OBOWIĄZKI INFORMACYJNE W MENU BARU

Zgodnie z §19 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 grudnia 2014 r. w sprawie znakowania poszczególnych rodzajów środków spożywczych, w przypadku środków spożywczych oferowanych do sprzedaży konsumentowi finalnemu lub zakładom żywienia zbiorowego bez opakowania lub w przypadku pakowania środków spożywczych w pomieszczeniu sprzedaży na życzenie konsumenta finalnego lub ich pakowania do bezzwłocznej sprzedaży podaje się między innymi:

• nazwę środka spożywczego
• nazwę producenta
• wykaz składników
• rzeczywistą zawartość objętościową alkoholu
• ilość produktu

Informacje te podaje się w miejscu sprzedaży na wywieszce dotyczącej danego środka spożywczego lub w inny sposób, w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentowi finalnemu (np. w karcie czy na tablicy). Nie jest to sytuacja szczęśliwa gdyż koktajle są jak wiemy pewną formą sztuki. Często też są modyfikowane po rozmowie dobrego barmana z klientem. O braku karty z koktajlami i tworzeniu ich pod klienta nawet nie wspomnę. Te godne szacunku praktyki, świadczące o kunszcie barmanów i poziomie lokalu pozostają jednak na antypodach laboratoryjnego odtwarzania receptury. Podawanie wykazu czy ilości składników jest więc bardzo utrudnione. Podawanie precyzyjnie zawartości alkoholu zaś praktycznie niemożliwe.

Jak to zwykle bywa, do przepisów ogólnych zwykle mamy jakieś przepisy specjalne, Tak jest i tym razem. Status taki mają:

§19 1a – obowiązku podawania wykazu składników nie stosuje się do napojów o zawartości alkoholu wyższej niż 1,2% objętościowych oraz,

§19 1b – obowiązku podawania zawartości alkoholu nie stosuje się do napojów o zawartości alkoholu wyższej niż 1,2% objętościowych sporządzanych w pomieszczeniu sprzedaży na życzenie konsumenta finalnego.

Krótko konstatując: w przypadku koktajli sporządzanych w barze “na bieżąco” nie musimy podawać w menu ani wykazu użytych składników ani też zawartości alkoholu.

Nie musimy zdradzać też dokładnego składu koktajlu (wszak to może być nasza unikalna własność intelektualna) a ograniczyć się do podania ilości w kieliszku.

Przypomnę też na koniec a dla większej uwagi osobno… w szaleństwie twórczym łatwo zapomnieć – klient zawsze musi być poinformowany o alergenach (jaka, mleko, wermut, syropy orzechowe, itd.). Od tego nie ma już wyjątku! Jeśli mamy menu, informacja taka powinna pojawić się przy opisie koktajlu. Jeżeli zaś szykujecie autorski drink na życzenie klienta – o alergenach takich powinien zostać poinformowany przed zakupem.

Większość koktajlbarów czy restauracji może zatem odetchnąć. Zalecam jednak ostrożność w przypadku miejsc oferujących koktajle gotowe, przygotowane wcześniej z różnego rodzaju premiksów.

The post Zawartość alkoholu w koktajlach first appeared on Paragraf w kieliszku.

Postulaty, które znajdziecie w petycji:

1. Wprowadzenie do polskiego prawa jednoznacznego rozróżnienia pomiędzy reklamą napojów alkoholowych a informowaniem o działalności rodzinnych gospodarstw rolnych prowadzących uprawę winorośli, wydarzeniach kulturalnych, edukacyjnych, turystycznych oraz promocji dziedzictwa regionalnego.

2. Wyłączenie wydarzeń winiarskich, enoturystycznych, kulturalnych, edukacyjnych i regionalnych spod przepisów dotyczących reklamy alkoholu, jako wydarzeń promujących polskie rolnictwo, kulturę, turystykę oraz lokalne dziedzictwo.

3. Zapewnienie rodzinnym gospodarstwom prowadzącym uprawę winorośli prawa do informowania o swojej działalności, produktach, wydarzeniach, ofercie turystycznej i osiągnięciach bez ryzyka naruszenia przepisów dotyczących reklamy alkoholu.

4. Wprowadzenie rozwiązań wspierających rozwój oraz sukcesję rodzinnych gospodarstw prowadzących uprawę winorośli jako trwałego elementu rozwoju obszarów wiejskich i lokalnej przedsiębiorczości.

5. Uznanie polskiego winiarstwa za element polskiego dziedzictwa kulinarnego, rolniczego i kulturowego oraz objęcie szczególną ochroną i promocją historycznych regionów winiarskich jako ważnego elementu rozwoju gospodarczego, turystycznego i kulturowego Polski.

Link do PETYCJI

The post PETYCJA DOTYCZĄCA ZMIAN W PRAWIE first appeared on Paragraf w kieliszku.

Oczywistym rozwiązaniem problemu braku własnych owoców jest ich zakup. Nowa ustawa winiarska z 2021 roku, dopuszcza taką możliwość bez utraty statusu drobnego producenta wina z upraw własnych i związanych z nim przywilejów. Wymaga jednak aby przynajmniej 50% winogron pochodziło nadal z upraw własnych. Te zakupione zaś, muszą pochodzić od sąsiadów, tj. winnic znajdujących się na terenie tego samego województwa lub powiatów ościennych. Problem przymrozków wiosennych (czy bardziej mrozów wiosennych w tym roku!) miał jednak charakter regionalny a nie lokalny. Oznacza to, że straty dotknęły całe województwa. Lokalna możliwość podratowania produkcji winogronami sąsiada jest zatem nierealna gdyż jest on zapewne w tym samym kłopocie. Nie do spełnienia jest też w większości winnic wymóg 50% owoców własnych. Ogół produkcji dla wielu byłby w tej sytuacji niezwykle mizerny. Nawet gdyby możliwość zakupu winogron dotyczyła całego kraju, i nie obowiązywał nas limit wagowy – to na słabym wciąż rynku polskich owoców nie ma też zapewne takiej ilości jakościowych winogron by wyrównać choć częściowo powstały deficyt.

Nieco ponad miesiąc temu (11 maja), podczas dni otwartych firmy TSN (Scharfenberger), zaproponowałem aby w obliczu klęski, która nas spotkała, wykorzystać winiarnie do produkcji innych niż wina, fermentowanych napojów winiarskich – takich jak cydry, wina owocowe czy miody pitne. Podobna technologia i znane procesy skracają dystans pozwalający na rozpoczęcie produkcji alternatywnych napojów alkoholowych. Dla wielu producentów wina największe wyzwanie stanowią jednak nie pieniądze lecz utrzymanie stałej produkcji, a przez to dystrybucji i ostatecznie klientów. Rozwiązaniem jest zatem nabywanie winogron z zagranicy. Choć budzi to wiele emocji to zakup taki nie stanowi nowej czy nieetycznej praktyki. Są na to procedury i całkiem powszechne przykłady, znane z krajów ościennych.

Od formalnej strony wymaga to oczywiście rezygnacji ze statusu drobnego producenta (nazywanego przez nas czule “małem winiarzem”). Tracimy pewne przywileje, takie jak:

• brak konieczności rejestracji działalności gospodarczej (powyżej 100 hl rocznie i tak tracimy)
• brak zatwierdzenia winiarni przez sanepid
• brak zaświadczeń od straży pożarnej i ochrony środowiska
• specjalny system zapłaty akcyzy (od wyrobu gotowego).

Pytanie jednak, czy rejestracja działalności gospodarczej, wpuszczenie do naszych winiarni kilku służb i przedpłata niewysokiej akcyzy z góry to aż tak wielkie wyzwania aby ciekawszą wydawała się alternatywna upadłość? Każdy ma inną sytuację życiową i biznesową. Dla wielu może to jednak być ratunek.

Jak przejść od małego do dużego winiarza a zatem kupować owoce w dowolnej ilości z niemal dowolnego źródła dowiecie się już za niespełna dwa tygodnie, we wtorek 25 czerwca 2024 roku. podczas kolejnego spotkania LIVE Z PARAGRAFEM, na które serdecznie zapraszam:

Dziś jednak o tym jak nazywać będziemy wyprodukowane w Polsce wino z zagranicznych winogron!

POCHODZENIE WINA

Chyba po raz pierwszy wstęp był dłuży niż zasadnicza publikacja Sprawa jest jednak prosta!

Artykuł 119 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, wprowadza katalog obowiązkowych danych szczegółowych, które muszą być umieszczane na etykiecie wina. Jest tam między innymi, zasadniczy przedmiot naszych dzisiejszych rozważań, tzn. miejsce wytworzenia wina.

Zgodnie z artykułem 45 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/33, dla oznaczenia miejsca wytworzenia wina stosuje się słowa „wino z […]”, „wyprodukowane w […]”, „produkt […]” lub „Sekt z […]” bądź równoważne określenia uzupełnione nazwą państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, na którego terytorium zbiera się i przetwarza winogrona w celu uzyskania wina.

Pewne odstępstwa w tym zakresie dotyczą wyłącznie wybranych kategorii win musujących, tj.

• wina musującego
• gatunkowego wina musującego
• gatunkowego aromatyzowanego wina musującego

Na zasadzie odstępstwa, w przypadku produktów z powyższej listy, których nie opatrzono chronioną nazwą pochodzenia lub chronionym oznaczeniem geograficznym, oznaczenie to można zastąpić określeniem „wyprodukowane w […]” lub wyrazić równoważnymi określeniami, podając nazwę państwa członkowskiego, na terenie którego przeprowadzono drugą fermentację.

Oczywistym jest przez to miejsce wytworzenia wina jeśli zarówno zbiór jak i przetwarzanie winogron odbywa się w tym samym kraju. W większości dotychczasowej praktyki polskiej oznaczaliśmy je zatem określeniami typu “wino z Polski”, “polskie wino”, “wyprodukowano w Polsce” czy też “produkt polski”.

Co jednak w przypadku gdy winogrona pochodzą z innego kraju? Mamy tu kilka możliwych wariantów:

• Wino powstałe z mieszaniny win pochodzących z wielu państw członkowskich stosuje się słowa „wino z Unii Europejskiej” lub „kupaż win z różnych państw Unii Europejskiej” lub równoważne określenia
• Wino wytworzone w państwie członkowskim z winogron zebranych w innym państwie członkowskim stosuje się słowa „wino Unii Europejskiej” lub „wino wyprodukowane w […] z winogron zebranych w […]”, podając nazwy przedmiotowych państw członkowskich
• Wino powstałe z mieszaniny win pochodzących z wielu państw trzecich stosuje się słowa „kupaż z […]” lub równoważne określenia, podając nazwy przedmiotowych państw trzecich
• Wino wytworzone w państwie trzecim z winogron zebranych w innym państwie trzecim stosuje się słowa „wino wyprodukowane w […] z winogron zebranych w […], podając nazwy przedmiotowych państw trzecich.

W przypadku interesującego nas dziś najbardziej wina wyprodukowane w Polsce z owoców zakupionych, zebranych w innym państwie Unii Europejskiej – jedyne, prawidłowe określenie na etykiecie to:

WINO Z UNII EUROPEJSKIEJ

lub opcjonalnie

WINO WYPRODUKOWANE W POLSCE Z WINOGRON ZEBRANYCH W […]

PODSUMOWANIE

Podobnie jak wiele osób w Polsce także i ja obawiam się, że zakup winogron z zagranicy może nieco zepsuć markę polskiego winiarstwa. Rzucić cień podejrzeń, że pochodzenie lokalne i związana z tym autentyczność produktu nie zawsze są takie jak się spodziewamy. Uważam, też jednak, że w sytuacji tak trudnej, jest to pewna opcja ratunkowa, która pozwoli winiarzom produkować wino, zarabiać pieniądze, utrzymać sieć dystrybucji i wiernych klientów. Nie ma przeszkód formalnych, żadna w tym infamia… Wino z przywiezionych do Polski owoców może być produktem równie dobrym, jakościowym, wytworzonym rzemieślniczymi metodami, jak wina produkowane przez winiarzy do tej pory ze swoich własnych owoców. Nigdy jednak nie będzie winem polskim! A jego oznaczanie w taki sposób zawsze będzie deliktem. Nie jest to przedmiot wymagający szczególnych interpretacji a zatem dyskusji i zbędnych konfliktów.

Niech wino nas łączy! Zwłaszcza w obliczu wspólnych, ciężkich doświadczeń.

Z winiarskim pozdrowieniem!

The post Kiedy polskie wino jest polskie? first appeared on Paragraf w kieliszku.

Nowa ustawa winiarska dopuszcza pewną możliwość zakupu winogron do innych winiarzy bez utraty statusu drobnego producenta wina z upraw własnych. Warunkiem jest jednak aby pochodziły z winnicy oficjalnie zarejestrowanej, znajdującej się na terenie naszego województwa lub powiatów ościennych. Ilość zakupionych winogron nie może zaś przekraczać wagowo ilości zebranej z własnych upraw. 

Aby kupować więcej owoców lub ich źródła szukać w dalej położonych winnicach, taże poza granicami Polski należy ZREZYGNOWAĆ ZE STATUSU MAŁEGO WINIARZA. Sprawa wydaje się prostsza niż wydaje się wielu. Może okazać wręcz atrakcyjna dla tych, którzy dzięki rozszerzeniu procedury będą mogli uratować swój projekt w tych ciężkich czasach.

Czy jest to trudne? Czy warto? Jak zrobić to legalnie? 
O tym wszystkim podczas naszego kolejnego spotkania LIVE Z PARAGRAFEM.

Widzimy się WYJĄTKOWO WE WTOREK, 25 czerwca 2024 roku o 19:30 via ZOOM

Serdecznie zapraszam i przypominam o konieczności wcześniejszych zapisów!

The post LIVE Z PARAGRAFEM – jak kupować winogrona first appeared on Paragraf w kieliszku.

JAK TO SIĘ WŁAŚCIWIE NAZYWA?

Dobre pytanie Przeglądając strony BIP różnych gmin oraz przykłady zezwoleń wydawanych w całym kraju, znajdziemy szereg mniej lub bardziej fantazyjnych określeń. Kilka przykładów podaję poniżej.

Jak widać pojawiają się tu takie pomysły jak zezwolenie kateringowe, zezwolenie cateringowe, zezwolenie na sprzedaż alkoholu podczas organizowania imprez zamkniętych czy zezwolenie na sprzedaż alkoholu podczas przyjęć…

Żadne z nich nie jest jednak prawidłowe, wszystkie zaś są dość mylące. Nieświadomy odbiorca może bowiem pomyśleć, że zezwolenie takie zakłada w istocie podawanie alkoholu w trakcie przyjęć czy innych imprez – czyli obsługę jakiegoś baru podczas odbywającego się wydarzenia. Przedmiotowe dziś zezwolenie w żadnym jednak wypadku nie odpowiada powyższej sytuacji.

Przy tej okazji mam prośbę do autorów wpisów w gminnych BIPach. Ogarnijcie się proszę bo piszecie tam straszne głupoty! Bezmyślne kopiowanie przypadkowych przepisów z ustawy albo innych stron naprawdę urąga urzędniczej rzetelności. Wracając jednak do sprawy…

Najbardziej prawidłowe określenie jest nieco zawiłe ale podparte powagą samej ustawy:

Omawiane dziś zezwolenie jest zatem:

• zezwoleniem detalicznym
• wydawanym przedsiębiorcom
• których działalność polega na dostarczaniu żywności na imprezy zamknięte
• w czasie i miejscu wyznaczonym przez klienta
• w oparciu o zawartą z nim umowę

Podstawowe elementy ustawowego wzorca sprzedaży w tym modelu to przedsiębiorca, który zaopatruje przyjęcia w żywność, klient organizujący imprezę zamkniętą oraz zawarta pomiędzy nimi umowa.

KOŃ, JAKI JEST, KAŻDY WIDZI

Zanim przejdziemy dalej to warto rozprawić się z definicyjnymi wątpliwościami. Te bowiem mogą przysporzyć nieco problemów.

Impreza zamknięta – nie ma swojej definicji legalnej w prawie polskim. Należy przyjąć, że imprezą taką będzie każda, która nie jest dostępna dla ogółu. Ma zatem swoje miejsce, czas oraz konkretną grupę zaproszonych gości. Dwuosobowa impreza przed telewizorem też niewątpliwie taką być może. O nieco smutniejszych imprezach jednoosobowych przed lustrem dyskutować nie wypada

Żywność – nie ma co owijać w bawełnę – tak – napoje alkoholowe są żywnością. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia – żywnością jest… każda substancja lub produkt w rozumieniu art. 2 rozporządzenia nr 178/2002. Tam zaś czytamy, że żywność oznacza jakiekolwiek substancje lub produkty, przetworzone, częściowo przetworzone lub nieprzetworzone, przeznaczone do spożycia przez ludzi lub, których spożycia przez ludzi można się spodziewać. Nie mamy chyba wątpliwości? Czy zatem działalność przedsiębiorcy polegająca na dostarczaniu żywności może zakładać dostarczanie samego tylko alkoholu? Tak, może. Jak każdego innego rodzaju żywności. Choć oczywiście przyjemniej jest też coś zjeść podczas dłuższej imprezy

Dostarczanie – w przeciwieństwie do typowego zezwolenia na sprzedaż detaliczną, gdzie wydanie produktów odbywa się w punkcie sprzedaży, czy też w szczególności zezwolenia jednorazowego gdzie sprzedaży dokonujemy w trakcie imprezy – ten rodzaj zezwolenia zakłada sprzedaż opartą o dostarczanie alkoholu organizatorowi samej imprezy. Po przekazaniu takim robi z nim co tylko zechce. Nie należy zatem mylić naszego dostarczania alkoholu na imprezę ze sprzedaż w trakcie imprezy. To ostatnie, jak już ustaliliśmy, wymaga uzyskania tzw. zezwolenia jednorazowego wydawanego przez gminę w której będzie impreza. O tym krótko jeszcze w dziale z ciekawostkami, nieco poniżej.

Bardziej dociekliwym czytelnikom potwierdzę to o czym teraz myślą… Tak, wzorzec sprzedaży napojów alkoholowych w oparciu o to zezwolenie zakłada jego dostawę. Zróbcie z tą wiedzą co chcecie

OGÓLNE ZASADY I WAŻNE CIEKAWOSTKI

Zezwolenie o którym dziś mowa wydawane jest na okres do dwóch lat. Podobnie jak w przypadku innych zezwoleń, jest ono wydawane odrębnie w poszczególnych kategoriach:

1) do 4,5% zawartości alkoholu oraz na piwo
2) powyżej 4,5% do 18% zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa)
3) powyżej 18% zawartości alkoholu

Spotkałem się wielokrotnie z informacją, którą otrzymał klient (ba, sam taką otrzymałem jako szczęśliwy posiadacz takiego zezwolenia), że pozwala ono na dostawę alkoholu wyłącznie na terenie gminy… Kompletna bzdura! Zakres terytorialny zezwolenia nie jest w żaden sposób ograniczony. Alkohol można dostarczać na imprezy w całym kraju.

Co szczególnie doniosłe, uzyskanie zezwolenia nie jest obwarowane pozytywną opinią gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy. Nie ma tu bowiem punktu sprzedaży!

Jak wynika z powyższego, we wniosku nie podajemy adresy punktu sprzedaży ani też nie załączamy związanego z nim dokumentu potwierdzającego tytuł prawny wnioskodawcy do lokalu ani też zgody właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku.

Niezwykle ważne jest też zwrócenie uwagi, iż brak punktu sprzedaży oznacza także brak konieczności uzyskania decyzji właściwego państwowego inspektora sanitarnego o zatwierdzeniu zakładu!

Należy też nadmienić, iż posiadanie zezwolenia na dostawę alkoholu na imprezy zamknięte, jako stałego zezwolenia detalicznego, upoważnia nas do otrzymania dowolnego rodzaju zezwolenia jednorazowego na sprzedaż napojów alkoholowych w trakcie imprez – takiego na kieliszki czy butelki, podczas różnego rodzaju festynów czy jarmarków.

JAK UZYSKAĆ TAKIE ZEZWOLENIE?

Wydawanie zezwoleń na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych należy do zadań własnych gminy.

Sprawę można załatwić zatem we właściwej miejscowo gminie, tradycyjnie za pomocą formularz lub elektronicznie.

Wniosek o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przedsiębiorcy, którego działalność polega na dostarczaniu żywności na imprezy zamknięte organizowane w czasie i miejscu wyznaczonym przez klienta, w oparciu o zawartą z nim umowę nie podlega opłacie a jedynie opłatom rocznym.

Opłaty roczne dla Przedsiębiorców rozpoczynających działalność w zakresie sprzedaż napojów alkoholowych wynoszą (proporcjonalnie do okresu ważności zezwolenia):

• 525 zł – na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5 % alkoholu oraz piwa
• 525 zł – na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5 % do 18 % alkoholu (z wyjątkiem piwa )
• 2.100 zł – na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 18 % alkoholu.

The post Zezwolenie na dostarczanie alkoholu na imprezy zamknięte first appeared on Paragraf w kieliszku.

Jeśli nie wiesz jak zabrać się do tego tematu, nasze opracowanie pomoże Ci rozwiązać ten problem. Przygotowane zostało przez Martę Goludę-Suchodolską, Winiarską Księgową.

Link do sklepu na stronie prawoalkoholowe.pl

OPRACOWANIE ZAWIERA:

• nagranie omawiające obowiązki związane ze spisem z natury oraz zasady przygotowywania takiego wpisu
• pisemne opracowanie tematu
• przykładowy arkusz spisu z natury

The post Spis z natury – coroczny obowiązek winiarzy first appeared on Paragraf w kieliszku.

Przyszło nam żyć w “komfortowych” czasach. Podwyżki akcyzy od jakiegoś czasu nie zaskakują. Od grudnia 2021 roku znamy bowiem coroczne plany podwyżek stawek Noworoczną już tradycją pozwolę sobie przypomnieć jak się sprawy mają.

PIWO

Podstawą opodatkowania piwa jest liczba hektolitrów gotowego wyrobu na 1 stopień Plato.

• 2023 r. – 9,90 zł od 1 hektolitra za każdy stopień Plato gotowego wyrobu,
• 2024 r. – 10,40 zł od 1 hektolitra za każdy stopień Plato gotowego wyrobu,
• 2025 r. – 10,92 zł od 1 hektolitra za każdy stopień Plato gotowego wyrobu,
• 2026 r. – 11,47 zł od 1 hektolitra za każdy stopień Plato gotowego wyrobu;

PROMOCJA:

Zwalnia się od akcyzy podatników produkujących piwo, którzy w roku kalendarzowym wyprodukowali do 200 000 hl piwa ‒ w wysokości 50% stawki akcyzy. 

W przypadku gdy w roku podatkowym podatnicy przekroczą produkcję 200 000 hl piwa, do całości wyprodukowanego piwa w danym roku stosuje się stawkę akcyzy dla piwa określoną w ustawie, bez możliwości obniżenia należnej kwoty akcyzy o kwotę przysługującego zwolnienia.

WINO

Podstawą opodatkowania wina jest liczba hektolitrów gotowego wyrobu.

• 2023 r. – 201,00 zł od 1 hektolitra gotowego wyrobu,
• 2024 r. – 211,00 zł od 1 hektolitra gotowego wyrobu,
• 2025 r. – 222,00 zł od 1 hektolitra gotowego wyrobu,
• 2026 r. – 233,00 zł od 1 hektolitra gotowego wyrobu;

PROMOCJA:

Stawka akcyzy na wino wyprodukowane przez małego producenta wina wynosi 50% stawki akcyzy.

Przez małego producenta wina rozumie się producenta wina, który jest prawnie i ekonomicznie niezależny od innych producentów wina, posiada miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w odrębnym miejscu niż inni przedsiębiorcy zajmujący się produkcją wina, nie produkuje wina na podstawie licencji uzyskanych od innych
przedsiębiorców i wielkość jego produkcji wina w roku winiarskim nie przekracza 1000 hektolitrów. W większości przypadków definicja ta obejmie zatem polskich, małych winiarzy.

Dla rodzących się w Polsce kooperacji warto zauważyć, że w przypadku gdy dwóch lub więcej małych producentów wina współpracuje ze sobą na podstawie pisemnej umowy, a łączna wielkość ich produkcji wina w roku winiarskim nie przekracza 1000 hektolitrów, są oni traktowani jako jeden mały producent wina.

Przy obliczaniu wielkości produkcji, o której podatnik rozlewający wino nie uwzględnia ilości rozlanego wina wytworzonego przez innych producentów, przemieszczonego od tych producentów do podmiotu rozlewającego w procedurze zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli wino to po rozlaniu zostanie przemieszczone między podmiotem dokonującym jego rozlewu i podmiotem wytwarzającym wino w tej procedurze.

NAPOJE FERMENTOWANE 

Aktualne stawki akcyzy na napoje fermentowane (cydry, perry, miody pitne, wina owocowe…) wynoszą:

Dla cydru i perry o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu nieprzekraczającej 5,0% objętości stawka nie ulegnie zmianie (przepisy o zerowej stawce akcyzy pozostały tylko niespełnionymi obietnicami) i wynosi nadal 97,00 zł od 1 hektolitra gotowego wyrobu.

Dla pozostałych napojów fermentowanych:

• 2022 r. – 191,00 zł od 1 hektolitra gotowego wyrobu,
• 2023 r. – 201,00 zł od 1 hektolitra gotowego wyrobu,
• 2024 r. – 211,00 zł od 1 hektolitra gotowego wyrobu,
• 2025 r. – 222,00 zł od 1 hektolitra gotowego wyrobu,
• 2026 r. – 233,00 zł od 1 hektolitra gotowego wyrobu;

PROMOCJA:

Stawka akcyzy na napoje fermentowane wyprodukowane przez małego producenta napojów fermentowanych wynosi 50% stawki akcyzy.

Przez małego producenta napojów fermentowanych rozumie się w tym przypadku producenta tych napojów, który jest prawnie i ekonomicznie niezależny od innych producentów napojów fermentowanych, posiada miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w odrębnym miejscu niż inni przedsiębiorcy zajmujący się produkcją napojów fermentowanych, nie produkuje napojów fermentowanych na podstawie licencji uzyskanych od innych przedsiębiorców i wielkość jego produkcji tych napojów w roku kalendarzowym nie przekracza 1000 hektolitrów.

W przypadku gdy dwóch lub więcej małych producentów napojów fermentowanych współpracuje ze sobą na podstawie pisemnej umowy, a łączna wielkość ich produkcji napojów fermentowanych w roku kalendarzowym nie przekracza 1000 hektolitrów, są oni traktowani jako jeden mały producent napojów fermentowanych.

Warunkiem zastosowania stawki jest jednak:

• otrzymanie napoju fermentowanego w wyniku fermentacji owoców, jagód, warzyw, roztworu miodu w wodzie lub świeżego lub zagęszczonego soku otrzymanego z owoców, jagód lub warzyw;
• brak dodatku innego napoju alkoholowego, poza alkoholem dodawanym do rozcieńczenia lub rozpuszczenia środków aromatyzujących w ściśle niezbędnych dawkach tak, by zawartość alkoholu nie wzrosła o więcej niż 1,2% objętości, a dodanie takich środków aromatyzujących nie zmieniło znacząco charakteru
  produktu oryginalnego;
• udział soku jabłkowego lub zagęszczonego soku jabłkowego, w przeliczeniu na moszcz jabłkowy, lub moszczu jabłkowego, w nastawie na napój fermentowany, nie mniejszy niż 80% objętościowych, a w przypadku przygotowania nastawu z jabłek, ilość jabłek nie mniejsza niż 5 kg na litr wody;
• udział soku gruszkowego lub zagęszczonego soku gruszkowego, w przeliczeniu na moszcz gruszkowy, lub moszczu gruszkowego, w nastawie na napój fermentowany, nie mniejszy niż 80% objętościowych, a w przypadku przygotowania nastawu z gruszek, ilość gruszek nie mniejsza niż 5 kg na litr wody;
• udział świeżego lub zagęszczonego soku otrzymanego z jagód, warzyw lub owoców innych niż jabłka lub gruszki, w przeliczeniu na sok odtworzony, w nastawie na  napój fermentowany, nie mniejszy niż 40% objętościowych.

Przy obliczaniu wielkości produkcji, o której mowa powyżej – podatnik rozlewający napoje fermentowane nie uwzględnia ilości rozlanych napojów fermentowanych wytworzonych przez innych producentów, przemieszczonych od tych producentów do podmiotu rozlewającego w procedurze zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli napoje fermentowane po rozlaniu zostaną przemieszczone między podmiotem dokonującym ich rozlewu i podmiotem wytwarzającym napoje fermentowane w tej procedurze.

WYROBY POŚREDNIE 

Podstawą opodatkowania wyrobów pośrednich (np. wina likierowe) jest liczba hektolitrów gotowego wyrobu.

• 2022 r. – 385,00 zł od 1 hektolitra gotowego wyrobu,
• 2023 r. – 404,00 zł od 1 hektolitra gotowego wyrobu,
• 2024 r. – 424,00 zł od 1 hektolitra gotowego wyrobu,
• 2025 r. – 445,00 zł od 1 hektolitra gotowego wyrobu,
• 2026 r. – 467,00 zł od 1 hektolitra gotowego wyrobu.

PROMOCJA:

Stawka akcyzy na wyroby pośrednie wyprodukowane przez małego producenta wyrobów pośrednich wynosi 50% stawki akcyzy.

Stawka ma zastosowanie do wyrobów pośrednich zawierających w swoim składzie co najmniej 75% objętościowych wina lub napoju fermentowanego.

Przepisu ust. 5 nie stosuje się do podatników, którzy wyłącznie rozlewają wyroby pośrednie wytworzone
przez innych producentów.

Przez małego producenta wyrobów pośrednich rozumie się producenta tych wyrobów, który jest prawnie i ekonomicznie niezależny od innych producentów wyrobów pośrednich, posiada miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w odrębnym miejscu niż inni przedsiębiorcy zajmujący się produkcją wyrobów pośrednich, nie produkuje wyrobów pośrednich na podstawie licencji uzyskanych od innych przedsiębiorców i wielkość jego produkcji wyrobów pośrednich w roku kalendarzowym nie przekracza 250 hektolitrów.

W przypadku gdy dwóch lub więcej małych producentów wyrobów pośrednich współpracuje ze sobą na podstawie pisemnej umowy, a łączna wielkość ich produkcji wyrobów pośrednich w roku kalendarzowym nie przekracza 250 hektolitrów, są oni traktowani jako jeden mały producent wyrobów pośrednich.

Przy obliczaniu wielkości produkcji, o której mowa w ust. 7 i 8, podatnik rozlewający wyroby pośrednie nie uwzględnia ilości rozlanych wyrobów pośrednich wytworzonych przez innych producentów, przemieszczonych od tych producentów do podmiotu rozlewającego w procedurze zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli wyroby pośrednie po rozlaniu zostaną przemieszczone między podmiotem dokonującym ich rozlewu i podmiotem wytwarzającym wyroby pośrednie w tej procedurze.”

ALKOHOL ETYLOWY I NAPOJE SPIRYTUSOWE 

Stawka akcyzy na alkohol etylowy oraz napoje spirytusowe liczona od 1 hektolitra alkoholu etylowego 100% obj. zawartego w gotowym wyrobie.

• 2022 r. – 6903,00 zł od 1 hektolitra alkoholu etylowego 100% vol. zawartego w gotowym wyrobie,
• 2023 r. – 7248,00 zł od 1 hektolitra alkoholu etylowego 100% vol. zawartego w gotowym wyrobie,
• 2024 r. – 7610,00 zł od 1 hektolitra alkoholu etylowego 100% vol. zawartego w gotowym wyrobie,
• 2025 r. – 7991,00 zł od 1 hektolitra alkoholu etylowego 100% vol. zawartego w gotowym wyrobie,
• 2026 r. – 8391,00 zł od 1 hektolitra alkoholu etylowego 100% vol. zawartego w gotowym wyrobie;

PROMOCJA w tym przypadku to zbyt wielkie słowo. Kuriozum dotyczące obniżonej stawki akcyzy dla produkcji napojów spirytusowych to chyba najbardziej żenujący zapis polskiego prawa podatkowego.

The post Nowe stawki akcyzy w 2024 roku first appeared on Paragraf w kieliszku.

Szersze informacje dotyczące obowiązków informacyjnych na etykietach wina znajdziecie w starym już (lecz zaktualizowanym także w dniu dzisiejszym) wpisie – FORMALNA STRONA ETYKIETY.

W niniejszym opracowaniu zajmiemy się najnowszymi zmianami, które można sprowadzić do dwóch nowych obowiązków informacyjnych:

• obowiązku podawania wartości odżywczej i energetycznej wina
• obowiązku ujawniania wykazu składników wina

Poniżej zaprezentujemy najważniejsze zasady dotyczące nanoszenia nowych informacji na opakowania wina. Należy przede wszystkim pamiętać, że nowe a wymagane od 8 grudnia informacje o wartości odżywczej i wykazie składników – jako obowiązkowe dane szczegółowe muszą być umieszczane na pojemniku w tym samym polu widzenia, co pozostałe obowiązkowe dane szczegółowe, tak by były jednocześnie czytelne bez konieczności odwracania pojemnika, w formie nieusuwalnych znaków.

WARTOŚĆ ODŻYWCZA

Pełna i obowiązkowa informacja o wartości odżywczej, zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. l) rozporządzenia nr 1169/211, obejmuje:

• wartość energetyczną oraz
• ilość tłuszczu, w tym kwasów tłuszczowych nasyconych; węglowodanów, w tym cukrów; białka oraz soli.

Zgodnie z nowymi regulacjami informacja o wartości odżywczej umieszczona na opakowaniu napoju winiarskiego lub na załączonej do niego etykiecie może ograniczać się do podania wartości energetycznej, którą można wyrazić za pomocą symbolu »E« oznaczającego energię. Należy pamiętać, iż musi się ona znajdować w tym samym polu widzenia, co pozostałe obowiązkowe dane szczegółowe.

Pełną informację o wartości odżywczej umieszczamy wówczas w tzw. etykiecie elektronicznej. O tym jednak nieco później.

WYKAZ SKŁADNIKÓW

Wykaz składników (zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1169/2011) musi zawierać wszystkie użyte w procesie produkcji wina opatrzonego etykietą i nadal obecne w produkcie końcowym dodatki oraz substancje pomocnicze w przetwórstwie powodujące alergie lub reakcje nietolerancje. 

Składniki oznacza się ich szczegółową nazwą z uwzględnieniem wyjątków przewidzianych w rozporządzeniu nr 1169/2011 i w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2019/33 (np. nazwa „winogrona” w odniesieniu do surowca).

Dodatki do żywności uznaje się za składnik zgodnie z ogólną definicją „składnika” a zatem wszystkie dodatki stosowane w produkcji wina stanowią integralną część wykazu składników.

Dodatki do żywności i enzymy stosowane jako substancje pomocnicze w przetwórstwie nie muszą być uwzględniane w wykazie składników. Przewiduje się jednak obowiązkowe wskazanie wszelkich użytych przy wytworzeniu produktu i nadal obecnych w produkcie końcowym składników lub substancji pomocniczych w przetwórstwie powodujących alergie lub reakcje nietolerancji, nawet w zmienionej formie.

W przepisach szczegółowo określono pełny wykaz dodatków i substancji pomocniczych w przetwórstwie, które można stosować w produkcji wina, pogrupowano je według odpowiednich kategorii funkcjonalnych (regulatory kwasowości, konserwanty i przeciwutleniacze, czynniki stabilizujące itp.) oraz podano terminy do stosowania na potrzeby nazywania kategorii funkcjonalnych i substancji, które mają być wymienione w wykazie składników.

W odniesieniu do formy prezentacji wykazu składników także mają zastosowanie przepisy ogólne, gdyż nie określono przepisów szczegółowych dotyczących wina. Wykaz składników produktów winiarskich powinien zostać zatem wskazany na opakowaniu lub załączonej do niego etykiecie, choć, jak wskazano w nowych przepisach, może być ewentualnie podany za pomocą środków elektronicznych znajdujących się na opakowaniu lub na załączonej do niego etykiecie.

ETYKIETA ELEKTRONICZNA

Jak już wiemy, wykaz składników oraz wartość odżywcza mogą być prezentowane za pośrednictwem środków elektronicznych, tzw. etykiety elektronicznej (UWAGA! Wartość energetyczna musi mieć jednak formę tradycyjną).

Etykieta elektroniczna to strona internetowa, która zawiera pełne informacje dotyczące wartości odżywczej oraz wykazu składników produktu. Na etykiecie umieszczamy w tym celu adres internetowy lub kod QR, który prowadzi bezpośrednio do strony informacyjnej zwanej (etykiety elektronicznej).

Na stronie tej powinny być wyświetlane wyłącznie informacje wymagane prawem. Nie jest to przestrzeń dla stosowania treści sprzedażowych, opisów sensorycznych czy materiałów marketingowych. Elektroniczne systemy etykietowania nie mogą nadto śledzić użytkowników ani gromadzić żadnych danych na ich temat. Strony etykiet nie mogą też zawierać informacji reklamowych.

Informacje, które zostaną umieszczone na etykiecie elektronicznej, powinny być udostępniane w oficjalnym języku UE, odpowiednim dla konsumentów.

Możliwość niepodania na opakowaniu lub na załączonej do niego etykiecie pełnej informacji o wartości odżywczej nie powinna wpływać na istniejący wymóg podania na etykiecie substancji powodujących alergie lub reakcje nietolerancji. Informacji o alergenach nie możemy zatem przenieść wyłącznie do elektronicznej formy etykiety.

KOGO NIE DOTYCZĄ (JESZCZE) NOWE OBOWIĄZKI?

Nowe obowiązki nie dotyczą win wyprodukowanych i opatrzonych etykietą przed 8 grudnia 2023 r., które mogą być wprowadzane do obrotu do wyczerpania zapasów.

Co jednak autor tego wyrafinowanego zapisu miał na myśli?

Zgodnie z przepisami UE produkcja wina obejmuje nie tylko fermentację alkoholową, ale potencjalnie również wdrażanie pewnych praktyk enologicznych, które należy stosować w produkcji i konserwowaniu produktów, ale już nie tych do zapewnienia właściwej fermentacji winiarskiej, odpowiedniego konserwowania lub właściwego dojrzewania. W tym kontekście produkt sektora wina uznaje się za „wyprodukowany”, jeżeli uzyskuje cechy charakterystyczne dzięki dozwolonym praktykom enologicznym. Krótko mówiąc jest winem w swojej ostatecznej postaci.

Przykładowo „wino” jako takie oznacza produkt otrzymywany wyłącznie w drodze całkowitej lub częściowej fermentacji alkoholowej świeżych winogron, rozgniatanych lub nie, lub moszczu winogronowego. W przypadku „wina musującego”, otrzymywanego z drugiej fermentacji alkoholowej, można je uznać za „wyprodukowane” dopiero po drugiej fermentacji, po której produkt osiągnął właściwą dla kategorii i docelową dla produktu – zawartość alkoholu i nasycenie dwutlenkiem węgla.

CHCECIE WIĘCEJ? BĘDZIE WAM DANE!

Przygotowaliśmy dla Was specjalną ofertę, która może nieco ukoić Wasze nerwy

Nasz najnowszy produkt nazwaliśmy PAKIETEM ETYKIETUJĄCEGO

W jego skład wchodzi:

• Kompleksowe opracowanie dotyczące wszelkich obowiązków informacyjnych na etykiecie wina
• Dostęp do nagrania praktycznie omawiającego formalną stronę etykiety (Radosław Froń)
• Techniczne zasady obliczania wartości odżywczej oraz energetycznej
• Zestawienie najczęstszych błędów popełnianych przez winiarzy (wg, statystyk IJHARS)
• Checklista dla grafików i projektantów etykiet
• Audyt etykiety wina

Regularna cena PAKIETU ETYKIETUJĄCEGO to 299 zł netto.

U nas Święty Mikołaj kursuje jednak aż do 8 grudnia

Do tego dnia możecie nabyć PAKIET w promocyjnej cenie 199 zł netto.

NIE CZEKAJ DO OSTATNIEJ CHWILI, KUP TERAZ!

The post Skład i wartość odżywcza na etykiecie wina first appeared on Paragraf w kieliszku.

Część składników wina może powodować alergie lub nietolerancje, np. siarczyny, produkty na bazie jaj, mleka czy ryb. Pełny wykaz takich składników zawiera załącznik II do rozporządzenia nr 1169/201. Na etykiecie należy wskazać wszystkie obecne w produkcie końcowym – nawet w zmienionej formie – substancje powodujące alergie lub reakcje nietolerancji.

Składniki mogące powodować alergie lub reakcje nietolerancji:

1. wskazuje się przy użyciu nazw wskazanych w załączniku II do rozporządzenia nr 1169/2011 i załączniku I część A rozporządzenia nr 2019/33.

2. podkreśla się w wykazie składników za pomocą pisma wyraźnie odróżniającego ją od reszty wykazu składników, np. za pomocą czcionki, stylu lub koloru tła.

Podmiot prowadzący przedsiębiorstwo spożywcze może sam zdecydować o odpowiednim sposobie odróżnienia alergenów od pozostałych składników w wykazie. Niemniej jednak w nazwie składnika składającej się z kilku oddzielnych słów (np. „kazeiny z mleka”), wystarczy podkreślić słowo, które odpowiada substancji lub produktowi wymienionym w załączniku II o rozporządzenia nr 1169/2011 (np. „kazeiny z mleka”).

W przypadku gdy pełny wykaz składników podaje się za pomocą środków elektronicznych, substancje powodujące alergie lub reakcje nietolerancji muszą być umieszczane na opakowaniu lub na etykiecie, lecz niekoniecznie w tym samym polu widzenia, co pozostałe obowiązkowe dane na podstawie odstępstwa określonego w art. 40 ust. 2 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/33.

Istnieją dwie możliwości ich prezentacji na etykiecie:

• w przypadku gdy wykaz składników znajduje się na etykiecie, wszystkie substancje powodujące alergie lub reakcje nietolerancji muszą być oznaczone jako składniki w wykazie składników. Zgodnie z art. 21 ust. 1 rozporządzenia nr 1169/2011 nazwa substancji lub produktu musi być podkreślona za pomocą pisma wyraźnie odróżniającego ją od reszty wykazu składników, np. za pomocą czcionki, stylu lub koloru tła.
• w przypadku gdy wykaz składników prezentowany jest za pomocą środków elektronicznych, wszystkie substancje powodujące alergie lub reakcje nietolerancji muszą być wskazane na opakowaniu lub na załączonej do niego etykiecie. Ich prezentacja musi być poprzedzona słowem „zawiera”, po którym podaje się nazwę lub nazwy odpowiednich substancji lub produktów.

Dodatkowo, na opakowaniu produktu lub dołączonej do niego etykiecie można zamieścić piktogram, którego rozmiaru przepisy nie określają. Zgodnie jednak z ogólnymi zasadami znakowania żywności  muszą być umieszczone w widocznym miejscu w taki sposób, aby były dobrze widoczne, wyraźnie czytelne oraz, w stosownych przypadkach, nieusuwalne. Mając na uwadze, iż piktogramy stanowią dobrowolną informację o żywności, nie można prezentować ich ze szkodą dla przestrzeni dostępnej do prezentacji obowiązkowych informacji na temat żywności.

The post Alergeny w winie first appeared on Paragraf w kieliszku.

Jakiś czas temu,  związku ze spotkaniem online, organizowanym przez Kings of Mead, postanowiłem przygotować krótkie opracowanie dotyczące rejestracji oficjalnej produkcji miodu pitnego w rzemieślniczej wersji. W ciągu lat, obserwuję znaczący wzrost zainteresowania legalizacją produkcji skarbów, skrywanych dotąd w niejednej, domowej piwnicy. Miodosytnictwo to szczególnie cenne dziedzictwo naszej rodzimej kultury spożywczej. Niewątpliwe najbardziej tradycyjne i szlachetne z polskich trunków, były jednak przez długie lata zaniedbywane i zostały sprowadzone do pół-koncernowego wzorca pośledniej jakości. Szczęśliwie dla nas wszystkich, miody pitne zdają się znów przeżywać swój renesans, wskrzeszane przez utalentowanych pasjonatów. Zmiany wprowadzone w 2022 roku przybliżają pozycję miodosytniczych rzemieślników to tej jaką od lat cieszyli się polscy winiarze. Ufam, że w znacznym stopniu ułatwią legalizację wielu pszczelarzom. Mam też nadzieję, że poniższe opracowanie pomoże Wam przejść na “komercyjną stronę mocy”

MIÓD MIODOWI NIERÓWNY

Miód pitny został zakwalifikowany przez polskiego ustawodawcę do fermentowanych napojów winiarskich i jako taki podlega regulacji tzw. ustawy winiarskiej, czyli ustawy o wyrobach winiarskich, która została przyjęta przez Sejm 2 grudnia 2021 roku. W stosunku do swojej poprzedniczki zawiera sporo zmian – uspokoję już we wstępie – całkiem pozytywnych zmian! Część definicji zmodyfikowano, część dopisano.

Warto zauważyć już we wstępie, że ustawa dzieli miody z uwagi na ich jakość na miód pitny oraz miód pitny jakościowy:

Miód pitny jest napojem otrzymanym w wyniku fermentacji alkoholowej nastawu na miód pitny, z możliwością słodzenia sacharozą lub miodem, dodania ziół lub przypraw korzennych lub barwienia oraz w którym w wyrobie gotowym jedna część objętościowa miodu przypada na:

a)     połowę części objętościowej wody albo wody z sokiem oraz o rzeczywistej zawartości alkoholu od 15%, lecz nieprzekraczającej 18% objętościowych, z możliwością dodatku alkoholu – w przypadku „półtoraka”,

b)     jedną część objętościową wody albo wody z sokiem oraz o rzeczywistej zawartości alkoholu od 15%, lecz nieprzekraczającej 18% objętościowych, z możliwością dodatku alkoholu – w przypadku „dwójniaka”,

c)     dwie części objętościowe wody albo wody z sokiem oraz rzeczywistej zawartości alkoholu od 12%, lecz nieprzekraczającej 15% objętościowych – w przypadku „trójniaka”,

d)     trzy części objętościowe wody albo wody z sokiem oraz o rzeczywistej zawartości alkoholu od 9%, lecz nieprzekraczającej 12% objętościowych – w przypadku „czwórniaka”;

Wspomniany w powyższej definicji nastaw na miód pitny stanowi zaś mieszaninę sporządzoną przy użyciu miodu i wody, z możliwością dodania owoców, moszczu owocowego, soku owocowego, zagęszczonego soku owocowego, ziół, przypraw korzennych, sacharozy, cukru płynnego, inwertowanego cukru płynnego, drożdży, pożywek lub kwasów organicznych.

Pozostała po poprzedniej epoce nomenklatura, może nieco wprowadzać nas w błąd. Miód pitny jako taki, stanowi bowiem produkt, który niezupełnie odpowiada oczekiwaniu świadomego konsumenta a z pewnością już nie wychodzi na przeciw oczekiwaniom zainteresowanego tematem czytelnika niniejszego opracowania. Jak widzimy, do produkcji miodu możemy bowiem użyć brzeczki, którą mamy prawo znacząco poprawić technologicznie,  choćby poprzez dodatek cukru (zarówno dla wzbogacenia brzeczki jak i słodzenia produktu), barwienie cukrem czy dodanie alkoholu rektyfikowanego. Interesującym nas dzisiaj produktem wytwarzanym bezkompromisowo będzie zatem zdecydowanie:

Miód pitny jakościowy, będący miodem pitnym otrzymanym w wyniku fermentacji alkoholowej nastawu na miód pitny jakościowy, z możliwością słodzenia miodem, dodania ziół lub przypraw korzennych lub barwienia wyłącznie karmelem powstałym z miodu, leżakowanym nie krócej niż przez 6 miesięcy oraz w którym w wyrobie gotowym jedna część objętościowa miodu przypada na:

a)     połowę części objętościowej wody albo wody z sokiem oraz o rzeczywistej zawartości alkoholu od 15%, lecz nieprzekraczającej 18% objętościowych, z możliwością dodatku destylatu miodowego – w przypadku „półtoraka”,

b)     jedną część objętościową wody albo wody z sokiem oraz o rzeczywistej zawartości alkoholu od 15%, lecz nieprzekraczającej 18% objętościowych, z możliwością dodatku destylatu miodowego – w przypadku „dwójniaka”,

c)     dwie części objętościowe wody albo wody z sokiem oraz o rzeczywistej zawartości alkoholu od 12%, lecz nieprzekraczającej 15% objętościowych – w przypadku „trójniaka”,

d)     trzy części objętościowe wody albo wody z sokiem oraz o rzeczywistej zawartości alkoholu od 9%, lecz nieprzekraczającej 12% objętościowych – w przypadku „czwórniaka”;

przy czym kluczową różnicę pomiędzy powyższymi rodzajami miodu, stanowić będzie pojemność dopuszczalnej do jego produkcji brzeczki:

Nastaw na miód pitny markowy stanowi bowiem mieszaninę sporządzoną przy użyciu miodu i wody, z możliwością dodania owoców, moszczu owocowego, soku owocowego, zagęszczonego soku owocowego, ziół, przypraw korzennych, drożdży, pożywek lub kwasów organicznych.

Ochrona tradycji jest niezwykle istotna. Niekiedy blokuje jednak kreatywność twórców i ogranicza ofertę rynkową bez szczególnego powodu. Spora część współczesnych trendów miodosytniczych, jak choćby miody pitne sesyjne czy bezwodniaki, będa musiały trafić do mniej nobliwej kategorii – napój winny miodowy – będący napojem o rzeczywistej zawartości alkoholu od 4,5% do 15% objętościowych, otrzymanym z wina owocowego lub miodu pitnego i zawierającym co najmniej 50% wina owocowego lub miodu pitnego albo otrzymanym w wyniku fermentacji alkoholowej nastawu na wino owocowe lub miód pitny o mniejszym udziale soków lub miodu, bez dodatku alkoholu, z możliwością słodzenia […].  W zależności od naszego podejścia do tematu może to być  całkiem ciekawy sposób na produkcję lżejszego i łatwiej pijalnego napoju. Ważnym wymogiem jest aby udział miodu w nastawie na napój winny miodowy nie był niższy niż 150 kilogramów miodu na 1000 litrów.

Niniejszy wpis poświęcony jest oczywiście przede wszystkim produkcji rzemieślniczej miodu pitnego jakościowego. Dla uproszczenia formy będę się jednak posługiwał potocznym określeniem “miód pitny” pod którym to pojęciem będzie się oczywiści krył zbiorczo także ten ostatni.

USTAWOWE GRANICE RZEMIOSŁA 

Zgodnie z wolą ustawodawcy, produkcja miodu pitnego stanowi działalność w zakresie wyrobu lub rozlewu wyrobów winiarskich i jest regulowaną działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej a zatem wymaga uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców wykonujących działalność w zakresie wyrobu lub rozlewu wyrobów winiarskich. Organem, który prowadzi taki rejestr Dyrektor Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa.

Co szczególnie doniosłe i warte zapamiętania – osoba, która bez wymaganego wpisu do rejestru wyrabia lub rozlewa wyroby winiarskie, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

Nie przewidziano niestety możliwości prowadzenia działalności miodosytniczej bez obowiązku rejestracji działalności gospodarczej, tak jak ma to miejsce w przypadku producentów wina wytwarzających je w ilości do 100 hl rocznie z owoców pochodzących z upraw własnych. Chcąc produkować miody pitne, musimy zatem działalność gospodarczą prowadzić – indywidualnie lub w ramach spółki prawa handlowego (spółdzielni, fundacji, stowarzyszenia, itp.) oraz uzyskać wpis, stosownie w CEiIDG lub KRS (produkcja miodu pitnego objęta jest kodem PKD 11.03.Z – Produkcja cydru i pozostałych win owocowych). Przepisy wprowadzają jednak szereg ułatwień w zakresie obowiązków koniecznych do spełnienia przy uzyskiwaniu wpisu do omawianego wyżej, rejestru działalności regulowanej dla producenta rzemieślnika.

Za rzemieślnika w rozumieniu ustawy powinniśmy uznawać w przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie wyrobu fermentowanych napojów winiarskich z surowców uzyskanych we własnym gospodarstwie, jeżeli w danym roku kalendarzowym przedsiębiorca ten wyrabia łącznie nie więcej niż 1000 hektolitrów miodu pitnego jakościowego z miodu uzyskanego z własnej pasieki, przy czym ilość wyrobionego miodu pitnego jakościowego nie może być większa niż 20 litrów na każdy posiadany pień pszczeli, oraz prowadzi pasiekę powyżej 10 pni pszczelich i jest wpisany do prowadzonego przez powiatowego lekarza weterynarii rejestru, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. z 2020 r. poz. 1421).

Przesłanki, które należy zatem spełnić aby skorzystać z pewnych ułatwień, są następujące:

• produkować można wyłącznie miód pitny jakościowy
• ilość uzyskanego miodu pitnego nie może być większa niż 1000 hl (100 000 litrów) rocznie oraz…
• większa niż 20 litrów na każdy posiadany pień pszczeli
• trzeba posiadać zarejestrowaną pasiekę powyżej 10 pni pszczelich 
• pochodzenie miodu z własnej pasieki lub…
• z zakupionego miodu jeżeli został wytworzony w tym samym województwie lub powiatach sąsiadujących z tym województwem, i stanowi nie więcej niż 50% wagowo miodu wykorzystywanego do wyrobu miodu pitnego

A contrario, nie będzie mógł korzystać z dalej omówionych ułatwień miodosytnik, który:

• produkuje miód pitny niespełniający wymagań przewidzianych dla produkcji miodu pitnego jakościowego, czyli miód pitny lub napój winny miodowy
• wytwarza miód pitny w ilości większej niż z 1000 hektolitrów rocznie lub większej niż 20 litrów na każdy posiadany pień pszczeli
• nie posiada własnej, zarejestrowanej pasieki albo tez posiada pasiekę mniejszą niż 10 pni pszczelich 
• nabywa do produkcji miodu pitnego miód pochodzący z innych pasiek w ilości większej niż 50% wagowo 

Spełniający powyższe wymagania pszczelarz-miodosytnik, może skorzystać z szeregu ułatwień przewidzianych w przepisach ustawy winiarskiej. Na potrzeby niniejszego wpisu, producenta takiego będziemy nazywać drobnym miodosytnikiem.

Kwestii rejestracji samej pasieki nie będę poświęcał większej uwagi. Zagadnienie to jest powszechnie znane i doczekało się się wielu wartościowych opracowań. Zauważyć należy jednak, że kluczowym z dalszej, miodosytniczej perspektywy jest wpis pasieki do rejestru Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej. Zakładam jednak, że większość przyszłych miodosytników pasiekę taką prowadzi i stosowny wpis już posiada.

WPIS DO REJESTRU 

Przedmiotem naszych dzisiejszych rozważań pozostaje produkcja miodu przez małego miodosytnika, na zasadach określonych w poprzednim akapicie. Trudno jednak dostrzec i docenić ulgi gdy nie zna się kontekstu. Co do zasady bowiem, przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie wyrobu lub rozlewu wyrobów winiarskich z wyłączeniem producenta rzemieślnika, musi spełnić niemały katalog wymagań. Miodosytnik, który wymyka się z jakiegoś powody warunkom uznania za rzemieślnika:

• opracowuje w formie pisemnej i wdraża system kontroli wewnętrznej wyrobu lub rozlewu wyrobów winiarskich, obejmujący w szczególności określenie:
  • częstotliwości i sposobu pobierania próbek do badań jakości tych wyrobów,
  • metod przeprowadzania badań jakości,
  • sposobu postępowania z wyrobami winiarskimi niespełniającymi wymagań w zakresie jakości
• posiada plan obiektów budowlanych przeznaczonych do wykonywania tej działalności, obejmujący w szczególności pomieszczenia produkcyjne, magazynowe, socjalne i sanitarne, z zaznaczeniem
  • linii technologicznych
  • dróg przemieszczania surowców i gotowych wyrobów
  • stanowisk pracy
• wyznacza osobę odpowiedzialną za kontrolę jakości wyrobów winiarskich
• zapewnia spełnianie przez obiekty budowlane i urządzenia, o których powyżej, wymagań określonych w przepisach o ochronie przeciwpożarowej, sanitarnych i o ochronie środowiska, co potwierdza zaświadczenie wydane przez:
  • komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej,
  • państwowego powiatowego inspektora sanitarnego
  • wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska

…właściwych ze względu na planowane miejsce wykonywania tej działalności.

Trochę tego jest, prawda? Szczęśliwie jednak, powyższe wymogi dla nakreślonej już produkcji rzemieślniczej zostały znacząco uszczuplone.

Mały producent miodu pitnego, który produkuje miód markowy z nie więcej jak 500 l miodu z własnej pasieki musi spełnić w zakresie wpisu do rejestru, wyłącznie następujące wymagania:

• opracowuje w formie pisemnej i wdraża system kontroli wewnętrznej wyrobu lub rozlewu wyrobów winiarskich, obejmujący w szczególności określenie:
  • częstotliwości i sposobu pobierania próbek do badań jakości tych wyrobów
  • metod przeprowadzania badań jakości
  • sposobu postępowania z wyrobami winiarskimi niespełniającymi wymagań w zakresie jakości
• zabezpiecza i usuwa odpady powstające podczas wyrobu wyrobów winiarskich
• wyznacza osobę odpowiedzialną za kontrolę jakości wyrobów winiarskich.

Różnica jest spora w mojej ocenie i znacząco ułatwia życie najmniejszym producentom.

Spełnienie ogólnych wymogów dla produkcji wyrobów winiarskich oznacza przede wszystkim konieczność przygotowania szeregu dokumentów, zaświadczeń i oświadczeń, których ilość także będzie w znacznym stopniu ograniczona przy produkcji, którą umownie ale chyba dość precyzyjnie nazywamy na potrzeby dzisiejszego wpisu – rzemieślniczą.

Koszt złożenia wniosku to niezależnie od wielkości producenta, zaledwie 616 zł. Właściwy dla sprawy Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, w terminie 7 dni od dnia wpływu kompletnego i opłaconego wniosku o wpis do rejestru, dokonuje wpisu do rejestru przedsiębiorców wykonujących działalność w zakresie wyrobu lub rozlewu wyrobów winiarskich  albo do uzupełnienia braków formalnych wniosku.

PODATKI MIODOSYTNIKA

W przypadku winiarzy produkujących wina z własnych winnic, rolniczy charakter ich działalności urywa się wraz z przetworzeniem owoców w winiarni. Podobnie w przypadku produkcji miodu pitnego, działalność rolnicza polegająca na prowadzeniu pasieki kończy się wraz z jego przeznaczeniem do sycenia i dalszej fermentacji. Ustaliliśmy już powyżej, że produkcja miodu pitnego stanowi działalność gospodarczą. Ogólny sposób opodatkowania będzie tu zatem właściwy wybranej formie prowadzenia takiej działalności (osoby fizyczne płacić będą podatek PIT, osoby prawne zaś podatek CIT).

Krótkiego omówienia wymaga natomiast kwestia opodatkowania miodu pitnego podatkiem VAT. Materia ta regulowana jest ustawą z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. 2004 nr 54 poz. 535). Nieszczęściem dla konsumenta jest fakt, iż podatek VAT obciąża zawsze produkcję wyrobów akcyzowych. Miód pitny markowy bez cienia wątpliwości będzie zatem opodatkowany podatkiem VAT. 

Specyficznym podatkiem, właściwym dla napojów alkoholowych, będzie oczywiście akcyza.

AKCYZA PRZY PRODUKCJI MIODU PITNEGO

Podstawą opodatkowania miodu pitnego markowego jest ilość tego wyrobu wyrażona w hektolitrach. Stawka akcyzy na wino została wskazana w art. 96 ust. 4 pkt. 2 ustawy o podatku akcyzowym i wynosi 174,00 zł od 1 hektolitra (100l) gotowego wyrobu. 

Zatrzymując się na chwilę przy akcyzie, należy wspomnieć, że istnieją dwa zasadnicze reżimy akcyzowe. Co do zasady, produkcja wyrobów akcyzowych, może odbywać się wyłącznie w składzie podatkowym korzystać z zawieszonego poboru akcyzy. Alternatywą dla tego systemu jest tzw. przedpłata akcyzy.

Przedpłata akcyzy dla producentów wina?

Podstawą dla producenta będzie tu przede wszystkim zgłoszenie rejestracyjne w zakresie podatku akcyzowego. Urzędem w którym składamy wniosek jest urząd właściwy miejscowo dla naszej siedziby (tylko w przypadku  osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej) lub naszego miejsca zamieszkania (w przypadku osób fizycznych). Zgłoszenia tego dokonujemy na formularzu urzędowym AKC-R (służy on zarówno do zgłoszenia płatnika jak i późniejszej aktualizacji jego danych).

Polski nieład… akcyzowy

Producent, musi też przed rozpoczęciem działalności złożyć do naczelnika urzędu celno-skarbowego właściwego ze względu na miejsce produkcji wniosek o urzędowe sprawdzenie, poprzedzając je odpowiednim przygotowaniem i wyposażeniem naszej przetwórni oraz sporządzeniem niezbędnej dokumentacji akcyzowej.

URZĘDOWE SPRAWDZENIE

Dokumentami mającymi znaczenie dla przeprowadzania kontroli celno-skarbowej, które stanowić powinny załączniki do naszego zgłoszenia są:

• plan miejsca produkcji, magazynowania, przeładowywania, wprowadzania, wyprowadzania i zużycia wyrobów akcyzowych
• wykaz miejsc z wyszczególnieniem lokalizacji produkcji, magazynowania, przeładowywania, wprowadzania, wyprowadzania i zużycia wyrobów akcyzowych, zawierający nazwy i numerację znajdujących się w tych miejscach pomieszczeń, urządzeń i naczyń służących do wykonywania czynności podlegających kontroli celno-skarbowej
• wykaz legalizowanych przyrządów pomiarowych z podaniem zakresu ich użytkowania oraz pozostałego wyposażenia stosowanego do przeprowadzania kontroli celno-skarbowej wyrobów akcyzowych
• skrócony opis procesu technologicznego, sposobu magazynowania, przeładowywania, wprowadzania, wyprowadzania i zużycia wyrobów akcyzowych oraz instrukcje wewnętrznego obiegu dokumentacji dotyczącej tych czynności i przeprowadzania inwentaryzacji wyrobów akcyzowych, a w przypadku prowadzenia dokumentacji w postaci elektronicznej – instrukcja obsługi programu komputerowego
• dokument potwierdzający tytuł prawny do korzystania z miejsca, w którym ma być prowadzona działalność
• dokumenty wymagane na podstawie przepisów odrębnych, związane z działalnością gospodarczą podlegającą kontroli celno-skarbowej, w szczególności koncesje lub zezwolenia, zaświadczenia o dokonaniu wpisu do rejestru działalności regulowanej
• wykaz obejmujący imiona i nazwiska upoważnionych przez podmiot osób odpowiedzialnych za wykonywanie powierzonych im obowiązków w zakresie objętym kontrolą

Kontrola ta służy weryfikacji, czy pomieszczenia gdzie będzie odbywała się produkcja, spełniają wymogi określone przepisami. Istotnym elementem pozostaje tu sposób pomiaru wysokości należnego podatku a zatem pomiaru ilości produktu, która dokonywana może być objętościowo, wagowo lub w przepływie. Istotne jest jednak aby posiadany sprzęt służący pomiarowi posiadał stosowne zatwierdzenia Głównego Urzędu Miar.  Z urzędowego sprawdzenia sporządza się protokół, który wraz ze zgłoszeniem oraz dokumentacją dotyczącą działalności podlegającej kontroli, stanowią akta weryfikacyjne. W przypadku gdy nie są zapewnione warunki i środki oo których tu mowa, naczelnik urzędu celno-skarbowego wyznacza termin do ich spełnienia, a po jego upływie przeprowadza powtórne urzędowe sprawdzenie.

Dodatkowym obowiązkiem producenta cydru jest oczywiście oznaczanie gotowych produktów znakami akcyzy czyli banderolami. W tym celu producent musi zgłosić wstępne zapotrzebowanie na takie znaki i wystąpić o wydanie banderol w potrzebnej mu ilości.

SPRZEDAŻ MIODU PITNEGO 

Dotarliśmy szczęśliwie do momentu, w którym wyprodukowana oficjalnie butelka, z naklejoną banderolą i zapłaconym podatkiem akcyzowym może trafić na rynek. Należy pamiętać, że ciążą na nas obowiązki w zakresie informowania konsumenta o produkcie spożywczym. Realizujemy je kształtując w sposób odpowiedni treść etykiety naszego produktu. To poważna sprawa, która potraktowana zbyt niechlujnie może wpędzić nas w niemałe kłopoty. Znakowaniu miodu pitnego, poświęciłem już kiedyś stosowny wpis, do którego w tej chwili odsyłam. Zajmijmy się zatem samą sprzedażą!

Etykieta cydru, miodu pitnego i win owocowych

Sprzedaż napojów alkoholowych możliwa jest po uzyskaniu stosownych zezwoleń (bardzo Was proszę, nie koncesji – te są na wydobycie ropy naftowej itp. :P).

Regulujące tę kwestię ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, dzieli zezwolenia na:

• zezwolenia detaliczne – pozwalające sprzedawać alkohol ostatecznym jego odbiorcom
• zezwolenia hurtowe – na sprzedaż alkoholu podmiotom posiadającym zezwolenia detaliczne, czyli w celu dalszej odsprzedaży

Zezwolenia obu typów wydawane są odrębnie, w zależności od rodzaju napoju alkoholowego i dzielą się kolejno na następujące kategorie:

• do 4,5% zawartości alkoholu oraz na piwo
• powyżej 4,5% do 18% zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa) 
• powyżej 18% zawartości alkoholu

Producentów miodu pitnego interesować będą w głównej mierze zezwolenia dla napojów zawierających od 4,5% do 18% alkoholu. Jak już wiemy, miód pitny oraz miód pitny jakościowy posiadają zgodnie z definicją ustawową od 9% do 18% rzeczywistej zawartości alkoholu mierzonej objętościowo.

Zezwolenia detaliczne wydawane są przez właściwą miejscowo (dla miejsca sprzedaży) gminę. Zezwolenia hurtowe zaś przez właściwego miejscowo marszałka województwa.

Co szczególnie ważne z naszej perspektywy, zgodnie z z art. 9(1) ust. 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości – producent napojów alkoholowych jest obowiązany do uzyskania zezwolenia na obrót hurtowy napojami alkoholowymi, jeżeli zbywa swoje wyroby przedsiębiorcom posiadającym zezwolenia, o których mowa w art. 18 ust. 1 (tj. posiadających zezwolenie detaliczne). Oznacza to, że producent może sprzedać swoje produkty bez jakiegokolwiek zezwolenia, jeśli sprzedaż ta odbywa się wprost do hurtownika. 

PROMOCJA!

Zmiany, które wprowadzone zostały do ustawy winiarskiej w 2021 roku, pozwalają drobnym miodosytnikom na sprzedaż hurtową swoich własnych produktów bez zezwolenia hurtowego. 

Podsumowując zatem ten wątek:

• Chcąc sprzedawać nasz miód pitny wprost konsumentom – potrzebujemy zezwolenia detalicznego
• Chcąc zaopatrywać sklepu specjalistyczne, restauracje, hotele, itp. – potrzebujemy zezwolenia hurtowego (chyba, że jesteśmy drobnymi miodosytnikami!)
• Chcąc sprzedać partię produktu hurtownikowi – nie potrzebujemy żadnego zezwolenia.

LIVE Z PARAGRAFEM – JAK ZAREJESTROWAĆ MIODOSYTNIĘ?

O MIODZIE PITNYM W PODCASCIE – BIZNES WYSOKO OPROCENTOWANY

AKTY PRAWNE ISTOTNE DLA SPRAWY

• Ustawa z dnia 12 maja 2011 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina (Dz.U. 2011 nr 120 poz. 690)
• Ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. 2016 poz. 1947)
• Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 1991 nr 80 poz. 350)
• Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. 2004 nr 54 poz. 535)
• Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. 2009 nr 3 poz. 11).
• ustawa z dnia 11 maja 2001 r. – Prawo o miarach (Dz. U. z 2016 r. poz. 884 i poz. 1948 oraz z 2017 r. poz. 976)
• Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. 1982 nr 35 poz. 230)
• rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 listopada 2006 r. w sprawie legalnych jednostek miar (Dz. U. Nr 225, poz. 1638, z późn. zm.)
• Rozporządzenie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 15 lutego 2017 r. w sprawie wzorów dokumentów związanych z rejestracją w zakresie podatku akcyzowego (Dz.U. 2017 poz. 324).
• Rozporządzenie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 21 grudnia 2016 r. w sprawie ewidencji i innych dokumentacji dotyczących wyrobów akcyzowych i znaków akcyzy (Dz.U. 2016, poz. 2257)
• Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 2015 r. w sprawie oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy (Dz.U. 2017, poz. 2283).
• rozporządzenie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 13 kwietnia 2017 r. w sprawie rodzajów przyrządów pomiarowych podlegających prawnej kontroli metrologicznej oraz zakresu tej kontroli (Dz. U. z 2017 r. poz. 885)

The post Rzemieślnicza produkcja miodu pitnego first appeared on Paragraf w kieliszku.