszak lokalne, prężne hybrydy potrafią, prowadzone dobrą ręką, powalić nawet najbardziej nobliwą z vinifer.

Najmniejszy lecz absolutnie nie najgorszy wybór smaków, spotkał degustujących wina z Winnicy Jakubów. Winiarzowi serwującemu urokliwą słodycz należy złożyć tym większe wyrazy uszanowania za trafny dobór. Nie jest rzeczą prostą tworzyć wino dobre, tym większą jest sztuką móc przypisać to pozytywne określenie winom, szlachetnie słodkim. W pamięci pozostaje przede wszystkim słodki Solaris, którego grona nadkąszone zostały zębiskami szlachetnej pleśni (z nieukrywaną pogardą, zwaną w mniej atrakcyjnych warunkach – pleśnią szarą). Sam szczep, z uwagi na swą zwyczajową prostotę i niezawodność jest plagą polskich winnic, w których odmienia się go przez wszystkie, podstawowe przypadki. W sprawnej dłoni i przy ciekawej koncepcji potrafi dać jednak wina szczerze interesujące, czego ja niewierny, mogłem osobiście doświadczyć.

Mój piątkowy wieczór w Stoccaggio sabotowało (zarezerwowane oczywiście przed wieloma miesiącami) miejsce w operze (Wesele Figara jest dziełem wybitnym ale wiele ze swojego uroku traci wykonane w niezbyt przyjaznym otoczeniu Opery Krakowskiej o estetyce i akustyce hali fabrycznej). Sobotę spędziłem już znacznie lepiej w Podkarpackiej Akademii Wina w Jaśle. Nie miałem jednak przez to okazji aby choć przywitać się należycie z sympatycznymi winiarzami w winnic małopolskich. Jako skromny nieobecny, pałeczkę pierwszeństwa w wychwalaniu tegoż weekendu przekazuję zaprzyjaźnionym blogerom. Nie tylko mieli lepszą okazję by się nim nacieszyć ale i bardziej wylewnie dzielą się swoją emocją. W szczególności polecam:

winowkrakowie.wordpress.pl

dolinamozeli.blog.pl – cz. 1 (piątek)

dolinamozeli.blog.pl – cz. 2 (sobota)

Jeśli kogoś niechcący pominąłem proszę o link w komentarzu, brak czasu nie zaś zły zamiar kierował mną wyłącznie

Największe rozczarowanie tego weekendu (które dotknęło mnie bardzo osobiście) to odwołany w ostatniej chwili przez samych winiarzy i bez najmniejszej winy organizatorów (robili co mogli do ostatniej chwili), dzień trzeci wydarzenia – dedykowany jednemu z największych regionów winiarskich w kraju, czyli słonecznemu Podkarpaciu. Pocieszam się jedynie myślą, że przednie wino z niezwykle licznych, podkarpackich winnic zwyczajnie sprzedało się wprost z beczki w niemowlęcym wieku i nie doczekało naszej weekendowej imprezy. Za rok polecam jednak przemyśleć głęboko etymologię słowa reserva

Organizatorom za tak udaną i perfekcyjnie zorganizowaną imprezę po dwakroć dziękuję. Było mi niezwykle przyjemnie uczestniczyć osobiście w tym ciekawym wydarzeniu ale wdzięczność odczuwa też moja dusza polskiego winiarza, którą raduje tak poważna forma promocji rodzimego winiarstwa.

Dziękuję też autorowi bloga DOLINA MOZELI za towarzystwo podczas piątkowej degustacji oraz udostępnienie zdjęć, które zdobią nasz dzisiejszy wpis (dzięki temu mogłem spokojnie spożywać miast robić nerwowo zamazane zdjęcia).

The post Weekend z Polskim Winem first appeared on Paragraf w kieliszku.

Opatrzność nie wszystkich obdarowała równo. Tę oczywistą, boską niesprawiedliwość koryguje jednak ludzkie prawo. Nękanym pogodą i klimatycznym niepokojem, północnym winiarzom, przychodzi z pomocą Unia Europejska, która jak się zdaje (narażając się na niebezpieczną parafrazę) –  za mróz wynagradza a za słońce karze. Tak oto vox populi (uznawany w naszej kulturze od jakiegoś czas za równy samemu vox dei) we wspólnotowym wydaniu, ustanowił tzw. strefy uprawy winorośli w UE. Strefy te obejmują poszczególne kraje członkowskie Unii Europejskiej lub ich regiony i cechują się odrębnym porządkiem prawnym regulującym zasady uprawy winorośli i produkcji wina. Różnice pomiędzy strefami wynikają oczywiście z różnych warunków klimatycznych w poszczególnych krajach i regionach. Celowość takiego podziału to przede wszystkim wspieranie winiarstwa w krajach, gdzie trwa walka o każdy kilogram dojrzałej winorośli i ograniczenie nadmiernej produkcji (z troski o zachowanie jakości) w krajach, gdzie kwitnie nawet parasol wbity w ziemię. Dla skompensowania nieszczęśliwego położenia regionów leżących w strefach w których klimat nie rozpieszcza winiarzy, przepisy unijne przewidują szerszy zakres technologii i praktyk dopuszczonych przy produkcji win gronowych (w szczególności szaptalizacji – czyli dosładzania moszczu) w krajach o stosunkowo gorszym klimacie i jednocześnie środki ograniczające produkcję wina w “tradycyjnych krajach winiarskich” – w najbardziej radykalnym wydaniu, nawet poprzez karczowanie winnic.

W związku z powyższym, winiarską Unię Europejską podzielono na trzy strefy uprawy winorośli (A, B, C). Podział ten dokonany został na podstawie (uchylonego w 2008 r.) Rozporządzenia Rady (WE) 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 roku – w sprawie wspólnej organizacji rynku wina. W załączniku nr III do wspomnianego Rozporządzenia (a obecnie w załączniku nr IX do Rozporządzenia Rady (WE) nr 479/2008 z dnia 29 kwietnia 2008 r. – które zastąpiło poprzedni dokument, wymieniono dokładnie pojemność poszczególnych stref uprawy winorośli i regionów państw wchodzących w ich skład. Kraje w których uprawa winorośli jest najtrudniejsza wpisane zostały do strefy A, te najbardziej predestynowane do uprawy winorośli, stosownie do strefy C. Ze względu na bliskość i niewielką pojemność, warto wymienić przede wszystkim kraje strefy A. Do tej, najchłodniejszej części winiarskiej Europy zaliczono następujące państwa:

• Belgię
• Danię
• Irlandię
• Niderlandy 
• Polskę
• Szwecję
• Zjednoczone Królestwo

oraz regiony:

• w Luksemburgu – luksemburski region uprawy winorośli
• w Czechach – region uprawy winorośli Čechy
• w Niemczech – wszystkie obszary przeznaczone pod uprawę winorośli, które nie zostały objęte strefą B uprawy winorośli.

Zaliczenie kraju do strefy uprawy winorośli jest szczególnie istotne z  punktu widzenia producentów działających w oparciu o przepisy wspólnotowe, regulujące organizację rynku wina. Kraje członkowskie UE, które nie są objęte strefą, nie mogą bowiem produkować wina z własnych upraw. Prawo unijne pozwala winiarzom z państw UE pozostającym poza strefami uprawy winorośli, na produkcję wina jedynie z surowców zakupionych w państwach członkowskich, które taką strefą są objęte.

Warto przypomnieć, że Polska złożyła wniosek do Komisji Europejskiej o zaliczenie naszego kraju do strefy A, 20 kwietnia 2004 roku – działając w oparciu o zapisy traktatu akcesyjnego wynegocjowane w Kopenhadze (art. 28a załącznika II.6A do Traktatu o przystąpieniu Rzeczpospolitej Polskiej do Unii Europejskiej), w którym postanowiono, że decyzja o objęciu Polski strefą uprawy winorośli i wpisania jej terytorium do załącznika nr III do wspomnianego już Rozporządzenia z 1999 roku, zostanie podjęta po 1 maja 2004 r.Taką też decyzję podjęto nieco ponad rok po akcesji, zgodnie z intencją polskiego wnioskodawcy. Rozporządzeniem Rady (WE) z 20 grudnia 2005 roku (2165/2005), także i obszar naszego kraju zaliczony został do strefy uprawy winorośli w Unii Europejskiej. Polska stała się zatem pełnoprawnym, europejskim krajem winiarskim i przyjęła na siebie wszelkie wynikające z tego tytułu prawa i obowiązki. Od tego czasu polscy winiarze, podlegają wszystkim procedurom, ograniczeniom i uprawnieniom, które dotyczą winiarzom z innych krajów strefy A. Przede wszystkim zdjęto z nich ograniczenia dotyczące możliwości produkcji i sprzedaży wina.

The post Strefy uprawy winorośli w UE first appeared on Paragraf w kieliszku.