KOGO DOTYCZY OBOWIĄZEK?

Wymóg składania deklaracji w formie elektronicznej będzie dotyczył wyłącznie podatników prowadzących działalność gospodarczą. Osoby fizyczne, rozliczające akcyzę choćby w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych, nie będą obowiązkiem tym związane. Osoby fizyczne, które nie prowadzą działalności gospodarczej mogą bowiem nadal składać deklaracje w postaci papierowej.

Wśród ucyfrowionych deklaracji, znajdują się oczywiście także te, interesujące nas w tym miejscu – takie jak choćby AKC-4/AKC-4zo – dot. podatku akcyzowego od napojów alkoholowych (ze stosownymi załącznikami – AKC-4/A dla podatku akcyzowego od alkoholu etylowego, AKC-4/B dla podatku akcyzowego od wina, napojów fermentowanych i wyrobów pośrednich oraz AKC-4/C dla podatku akcyzowego od piwa).

Terminy składania deklaracji nie uległy zasadniczym zmianom:

• do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy (np. produkcja wina z upraw własnych)
• do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło zakończenie procedury zawieszenia poboru akcyzy skutkujące powstaniem zobowiązania podatkowego (w składzie podatkowym)

GDZIE SKŁADAĆ ELEKTRONICZNE DEKLARACJE?

Deklaracje elektroniczne składamy w Platformie Usług Elektronicznych Służby Celnej – zwanej PUESC, dostępnej dla wszystkich klientów Służby Celnej. W PUESC osadzone zostały rozliczne usługi Służby Celnej – można przyjąć, że pełni od funkcję bardzo podobną do znanego i powszechnie już dziś używanego, systemu ePUAP, w zakresie spraw skarbowo-celnych.  Indywidualne konto e-Klient na PUESC może założyć każdy obywatel i za jego pośrednictwem, wykonywać działania na każdym z etapów procesów produkcji, eksportu, importu oraz obrotu wyrobami akcyzowymi.

Na PUESC można skorzystać z elektronicznych usług skarbowo-celnych, które dotyczą:

• podatku akcyzowego,
• podatku od towarów i usług w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia paliw silnikowych,
• podatku od gier,
• podatku od wydobycia niektórych kopalin,
• opłaty paliwowej,
• opłaty emisyjnej.

JAK ZŁOŻYĆ DEKLARACJĘ?

Wiele osób wpada w lekką panikę gdy słyszy o konieczności składania deklaracji w sposób elektroniczny. Zadanie to może być jednak ostatecznie znacznie łatwiejsze i szybsze niż dotychczasowe praktyki, polegające na marnowaniu papieru i czasu… Oczywiście jeśli system działa

Omówmy krótko ścieżkę podejścia do procesu składania deklaracji:

• Założenie konta

Zanim przystąpimy do poszukiwań stosownych deklaracji. Powinniśmy oczywiście założyć konto w samej platformie PUESC.

• Logowanie do platformy

Gdy ten etap mamy już za sobą, po zalogowaniu się ustalonym wcześniej loginem i hasłem, możemy przystąpić do zasadniczych czynności.

• Wypełnienie deklaracji i załączników

Odszukujemy interesujący nas formularz (czytelników niniejszego opracowania zapewne najbardziej zainteresuje wspomniana już wcześniej deklaracja AKC4). Jeśli macie starsze konto, które nie zostało jeszcze przeniesione do nowej platformy, system może odesłać nas na stronę “starego PUESCu” – zasady postępowania będą tu jednak zupełnie analogiczne.

Formularze nie różnią się od znanych Wam, papierowych odpowiedników. Żadne pytanie nie powinno Was zatem zaskoczyć.  Przypominam, że podobnie jak w przypadku papierowej deklaracji AKC4, składamy do niej także niezbędne załączniki – dla alkoholu A, B lub C.

• Podpis

Po wypełnieniu wszystkich formularzy, możemy je zatwierdzić generując dokument roboczy. Dokument ten przed wysyłką, powinniśmy oczywiście podpisać. Możemy to zrobić

1. kwalifikowanym podpisem elektronicznym,
2. podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą certyfikatu celnego.

• Wysyłka deklaracji

W zakładce Mój pulpit/Do wysyłki i robocze/Dokumenty do wysyłki znajdziemy opcję “wyślij deklarację”.

Należy też sprawdzić, czy otrzymaliśmy tzw. UPO, czyli (Urzędowe Poświadczenie Odbioru). UPO potwierdza, złożenie deklaracji i pozwala na zapłatę zadeklarowanego podatku akcyzowego tradycyjnym przelewem.

• Zapłata akcyzy

Nie zapominajmy o celu, który mogliśmy gdzieś zatracić w ferworze walki z systemem

ELEKTRONICZNE EWIDENCJE JUŻ OD STYCZNIA 2022

Omawiana dziś, nowelizacja ustawy o podatku akcyzowym wprowadza także, analogiczny obowiązek elektronicznego prowadzenia ewidencji akcyzowych i innej dokumentacji. Znane przede wszystkim producentom, ewidencje wymagane prawem akcyzowym, będą musiały być prowadzone wyłącznie w formie elektronicznej już od 1 stycznia 2022 r. Obowiązujące wciąż przepisy, dopuszczają już możliwość prowadzenia ewidencji w formie elektronicznej. Tradycyjne ewidencje są jednak niewygodne, wymagają przeszywania kart, numerowania stron i co oczywiste, wizyty w urzędzie celno-skarbowym w celu opatrzenia zabezpieczeń dokumentacji stosowną plombą. Zmiany, choć zwykle nie są darzone ciepłym uczuciem, są w tym przypadku uzasadnione, potrzebne i w dalszej praktyce zapewne użyteczne. Ułatwią pracę zarówno organom celno-skarbowym jak też przedsiębiorcom, prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie akcyzy.

The post Obowiązek składania elektronicznych deklaracji akcyzowy od 1 lipca 2021 roku first appeared on Paragraf w kieliszku.

WPADŁ W ALKOHOLIZM BO LUBIŁ CZEKOLADKI

Patrząc na aurę za oknem w zestawieniu z nowym urzędniczym absurdem, chciałoby się powiedzieć kwiecień plecień bo przeplata…wszak prasa publikuje znów chore, prima aprilisowe żarty. Niestety to październikowy o zgrozo śnieg przypruszył dojrzewające jeszcze grona na naszych winnicach a dziennkikarski dowcip, którym wydawał się przytoczony tu news – jak się okazuje agencji wcale nie śmieszy a dla nas, zwykłych obywateli i konsumentów absolutnie nie powinien być żartem. Jak donoszą media, urzędnicy odkryli prawdziwy horror podczas rutynowych zakupów w jednym ze sklepów. W pewnym z produktów znaleźli bowiem śmiertelnie groźną truciznę i to w niebezpiecznie wysokim stężeniu – mogącym z łatwością zniszczyć delikatną tkankę społeczną narodu i pogrążyć kraj w jednej pijackiej awanturze, znaleźli…. czekoladki z alkoholem! Produkt spożywczy, jeden z popularniejszych łakoci, zawiera jak się okazuje (co trzeba mieć w głowie do wdrażania w życie i to zapewne za nasze, podatników pieniądze, badań wynikających z rażącej nadinterpretacji i tak idiotycznego przepisu?) ok 4,5% alkoholu. Urzędnicy świętej prohibicji twierdzą, że takie słodycze powinny być starannie oklejone banderolami oraz sprzedawane wyłącznie w stoiskach monopolowych lub w sklepach posiadających niezbędne zezwolenie. PARPA zgłosiła już ponoć sprawę do UOKiK i Izby Celnej oraz przygotowała listę wzmacnianych smakołyków, które powinny zniknąć z półek ze słodyczami (Jestem dziś przewrażliwiony czy ktoś tu wpada w niemałą alkohisterię?) Jak podaje Polskie Radio urzędnicy, broniąc swojej opinii powołują się na zapisy (tak, nie mylicie się) ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. W swojej swoistej interpretacji tych niezwykle eleganckich przepisów, napojem alkoholowym jest produkt przeznaczony do spożycia, zawierający alkohol etylowy pochodzenia rolniczego w stężeniu przekraczającym 0,5 % a skoro ustawa mówi o produkcie, to nie musi on być cieczą – polecam cały artykuł.

UBI IUS INCERTUM, IBI IUS NULLUM

Podsumuję to w sposób następujący – niektórzy chyba ostatecznie postradali już swój kolegialny rozum i to mimo stanu zdeklarowanej trzeźwości! Szanowna instytucja, która miała zgodnie z wolą komunistycznego ustawodawcy (sama PARPA powstała w 1993 r. ale ustawa na której opiera zasadniczą część swojej praktyki pochodzi z czasów stanu wojennego) stać na straży trzeźwości narodu, czyli dbać o to by ten z braku innych możliwości nie upijał się nadmiernie dostępnym wówczas alkoholem (czyli wódką czystą, tanim winem lub opcjonalnie denaturatem), najwyraźniej z braku poważniejszych problemów alkoholowych w spółeczeństwie tworzy je sama. Pozostaje nam już tylko czekać, kiedy do sklepu z piwem wchodzić będziemy za okazaniem zezwolenia wielkiej siostry na oglądanie destrukcyjnych reklam, banderolę nalepią nam na domową nalewkę stojącą w gąsiorku na kuchennym kredensie a paczki z cukrem nakażą postawić w monopolowym dziale (wszak to juz półprodukt do śmiertelnie niebezpiecznego, swojskiego samogonu). Druga opcja to przy okazji szykujących się zmian ustrojowych wziąć wielki, legislacyjny kij i …..!!!

The post Bombonierka z monopolowego first appeared on Paragraf w kieliszku.

MIT O JABŁKOWYM PIWIE

Zacznijmy od tego czym cydr zdecydowanie nie jest. Najczęstszym błędem jaki wdarł się bowiem do powszechnej świadomości  to przekonanie, że cydr jest piwem jabłkowym (głównie za sprawą zagranicznych megaproducentów oferujących produkty typu apple beer drink, błędnie identyfikowane jako cydr). W błędzie tym utrzymują nas także rodzimi sprzedawcy, pozycjonujący butelki cydru pośród produktów ewidentnie browarniczego pochodzenia. W praktyce jedynym podobieństwem cydru do piwa jest zbliżona zawartość alkoholu (nie dajmy się jednak zwieść procentom w dzisiejszych, jakże ciekawych dla wszelkich trunków czasach –  dostępny przy odrobinie zaangażowania gatunek piwa jakim jest Russian Imperial Stout, potrafi zawierać nawet ok. 18% alkoholu), oraz sposób opakowania gotowego produktu (i znów świat dobrego alkoholu wymyka się stereotypom, można bez problemu doszukać się dziś piw czy cydrów w typowych butelkach szampańskich, jak i cieszyć się musującym winem którego szyjkę zwieńczono kapslem!). Poza mylącymi okolicznościami prezentacji oraz powierzchownością, cydr z piwem więcej punktów stycznych nie ma. To ostatnie jest nade wszystko produktem zbożowym (głównie słodowany jęczmień, żyto, pszenica, orkisz, itp.) aromatyzowanym rozlicznymi ingrediencjami, w tym prawie zawsze chmielem. Cydr zaś w ortodoksyjnym rozumieniu jego definicji, jest wyłącznie efektem fermentacji soku jabłkowego – w czym bliższy jest oczywiście winu.

JABŁKA I GRUSZKI W USTAWIE WINIARSKIEJ 

Z uwagi na powyższe, logicznym posunięciem wydawało się umiejscowienie cydru w przywołanej we wstępie ustawie z dnia 12 maja 2011 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina (Dz.U. 2011 nr 120 poz. 690).

Cydr otrzymał w niej swoją legalną definicję, która określa go jako wyrób winiarski, będący napojem o rzeczywistej zawartości alkoholu od 1,2% do 8,5% objętościowych, otrzymanym w wyniku fermentacji alkoholowej nastawu na cydr, bez dodatku alkoholu, z możliwością słodzenia jedną lub wieloma substancjami, dopuszczonymi w stosownym katalogu tej samej ustawy, lub dodania soku jabłkowego (opcjonalnie zagęszczonego soku jabłkowego).

Podobnież ukształtowana została też ustawowa definicja gruszkowego perry, nakazująca nazywać tym mianem napój o rzeczywistej zawartości alkoholu od 1,2% do 8,5% objętościowych, otrzymanym w wyniku fermentacji alkoholowej nastawu na perry, bez dodatku alkoholu, z możliwością słodzenia jedną lub wieloma z dopuszczonych przez prawo substancji, lub dodania soku gruszkowego (opcjonalnie zagęszczonego soku gruszkowego).
Warto wspomnieć tu czymże są według przepisów prawa wymienione w podniesionych regulacjach nastawy na cydr i perry. Nastaw taki stanowi, w przypadku cydru, mieszanina sporządzona przy użyciu całych lub rozdrobnionych jabłek, moszczu jabłkowego, soku jabłkowego lub zagęszczonego soku jabłkowego (stosownie całych lub rozdrobnionych gruszek, moszczu gruszkowego, soku gruszkowego lub zagęszczonego soku gruszkowego w przypadku perry), z możliwością dodania wody, sacharozy, cukru płynnego, inwertowanego cukru płynnego, glukozy, syropu glukozowego, syropu glukozowo-fruktozowego, fruktozy, drożdży, pożywek lub kwasów spożywczych (brzmi groźnie ale sprowadza się do wody, cukru i niezbędnych dla fermentacji drożdży).

Tak ustalona znaczna pojemność cydrowej definicji musi uwzględniać oczywiście zarówno potrzeby przemysłowej produkcji  jabłecznika jak i uwarunkowania właściwe dla najszlachetniejszej produkcji rzemieślniczej. Muszę tu uspokoić konsumentów wrażliwych na dopuszczoną przez prawo, lecz w istocie nadmierną ingerencję, w naturalność napoju, że cydr wytwarzanych przez małych producentów z właściwym i należnym mu pietyzmem, będzie zawsze pochodził z bezpośredniej fermentacji moszczu jabłkowego, bez uciekania się do (zbędnego najczęściej) dosładzania.

Produkcja jabłecznika i gruszecznika jest oczywiście działalnością regulowaną i jak każda tego typu działalność wymaga wpisu do rejestru przedsiębiorców wykonujących działalność w zakresie wyrobu lub rozlewu wyrobów winiarskich. Przepisy z 2011 roku należy jednak oceniać jako wyjątkowo postępowe. Umożliwiły one bowiem produkcję cydru i perry także sadownikom, czyli przedsiębiorcom uzyskującym te produkty z własnych upraw drzew owocowych. Konieczne stało się jedynie spełnienie kilku warunków, w tym posiadanie sadu o powierzchni co najmniej 1 hektara i ograniczenie produkcji maksymalnie do 10 000 litrów.

NIE WIE PRAWICA CO CZYNI LEWICA

Słuszna i logiczna idea krzewienia polskiego cydru uległa jednak zwyczajowemu wypaczeniu w dalszych regulacjach. Tradycyjnie już ustawodawca jednym aktem zachęcił nas do podejmowania producenckiej inicjatywy, tylko po to aby szeregiem dalszych swoich dzieł, skutecznie obrzydzić nam tę radośnie przyjętą zachętę.

Na drodze sadowników stanęły przede wszystkim przepisy podatkowe. Pierwszym kłopotem z jakim zderzyli się polscy producenci cydru, była zaporowa stawka podatku akcyzowego, nie wyróżniająca cydru i perry produkowanych przez małych producentów, spośród innych napojów fermentowanych, wynosząca pierwotnie 158 złotych od 1 hektolitra gotowego wyrobu. Po chwili refleksji i w związku z narastającym przymusem, ustawodawca okazał jednak polskiemu cydrowi, swoją niepojętą dobroć i wyjątkową łaskę. Z niemałą pomocą przyszło nam prawo Unii Europejskiej. Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 3 dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych, państwa członkowskie mają prawo stosować obniżone stawki podatku akcyzowego od wszelkich rodzajów innych napojów przefermentowanych, niemusujących i musujących, o rzeczywistej zawartości alkoholu nieprzekraczającej 8,5 % obj. Polskim rozwinięciem tej wspólnotowej sugestii, stał się przepis ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z realizacją ustawy budżetowej (Dz.U. z 2012 r., poz. 1456), który przyniósł m.in. obniżenie stawki akcyzy  na cydr (a także perry)  do 97 złotych od 1 hektolitra. Zmianie uległy zapisy ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. 2009 nr 3 poz. 11). Przepisy te weszły w życie i miłościwie nam panują od 1 stycznia 2013 roku. Należy jednak zwrócić uwagę na fakt, że producenci chcący skorzystać z obniżonej stawki podatku akcyzowego, nie mogą produkować napojów zawierających więcej niż 5,0% rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu – co rozmija się zasadniczo ze znaną nam już definicją cydru, która zakłada dozwolone dla tej kategorii trunków moce, sięgające nawet 8,5% obj. W praktyce więc, napój noszący w sposób całkowicie uprawniony miano cydru, którego moc przekroczy określone w ustawie 5% obj. będzie opodatkowany, standardową akcyzą w wysokości 158 złotych od 1 hektolitra gotowego wyrobu. Dochodzi tu więc do pewnego niezrozumienia idei naturalnych metod produkcji cydru (co jeśli nasze jabłka zawierają więcej cukru?) lub jawnego faworyzowania dużych producentów, którym łatwiej kontrolować proces technologiczny.

Dalsza uciążliwość to forma opłacania samej akcyzy. Ustawodawca, kierując się swoją organicznie wrodzoną niekonsekwencją, nie pozwolił sadownikom produkującym cydr na posługiwanie się ułatwieniami, którymi obdarzył producentów wina gronowego. W praktyce akcyzę od cydru można opłacać na dwa sposoby: stosowanej najczęściej przez wielkich producentów procedurze składu podatkowego lub na zasadzie przedpłaty podatku. Opłacanie akcyzy w składzie podatkowym pozwala na najbardziej uczciwe, opłacanie podatku naliczonego od objętości produktu gotowego, czyli tego, który faktycznie możemy sprzedać. Jest to jednak droga sformalizowana, kosztowna a zatem słabo przystająca do realiów rzemieślniczej produkcji cydru przez polskich sadowników. Procedura zakładająca zaś przedpłatę podatku, w swojej stosunkowej prostocie, wymaga jednak aby należny podatek (obliczany objętościowo) opłacony został z góry, przed nastawieniem fermentacji. Jak wie każdy, kto raz choć przeprowadzał fermentację choćby domowego wina, różnica pomiędzy objętością nastawu a objętością produktu gotowego, jest znaczna (nawet do 25% strat!). W praktyce jesteśmy więc zmuszani do płacenia ciągle niemałego podatku także od wyprodukowanych przez złośliwe drożdże osadów. Strata taka musi odbić się ostatecznie na cenach dla konsumentów.

WIDOKI NA PRZYSZŁOŚĆ

Nie ulega wątpliwości, że problemy z jakimi borykać muszą się obecnie polscy cydrownicy przypominają te, które nękały naszych winiarzy jeszcze kilka lat temu. Wzrost zainteresowania samym napojem i konsekwencja w działaniach środowiska, powinny przynieść oczekiwane efekty w postaci właściwych zmian w prawie. Poza ułatwieniami w poborze akcyzy, niższą jej stawką i uzyskaniem prawa do reklamy cydru, przydałyby się także ustępstwa wzorowane obowiązującymi już przepisami winiarskimi, takie jak choćby prawo do sprzedaży produktu na miejscu w gospodarstwie.

Obecnym jak i przyszłym producentom polskiego cydru,  życzę tradycyjnie już, wiele wytrwałości w walce z absurdami polskiego prawa i bezmiaru sukcesów w tworzeniu jabłkowych arcydzieł

The post Cydr z polskich sadów first appeared on Paragraf w kieliszku.