Jeszcze kilka lat temu polskie wina znane były jedynie specjalistom. Teraz dzięki coraz szerszej dystrybucji, obecności w popularnych sieciach handlowych, dobrych restauracjach i informacjom w mediach powoli stają się elementem codzienności. Nawet przeciętny Kowalski kojarzy nazwę jednaj z kilkuset winnic. Polskie wino wytwarza się już nie tylko w Lubuskim i na Podkarpaciu, ale także na Dolnym Śląsku, Pomorzu, Mazurach, a nawet w Wielkopolsce. Popularne kiedyś hybrydy zastąpiły rieslingi, chardonnay, pinot noir, zweigelt i wiele innych odmian. W SPOT. będzie można poznać tych, którzy robią z nich najlepsze wina. Oprócz dobrze znanych producentów – jak zawsze – będą także obiecujący debiutanci.

Festiwal – jak co roku – podzielony został na dwie części: pierwszego dnia, w piątek, odbędzie się konkurs winiarski „Polskie Korki”, a kolejnego dnia degustacje dla branży i pasjonatów wina. Festiwali zakończy ogłoszenie wyników konkursu i otwarta degustacja w ogrodzie SPOT.

HARMONOGRAM TEGOROCZNEJ EDYCJI

19 czerwca 2020 roku

10.00-18.00 Konkurs Winiarski „Polskie Korki 2020”
regulamin konkursu: https://bit.ly/3c4tdCN
formularz zgłoszeniowy: https://bit.ly/2AM2D4x

jury w składzie: Maciej Nowicki, Natalia Stankiewicz, Kamila Dzierżawska, Olga

Surdyk, Daria Majchrzak, Adam Pawłowski, Łukasz Głowacki, Tomasz Prange-Barczyński, Patrycja Siwiec, Robert Dąbrowski, Monika Włosińska, Piotr Pietras, Izabella Iskierka oraz Wojciech Bońkowski.

Degustacje towarzyszące Konkursowi:

18:00-19:30 Winobramie: Winnica Moderna
prowadzenie: Nestor Kościański i Kazimierz Dębicki
zapisy wkrótce
19:00-20:30 Młyńska12/ Wino na Kieliszki: Winnica Zodiak
prowadzenie: Mirosław Krasnowski i Maciej Sokołowski
zapisy https://bit.ly/3eTA6sP

20 czerwca 2020 roku

10.00-10.45 Wina Musujące: Winnica Gostchorze
prowadzenie: Maciej Nowicki, Wojciech Bońkowski, Daria Majchrzak
zapisy https://bit.ly/2ZMNMRM
11:00-11:45 Pét-Nat: Winnica Dworu Sanna
prowadzenie: Maciej Nowicki, Piotr Pietras, Monika Włosińska
zapisy https://bit.ly/2yHkglk
12:00-12:45 Kadryl i przyjaciele: Winnica Equus
prowadzenie: Maciej Nowicki, Tomasz Prange-Barczyński, Kamila Dzierżawska
zapisy https://bit.ly/3dr6JgM
13:30-14:15 Wina premierowe: Winnica Skarpa Dobrska, Winnica Silesian, Winnica Turnau
prowadzenie: Maciej Nowicki, Robert Dąbrowski i Natalia Stankiewicz
zapisy https://bit.ly/2AA5vRY
14:30-15:15 Wina z Winnicy Jakubów
prowadzenie: Maciej Nowicki, Łukasz Głowacki i Olga Surdyk
zapisy https://bit.ly/2zNUDQE
15:30-16:15 Polskie wino i jedzenie w wydaniu Gościnność i Oda Bistro
prowadzenie: Maciej Nowicki, Patrycja Siwiec, Adam Pawłowski, Iza Iskierka oraz Adrian Bęben
zapisy https://bit.ly/2XZ1fn4
16.30-17:00 Wyniki konkursu winiarskiego Polskie Korki 2020
prowadzenie: Maciej Nowicki, Lechosław Olszewski
17.30-20.00 otwarta degustacja polskich win w ogrodzie SPOT. z udziałem winiarzy z winnic: Gostchorze, Dworu Sanna, Equus, Skarpa Dobrska, Silesian, Turnau, Jakubów, Zodiak, Moderna i inne.
zapisy https://bit.ly/2TOnLO8
liczba miejsc ograniczona (maksymalnie 150 osób) / cena w przedsprzedaży: 25 PLN / na miejscu: 30 PLN

JAK DRZEWIEJ BYWAŁO 🙂 

Żeby poczuć klimat tej wyjątkowej imprezy warto obejrzeć kilka ruchomych obrazów, na których uwieczniono cenne chwile przy kieliszku polskiego wina 🙂

Do zobaczenia w Poznaniu!

The post Polskie wina vol. 7 first appeared on Paragraf w kieliszku.

Mołdawię odwiedziłem na zaproszenie  magazynu Czas Wina w nagrodę za tytuł Winiarskiego Bloga Roku 2016. Wiosenny wyjazd, którego relaksacyjny program wypełniony był w intencji zwiedzaniem mołdawskich winnic z kieliszkiem w ręku i zakładał między innymi piknik wśród winnych krzewów zamienił się jednak w przygodę niemalże ekstremalną

UROKI MOŁDAWSKIEGO KWIETNIA

Nie ufać wiośnie nakazuje stare porzekadło o przeplatającym pory roku kwietniu. Zobaczyć jednak tęgą zimę i początek lata w ciągu kilkunastu godzin, było doświadczeniem szczególnym Start samolotu ze stołecznego i słonecznego tego dnia Okęcia w zamierzonym przez nas kierunku Kiszyniowa okazał się ostatnim na najbliższe dni! Twarde lądowanie w rozpoczynającej się burzy śnieżnej nakazywało przemyśleć raz jeszcze opinię o ciepłym klimacie tego południowego dla nas kraju. Nim spragniona bachicznych wrażeń grupa, dowieziona została z mołdawskiej stolicy do goszczącego nas Château Vartely, nagły powrót zimy potwierdził swój rozmach w okazałych zaspach, których pokonanie przywoływało myśli o wyprawie na  mroźny biegun. Nazajutrz ciepły front zwyciężył jednak brutalną inwazję Dziadka Mroza. Wstawaj, strana ogromnaja... (już mnie nigdzie, więcej nie zaproszą!)

Epicka walka musiała jednak wiązać się z oczywistymi stratami. Gdy pogodzeni z odwołanym piknikiem wygrzewaliśmy zmęczone degustacją ciała w lokalnej saunie, walczące ze sobą pory roku siały zniszczenie w całym kraju (między innymi zmiotły sporą część drzew i dachów w Kiszyniowie). Zwycięska wiosna, zalała ostatecznie stolicę potokiem rwącej wody, płynącej wartkim strumieniem przez miejskie arterie. Pokonany wróg wycofywał się zabierając ze sobą w desperackim akcie wszystko, co napotkał na swojej drodze… A miało być tak spokojnie i leniwie

Urokliwa wiosna w Château Vartely Fot. Radosław Froń

UWAGA BLOGERKA!

Muszę nadmienić, że szaleńcza pogoda nie stanowiła jedynej klęski żywiołowej jaka zagraża winopijcy podczas dziennikarskiej aktywności. Podczas pobytu w gościnnej Mołdawii cieszyłem się towarzystwem kulinarnych blogerek; Anny Nowakowskiej (spotkaniaprzywinie.bloog.pl) i Marty Gawrychowskiej (podrozeodkuchni.pl) oraz przewodnictwem Joanny Dulemby (Czas Wina). Podróżowanie z dziennikarkami o bardziej “talerzowych” niźli “kieliszkowych” zainteresowaniach nie należy do najłatwiejszych. Człowiek, który jedzenie docenia lecz uwagę skupia na zawartości prezentowanej doń butelki, łatwo pada łupem wszędobylskich i głodnych estetycznych wrażeń na talerzu, istot. Pech chce, że życie i kuchnia zawsze obdarzają najładniej ułożoną porcją, tę najmniej zainteresowaną jej formą osobę. W praktyce człowiek oczekuje godziny łaski, gdy spożyje w spokoju ostygły i prześwietlony od każdej strony fleszami aparatów, pokarm. Jak tu skupić się na winie?

MOŁDAWIA WINEM PŁYNĄCA

Przyznaję szczerze, że zastanawiałem się nawet żartem, czy wyjazd do Mołdawii należy traktować jako nagrodę czy też karę Mołdawia jest niewątpliwie krajem historycznie winiarskim, który leżał na wschodnich krańcach Imperium Romanum, państwem szanującym mieszające się w nim tradycje różnych kultur ale też krajem, na którym sowiecka historia odbiła wciąż widoczne piętno. Spora część winnic tego kraju produkowała i wciąż produkuje wina pośledniej jakości, przeznaczone do niedawna na niezbyt wymagający rynek rosyjski. Od czasów embargo nałożonego na nieszczęsną Mołdawię za bratanie się z Unią Europejską, naturalny i ważny rynek dla kluczowej w mołdawskiej gospodarce gałęzi produkcji, został odcięty. Potężny potok wina musiał zmienić swój bieg i zdobyć nowe rynki w starej Europie.

Dotychczasowa jakość przestała być akceptowalna, zmuszając winiarzy do zwiększenia wysiłków i dorównaniu jakością światowemu winiarstwu czymś poza wolumenem produkcji. Czy Mołdawianie podołają temu zadaniu? Nie uprzedzając faktów, choć do niedawna wątpiący i niewierny, dziś jestem pewien – mają ku temu potencjał i możliwości! Trzeba tylko chcieć

CHATEAU VARTELY

Château Vartely jest stosunkowo nowym przedsięwzięciem winiarskim (winnice nasadzono 2003 r. a goszczący nas ośrodek powstał w 2008 r.), łączącym bogatą, lokalną kulturę winiarską z nowoczesnością europejskiego winiarstwa. Znakomita większość uprawianych tu odmian to szczepy międzynarodowe.

Mimo mody na odmiany endemiczne, te zajmują tutaj zaledwie 10% upraw. Dalsze degustacje wykazały, że faktycznie tubylcze owoce najpiękniejszych win nie dają – czy jest tak z powodu lokalnego terroir czy też zaniedbania zniechęconych do samych roślin winiarzy – ustalić nie sposób.

Winorośl uprawiana jest w winicach położonych w południowej części kraju. Kompleks mieszczący hotel oraz winiarnię, znajduje się natomiast w Orhei (Orgiejowie) około godziny drogi od Kiszyniowa nieopodal największej, niewiniarskiej atrakcji turystycznej Mołdawii – Starego Orhei. Chateau Vartely jest marką znaną na lokalnym rynku ale jedynie niewielka część produkcji zostaje w kraju. Reszta od czasów rosyjskiego embargo (2013 r.) eksportowana jest za granicę, do łącznie 22 państw, w tym Polski (importer Dom Wina).

Sam hotel jest wyjątkowo wygodny. Kompleks domków, stanowiących odrębne pokoje hotelowe jest koncepcją komfortową nawet w obliczu zasp i burzy śnieżnej Przyzwoita kuchnia, dostępna dla gości sauna i atrakcyjne pomieszczenia degustacyjne są wyjątkowo zachęcające i skłaniają do pozostania w ośrodku (podobnie jak kiepskie drogi poza ośrodkiem – ale może starczy już tych złośliwości). Znając już nieco gusta i upodobania w krajach o postsowieckim pochodzeniu, z radością muszę przyznać, że niewiele jest w Vartely zbędnego przerysowania a już z pewnością nie znajdziecie tam kiczu podobnego choćby do tych znanych z wielu polskich, prowincjonalnych hoteli. Do ośrodka wypoczynkowego na światowym poziomie, szczęśliwie dorasta też wino!

Produkuje się tu rozliczne wina ale w każdym wypadku wyraźna jest wyjątkowa dbałość o ich jakość. Cień złej opinii o mołdawskich winach na świecie, nie pozwala na choćby odrobinę nonszalancji w tym zakresie. Pod względem technologicznej poprawności, tutejsi mistrzowie piwnicy równają ambitnie do światowej czołówki.

Zasadniczą linią win produkowanych przez tutejszą piwnicę jest seria Indivino. Nieskończona, jak się zdaje, ilość etykiet przyozdobionych elegancką postacią w kapeluszu prezentuje sobą dobrą jakość i bardzo równy poziom. Nie są to oczywiście wina wielkie, stosunek jakości do ceny win (także już na półkach w Polsce), jest jednak niezwykle korzystny.  Lokalni producenci nie silili się na stworzenie indywidualnego charakteru wina lecz uderzyli w znany konsumentom ton. Wyraźna inspiracja południową Europą bez zbędnego pozowania i cienia snobizmu, wychodzi całkiem autentycznie. Na wapiennych skałach, winorośl daje wina o sensoryce zbliżonej do europejskiego wzorca, oddając cechy charakterystyczne dla odmiany. Ci, którym nie zależy na rozbieraniu wina na czynniki pierwsze lecz niezmąconej zbędnymi rytuałami konsumpcji, będą ukontentowani tym bezpiecznym wyborem.

Moje osobiste zainteresowania kazały zwrócić też szczególną uwagę na wina musujące, które produkowane są tutaj z dużą pieczołowitością z zastosowaniem metody klasycznej. Relatywnie niewielka produkcja musiaków, leżakuje w tradycyjnych pupitre nawet 36 miesięcy jak pokazowy Spumant Clasic Brut Matur to nic innego jak klasyczny szampański pinot noir. Zdegorżowany dwa lata wcześniej, czysty elegancki, niepozbawiony jeszcze potencjału i na wskroś szampański. Spumant Clasic Brut Matur Roz to znów pinot noir, tym razem jednak w różowym wydaniu. Wino świeże, wyraźnie owocowe lecz pełne ambicji (20 miesięcy na osadzie). Prosty i radosny lecz całkiem ciekawy musiak na gorące dni Mołdawskiego (jak ufam) lata.

Oczywiście sławę Vartely przyniosły wina spokojne (choć w tutejszą perlistość bardzo wierzę!). Każdego, kto śmiałby wątpić w zdolność tak dużego producenta z niesławnej swojego czasu Mołdawii, do produkcji naprawdę interesujących win (jako i ja szczerze wątpiłem do czasu), odesłać mogę do tutejszej linii Taraboste (określenie używane w czasach starożytnej Dacji w stosunku do osób zasługujących na szczególny szacunek – dosłownie tłumaczone jako sławienie siły).  Chardonnay Taraboste 2013, leżakujące 6 miesięcy sur lie w dębowych beczkach (barrique), przywoływało myśli o całkiem udanych, białych burgundach dobrej klasy i było zdecydowanie przebojem piwnicy oraz naszej degustacji. Wino przystające do założonego stylu. Aromatyczne, kremowe, ze zintegrowaną już dobrze waniliową dębiną. Burgundzkie marzenia zdradza też, zdobione wizerunkiem szacownego męża, wino czerwone. Pinot Noir Taraboste 2009 (18 miesięcy w beczce) okazał się winem nieco mniej ujmującym niż wspomniane wyżej chardonnay (subiektywna ocena autora), nie przyniósłby jednak wstydu wirtuozom tego szczepu, prezentując się nam jako wino wyraźnie ułożone, eleganckie i prawdziwie międzynarodowe,  charakteryzujące się dojrzałym aromatem z dominująca nutą syryjskiego tytoniu i ciemnej czekolady.

Deserem były oczywiście wina słodkie; dotknięte szlachetną pleśnią (nawet botrytisa tu mają!) oraz tak rzadkie już dziś wino lodowe. Ciekawostki bawią zawsze – choć znudzony tą doskonałością w równaniu do wzorca, muszę przyznać, że znacznie większą estymą wśród degustującego grona, cieszyła się jednak wieńcząca degustację  Rachia di Moscato (41%) Destylat w pełni szczery i doskonały  Wielka sława mołdawskich “koniaków” nie jest wyłącznie legendą.  Zdecydowanie warto więc zgrzeszyć z lokalnym brandy (produkowanym oczywiście na miejscu z własnych owoców).

Raz jeszcze składam podziękowania dla Wine-Service – Podróże z winem oraz Château Vartely za zaproszenie, zaś uroczym współtowarzyszkom za mile spędzony czas

Więcej na temat szalenie inspirującego wyjazdu do Mołdawii oraz samych winach z Vartely przeczytacie także tutaj:

http://spotkaniaprzywinie.bloog.pl – Winna-Moldawia

http://spotkaniaprzywinie.bloog.pl – Warsztaty degustacji wina

oraz tutaj:

Ona temu winna, czyli… wina w Mołdawii – Chateau Vartely

The post Mołdawska wiosna first appeared on Paragraf w kieliszku.

Palatynat to przede wszystkim kraina Rieslinga. Ten królewski szczep cieszy się w Palatynacie największą powierzchnią uprawy na świecie (5 500 ha). Istotną odmianą jest także czerwony Dornfelder, który jest najpopularniejszą tu odmianą na wina czerwone. Tuż za czołówką podążają zaś wszelkiej maści burgundery, Portugieser oraz Müller-Thurgau.

Wszystkim, którym tradycyjne winiarstwo w Europie nadal kojarzy się jednak z winnicami południa Francji czy Włoch, należy postawić w tym miejscu stanowczy opór. Jestem przekonany, że czysto formalne kwestie, podparte zakorzenioną w społeczeństwie tradycją i doświadczeniem, których emanacją zdaje się być hymn państwowy, mogą potwierdzać nie tylko stan duszy ale i materialną kulturę narodu. Dla historycznej przekory chyba, w krwawo-martyrologicznej treści hymnów Francji i Włoch nie ma miejsca dla winiarskiego tworu ducha, który doceniony i podniesiony do najwyżej rangi został w hymnie Republiki Federalnej. Druga strofa Pieśni Niemców zaczyna się wszak od słów: Deutsche Frauen, deutsche Treue, deutscher Wein und deutscher Sang (niem. niemieckie kobiety, niemiecka wierność, niemieckie wino i niemiecki śpiew).

Odpór należy dać także tym wszystkim, dla których niemieckie wino to półsłodkie wynalazki w supermarketowej jakości. O ile jak wszędzie na świecie także i tutaj sporą część winiarskiego rynku kształtuje wciąż niewysublimowany w swoich smakach konsument popularny, o tyle nie brakuje niemieckim winiarzom ambicji do produkcji win wielkich, stających w konkury o każdy bachiczny laur tego świata. Tezę tak postawioną spieszę uwiarygodnić krótkim wspomnieniem z niezwykle intensywnego objazdu:

AM KAISERBAUM

Winnica (która nazwę swoją zawdzięczają drzewu zdobiącemu plac przed winiarnią) prowadzone są przez niezwykle sympatyczną rodzinę Hundinger. Gerald Hundingera miałem okazję spotkać kilka miesięcy wcześniej w Warszawie podczas degustacji zorganizowanej przez Niemiecki Instytut Wina. Już podczas tego stołecznego spotkania, poświęciłem tutejszym winom szczególną uwagę, na którą (co miałem okazję potwierdzić u źródła) z pewnością zasługują.

Kontrastem dla starej piwnicy i rodzinnego przedsięwzięcia z tradycjami jest nowatorskie podejście do uprawy i produkcji ze strony obecnego pokolenia winiarzy. Tak interesujących postaci, oferujących nadto faktycznie wyróżniające się wina nie godzi się pominąć.

www.weingut-am-kaiserbaum.de

PETER STOLLEIS

Najciekawszym elementem winiarskiej turystyki zdaje się być nie poziom technologicznego zaawansowania wielkich producentów lecz godny manufaktury charakter rodzinnych przedsięwzięć. W szczególności jeśli rodzina wykazać się może, poza szczerą pasją i wyjątkową pogodą ducha, także wielowiekową tradycją. Niewątpliwie kolejną familią, wartą wspomnienia, jest rodzina Stolleis uprawiającą swoje winnice od 1668 roku! Przekazywana w winiarskiej sztafecie pokoleń tradycja zdaje się nas przytłaczać, stanowi jednak źródło inspiracji i pozwala na utrzymanie stylu w może zachowawczych ale jakże ciekawych winach leżakujących w prastarych piwnicach. Tutejsze wina musujące, spożywane wraz z gospodarzami w ogrodzie ich domu – Kurfürstin Elisabeth Auguste (Blanc de Noir Brut) oraz Kursfürst Carl-Theodor (Riesling Brut) były chyba najlepszymi winami musującymi tego wyjazdu. Któż jednak osądzi jak wiele urody dodała im iście szampańska refermentacja w butelkach ile zaś wspaniałe towarzystwo i urok chwili. Wielbicielom win spokojnych polecam odszukanie pełnego i bogatego Grauburgundera z 2015 roku oraz współczesnej mu butelki wesołego Scheurebe o potężnie aromatycznym nosie dojrzałej śliwki. Pomny wspaniałej atmosfery, ciężaru historii spoglądającej ze starych beczek w piwnicznych zakamarkach i degustacji na najwyższym poziomie (także starych roczników!) muszę przyznać, że wizyta była doświadczeniem samym w sobie a przednie wino stało się niezwykle przyjemnym dodatkiem do całokształtu wyniesionych wrażeń.

www.weingut-stolleis.de

VON WINNING

W winiarni von Winning w Didesheim miałem okazję gościć już po raz drugi. Powtórna wizyta nie przyniosła nawet przez moment ani jednego z przykrych znamion nudy. Nadmiar wrażeń jaki towarzyszy zwiedzaniu skrytych głęboko pod ziemią a niekończących się chyba piwnic jest łatwiejszy do przyjęcia gdy zaspokoiwszy się uprzednio ogółem, można skupić swoją uwagę na stanowiących faktyczną wartość szczegółach. W starych piwnicach tradycyjne techniki produkcji łączą się z nowoczesnością. Nowoczesne prasy od Scharfenbergera sąsiadują tu z leciwymi beczkami. Wielbicieli winiarskiej historii ucieszy zapewne wielka beczka (w zasadzie dębowy tank) datowana na Boże Narodzenie 1884 roku oraz porośnięte pleśnią i pajęczynami archiwum wina w którym zgromadzono butelki z kilku ostatnich dziesięcioleci. Projekt realizowany jest z wyraźnym rozmachem lecz pozbawiony najmniejszych oznak nadgorliwości jak przystało na winiarnię, której tradycje sięgają początków XVIII wieku. Na szczególną uwagę zasługują wina białe dojrzewające w beczkach, które stanowią wyraźną domenę piwnicznych włodarzy. Wina bogate, pełne, wręcz gęste, doskonale muśnięte waniliową dębiną dadzą radość amatorom tego tradycyjnego stylu.

www.von-winning.de

VILLA HOCHDÖRFFER

Ciężkim zadaniem poranka było zmierzenie się z winami zaprezentowanymi przez rodzinę Hochdörfer. Powodem tych trudności nie była oczywiście jakość wina lecz dość szeroki przegląd butelek jak na pierwszą po wczesnym śniadaniu atrakcję którą nam zaoferowano.

Domeną rodziny jest uszanowanie tradycji przy jednoczesnej otwartości dla nowinek. Obok typowych dla regionu szczepów winorośli znajdziemy tu zatem także wiele odmian zapożyczonych od sąsiadów (np. Sauvignon Blanc czy Syrah). Szczególnie interesująco wypadł tutejszy sekt choć trzeba przyznać, że wszystkie wina przysporzyły nam wielu pozytywnych doznań.

www.weingut-villa.de

ÖKONOMIERAT REBHOLZ

Winiarnia Rebholz to miejsce wyznaczające standardy w winiarskim Palatynacie. Miejsce w którym wina się nie produkuje lecz tworzy niczym dzieła sztuki z właściwym sztuce artystycznym polotem ale też przyrodniczą dociekliwością i niemalże matematyczną precyzją. Kolejne pokolenia rodziny Rebholz poświęcają się misji odkrywania prawdziwej natury wina. Tutejsza idea definiuje wina naturalne jako takie, które oddają możliwie rzetelnie charakter lokalnego klimatu i potencjał ziemi z której się zrodziły.

Wyraźną fascynację ziemią nasz gospodarz zdradził podczas objazdu wszystkich, istotnych parceli któremu towarzyszyły iście akademickie wykłady zarówno w zakresie właściwości klimatycznych danego miejsca jak i dokładnej charakterystyki gleby. Naturalność sprowadza się do swoistej predestynacji wina, które rodzi się w winnicy w docelowym już kształcie – terroiryzm w najczystszym wydaniu. Znalazło to swoje odbicie w nieproporcjonalnie krótkiej degustacji win, których zamysł skupiał się co oczywiste na miejscu pochodzenia. Wino jest tu bowiem nie celem a jedynie nośnikiem tego co przekazuje nam natura.

www.oekonomierat-rebholz.com

ANSELMANN

Muszę przyznać, że ciężko zachować degustacyjne skupienie wobec tak szerokiego przeglądu win, z których niemal każde warte jest szczególnej uwagi. Winiarnia Anselmann jest jednym z największych w Niemczech producentem prywatnym (nie spółdzielnią) i oferuje trudny do zbadania wachlarz win w rozlicznych stylach (lista ma format małej książki) – od dość osobliwych w tym miejscu Merlota i Tempranillo, poprzez rodzime, hybrydowe Regenty aż po będące kwintesencją niemieckości Rieslingi i wina ze szlachetną zawartością resztkowego cukru (w tym eisweiny). Nie da się i w tym miejscu nie zwrócić uwagi na degustację prowadzoną przez samego Ralfa Anselmanna, którego zdjęcia z wielkimi tego świata wypełniają obok niezliczonych medali i pucharów salę degustacyjną.

www.weingut-anselmann.de

JÜLG

Winnica Jülg jest wielopokoleniowym przedsięwzięciem rodzinnym realizowanym na pograniczu niemiecko-francuskim. Jak podkreślają sami winiarze, ich zasadniczym celem jest tworzenie win charakteryzujących się naturalnym charakterem, oddających w pełni potencjał regionu jak i konkretnej parceli z której pochodzą winogrona. Z uwagi na transgraniczny charakter swojego przedsięwzięcia starają się łączyć (zdecydowanie z powodzeniem) francuską tradycję i niemiecką innowacyjność. Osobistą refleksją dodaję do wyjątkowej gościnności i pogodnego usposobienia właścicieli także ich niewątpliwą winiarską pasję wykraczającą poza własne wyroby (co zdaje się potwierdzać bogata kolekcja win w udostępnionej do zwiedzania domowej enotece).

Wina rodziny Jülg pokazały wyraźnie równy, wysoki poziom techniczny i zdradziły ewidentną dbałość o szczegóły. Fakt zaangażowania członków rodziny w samą produkcję i marketing sprawia, że wina zdają się oddawać nie tylko specyfikę tego wyjątkowego siedliska ale i ciepły charakter swoich twórców. Szczególną uwagę moich zmysłów skupiły na sobie tutejsze Weiβburgundery z 2015 roku (w szczególności te oznaczone parcelami Kalkmergel i Sonnenberg) choć i poszukiwany z osobistej pasji podstawowy Sekt (12 miesięcy na osadzie) pozostawił po sobie bardzo dobre wspomnienia.

Powstrzymuję się przezornie od postawienia niebezpiecznej geopolitycznie tezy łączącej spożycie przednich win niemieckich z gwałtowną i nieodpartą potrzebą wkroczenia do Alzacji

Nadmienię tylko, że wyjątkową atrakcją dodaną do degustacji było zwiedzanie jednej z winnic należących do naszych gospodarzy, położonej w niemalże równych częściach po obu stronach francusko-niemieckiej granicy z butelką zimnego wciąż sekta (co ciekawe był nim dość oryginalny musiak z odmiany Gelber Muskateller w wydaniu extra brut – tę wyjątkowo aromatyczną odmianę potraktowano krótką, sześciomiesięczną fermentacją wtórną w butelce w liczbie zaledwie 1000 sztuk). Dla tej nietypowej inwazji nie było koniecznym przekraczanie choćby miedzy. Jedynie stary kamień graniczny uświadamiał nam dawne linie niepotrzebnych podziałów.

www.weingut-juelg.de

Sekrety winiarskiej enigmy

Kończąc należy nadmienić, że Palatynat jest regionem urokliwym nie tylko z powodu swoich wyjątkowych win ale także dzięki urodzie tutejszego krajobrazu. Nie znajdziemy tu wprawdzie tak wielu budzących emocji i cieszących estetycznie wyczulone oko winnic tarasowych jak nad pobliską Mozelą. Wiele jednak widoków na porośnięte winnicami wzgórza oraz rozsiane po dolinach nieskażone nowoczesną zabudową miasteczka, może wzbudzić uzasadniony zachwyt i zdaje się dawać przyzwolenie na nazywanie Palatynatu, niemiecką Toskanią.

Palatynat gościł i oczarowywał mnie na zaproszenie Niemieckiego Instytutu Wina, któremu z tego miejsca (przede wszystkim w osobie Anny Gmurczyk) składam serdeczne podziękowania oraz wyrazy uznania dla pracy w budowaniu pozycji winiarstwa niemieckiego. Ja zostałem ostatecznie nawrócony

The post Niemieckie wino, niemiecki śpiew… first appeared on Paragraf w kieliszku.

(artykuł opublikowany pierwotnie na stronie magazynu Miasto Trunków w 2015 roku)

Dzisiaj o produkcji zyskującego na popularności cydru w warunkach domowych .

Osoby zainteresowane samym cydrem, jego historią oraz technologicznymi tajnikami produkcji odsyłam do publikacji o której pisałem w zeszłym roku:

Czym jest cydr?

Chętnych do wypróbowania paragrafowych zasad przy produkcji prostego cydru w warunkach domowego baloniarstwa zapraszam do lektury:

1. Przygotowanie ok. 20-25 l cydru (powszechnie dostępne są plastikowe pojemniki fermentacyjne o takiej pojemności – tanie, wygodne i higieniczne) będzie wymagało około 50 kg jabłek (najlepiej możliwie zróżnicowanych – trochę słodkich, trochę kwaśnych – wedle uznania i gustu), suchych drożdży (winiarskich), ewentualnie pożywki dla drożdży i dowolnego urządzenia pozwalającego nam wydobyć z jabłek sok (prasy, sokowirówki, itp.).
2. Jabłka należy pokroić, usuwając z nich możliwie gniazda nasienne (skórki zostawiamy).
3. Z przygotowanych wcześniej jabłek należy wycisnąć moszcz (jabłka i sok ciemnieją pod wpływem tlenu a sam sok jest dość mętny ale spokojnie, proces ten w dużej mierze cofnie się podczas fermentacji a ostateczny produkt będzie jasny i klarowny). Pamiętajcie o czystości! Wszystkie elementy służące nam do produkcji cydru powinny być dokładnie umyte i na ile to możliwe zdezynfekowane siarką lub przynajmniej wrzątkiem.
4. Wyciśnięty sok należy przelać do pojemnika fermentacyjnego (wiadra fermentacyjnego, butli, dymiona, gąsiora czy dowolnego naczynia pozwalającego na szczelne umieszczenie rurki fermentacyjnej), uprzednio dokładnie umytego i zdezynfekowanego.
5. Kolejny etap to przygotowanie i dodanie drożdży (żadnych wynalazków z matką drożdżową ani drożdży w płynie – suche drożdże winiarskie są dziś powszechnie dostępne). Drożdże suche wymagają przed użyciem tzw. uwodnienia. Proszek z torebki należy więc najpierw rozpuścić w niewielkiej ilości wody (max. 35°C) a po chwili, gdy zaczną pracę (dokładana instrukcja będzie na opakowaniu) dodać do czekającego już soku jabłkowego.
6. Pojemnik fermentacyjny należy szczelnie zamknąć, pozostawiając jednak rurkę fermentacyjną wypełnioną wodą (do środka nie może dostać się ani tlen ani tym bardziej muszki, tworzący się jednak w środku dwutlenek węgla musi mieć swoje ujście jeśli nie chcemy mieć tykającej bomby we własnym mieszkaniu).
7. Fermentacja potrwa w zależności od warunków od kilku do kilkunastu dni. Gdy zupełnie ustanie (nastaw przestanie wykazywać oznaki życia) należy ściągnąć (zasysając rurką lub wykorzystując kranik w pojemniku) cydr znad osadu drożdżowego, który opadł na dno. Niczego nie dosładzamy!
8. Jeśli interesuje nas cydr spokojny (czyli bez bąbelków) to powinniśmy pozostawić nasz wyrób już na tym etapie jedynie do wyklarowania po czym zabutelkować i spożywać wedle nasilenia potrzeb. Jeśli dążymy do cydru perlistego, odświeżającego bąbelkami dwutlenku węgla, musimy przeprowadzić tzw. „wtórną fermentację” w butelkach. Butelki do refermentacji cydru powinny być przystosowane do znoszenia płynu pod ciśnieniem (pojemność nie ma większego znaczenia), idealne więc będą butelki po piwie lub butelki do win musujących (nowe wymagają jedynie dezynfekcji, używane należy dokładnie umyć do pełnej czystości, te które lekko choć pokryły się pleśnią można jedynie wyrzucić). Najlepszą formą zamknięcia będzie zakrętka lub kapsel (najprostsze kapslownice także nie są dużym wydatkiem a efekt jest estetyczny, bezpieczny i budzący podziw otoczenia :P). Można też stosować zamknięcia patentowe (znane z dawnych czasów a obecnie z pewnego popularnego piwa w zielonej butelce).
9. Refermentacja polega na wznowieniu/kontynuowaniu fermentacji w samej już butelce. W efekcie wytwarza się jeszcze odrobina dwutlenku węgla, która nie znajdując ujścia nasyca nasz napój. Skutkiem ubocznym jest także niewielka ilość wytworzonego przy tym alkoholu oraz osadu drożdżowego (bezpieczny a nawet zdrowy). Aby proces zachodził w sposób kontrolowany należy dodać do cydru odmierzoną ilość cukru, nie większą niż 5-6 g/l, którą dodajemy jeszcze w pojemniku fermentacyjnym i dokładnie mieszamy (tak – zdezynfekowanym mieszadłem!). Większa ilość cukru mogłaby spowodować wytworzenie większego ciśnienia a nasz przedni cydr mógłby nabrać ochoty na przedwczesne opuszczenie butelki i to w dość widowiskowy sposób. Gotowy nastaw rozlewamy do butelek, szczelnie zamykamy i pozostawiamy w ciepłym miejscu.
10. Jakieś 2-3 tygodnie po zabutelkowaniu, nasz cydr będzie nagazowany i zdatny do spożycia. Oczywiście jeśli cierpliwość pozwoli mu doczekać do wiosny, będzie tym lepszy i posłuży nam doskonale do celebracji pierwszych ciepłych dni. Smacznego

Domowym cydrownikom, życzę smacznego a chętnych do zmierzenia się z domowym winem zapraszam do wcześniejszego wpisu:

10 KROKÓW DO WŁASNEGO WINA

The post 10 KROKÓW DO WŁASNEGO CYDRU first appeared on Paragraf w kieliszku.

Zacznijmy od krótkiego wprowadzenia do dzisiejszego przepisu. Podstawowym motywem jego stworzenia były napływające w ostatnich dniach pytania znajomych o to, „jak zrobić wino?”. Zakładam, że potencjalny czytelnik nie jest winiarzem, a być może planuje dopiero swój pierwszy fermentowany napój. Opisana tu technologia zostanie potraktowana więc bardzo lapidarnie, z pominięciem wielu szczegółów i rozlicznych aspektów właściwych dla sztuki, jaką jest produkcja wina gronowego. Do studiowania powyższych gorąco zachęcam i podaję w stopce subiektywnie dobrane tytuły rzeczowych publikacji w tym przedmiocie. Dziś zapraszam do zapoznania się z absolutnymi podstawami – czyli co z czym zmieszać, żeby było dobrze:

1. Podstawowym produktem służącym do wyrobu wina gronowego są oczywiście winogrona. Różnica pomiędzy winem z winogron a prawdziwym winem jest taka, że to pierwsze to najczęściej wino owocowe, przygotowane z winogron, ale według tzw. „przepisu babuni”, to jest z dodatkiem wody i cukru (barbarzyństwo godne może porzeczki), drugie zaś to wino wykonane możliwie zgodnie z prawidłami sztuki enologicznej. Wystraszonym już na wstępie muszę powiedzieć, że nie ma w tym nic trudnego, zakładając, że przestrzegamy podstawowych a wymienionych poniżej zasad. Drożdże to sprytne stworzenia, będące profesjonalistami w swojej dziedzinie. Wino zrobi się zatem samo a naszym zadaniem jest jedynie stworzyć mu do tego odpowiednie warunki i nie zepsuć go po drodze.
   

   ---

2. Przygotowanie wina będzie wymagało przede wszystkim surowca, czyli winogron. Najlepsze będą dojrzałe winogrona z odmian nadających się do przerobu (te wielkie, słodkie z małą pestką to prawdopodobnie „deserówki” – w smaku dobre, ale wino będzie raczej średnio udane). Wiem, że zdecydowana większość z Was i tak zrobi wino z owoców krzewu pożerającego garaż lub altankę. W tym wypadku umywam ręce od odpowiedzialności za walory smakowe finalnego produktu – wino, w pełni technologicznej pojemności tego słowa, zrobić jednak zdołamy. Wydajność z owoców powinniśmy założyć na poziomie 50%. Tzn. 50 kg winogron powinno nam dać około 25 litrów tzw. moszczu (soku gronowego).
   

   ---

3. Poza surowcem potrzebować będziemy także nieco sprzętu. Przede wszystkim potrzebujemy pojemników do fermentacji. Powszechnie dostępne są obecnie plastikowe pojemniki fermentacyjne o pojemności około 30 litrów – są tanie, wygodne, higieniczne i łatwe w obsłudze (robienie wina to w 90% mycie czegoś!), a posłużyć mogą nam zarówno do maceracji gron (o tym dalej) jak i fermentacji samego wina. Z uwagi na to, że wino będziemy przelewać, potrzebujemy przynajmniej dwóch takich naczyń – najlepiej z kranikiem i rurką fermentacyjną. Mogą to oczywiście być także tradycyjne gąsiory (butle, dymiony, itd.) niemniej te łatwiej się tłuką i trudniej zachować z nich właściwą czystość – zachowajmy je raczej do dłuższego leżakowania gotowego już wina. Ideałem byłoby także posiadanie małej prasy do wina, ale przy odrobinie trudu da się ten problem rozwiązać inaczej. Przetrzymywanie fermentującej miazgi (maceracji winogron) w szklanych dymionach, to robienie sobie samemu na złość.
   

   ---

4. Podstawowe wyznaczniki parametrów naszego surowca, to zawartość cukru, kwasowość i pH. Zarówno kwasowość jak i pH można zmierzyć posługując się stosunkowo prostym sprzętem dostępnym w handlu, ale kluczowym parametrem jest dla nas na tym etapie poziom cukru (tego z winogron – nie z buraka). Służy nam do tego cukromierz, również dostępny w każdym sklepie lub działach winiarskich supermarketów, za ok. 10 zł. Pozwoli nam ocenić stopień dojrzałości winogron i poziom potencjalnego alkoholu w przyszłym winie. Przyjmuje się, że dla win białych powinno być to przynajmniej 18-20° Blg (1° Blg odpowiada w przybliżeniu 10g cukru w jednym litrze moszczu), a dla win czerwonych minimum 20-22° Instrukcja użycia tego banalnie prostego przyrządu będzie do niego z pewnością dołączona. Najważniejsze co powinniście zapamiętać, to informacja, że pokazuje nam faktyczny wynik jedynie w temperaturze w jakiej był kalibrowany (najczęściej 20° C). Jeśli parametry bardzo odstają od przywołanych tu minimalnych osiągów, można nieco wzbogacić (dodać cukru lub lepiej – zagęszczonego moszczu), pamiętając, że zwiększenie zawartości cukru w 1 litrze moszczu o 1° Blg wymaga dodania ok. 10 g cukru (tak, teraz mowa o tym białym proszku z kuchni). Możemy wzbogacać w razie takiej potrzeby, ale rozsądnie i z umiarem. Ma być to wszak wino gronowe nie buraczane.
   

   ---

5. Odrębne są sposoby sporządzenia win czerwonych i białych. Narażając się niektórym, uproszczę sprawę stwierdzając nadgorliwie, że zasady produkcji wina białego to wycinek z procesu produkcji win czerwonych. Oczywiście o kolorze Waszego dzieła będzie decydował kolor owoców, choć z małymi wyjątkami od tej zasady. Podstawowym procesem po zerwaniu owoców jest ich odszypułkowanie, interesują nas bowiem wyłącznie jagody. W winnicach robi to specjalne urządzenie, ale Wy prawdopodobnie jesteście skazani na pracę rąk własnych albo niewolniczo zatrudnionych przyjaciół lub członków rodziny. Można odrywać grona od szypułek ręcznie lub zgnieść wszystko i wydobyć wypływające na powierzchnię szypułki.
   

   ---

6. Kolejnym (dla win czerwonych, a dla win białych podstawowym) etapem jest wyciśnięcie z owoców moszczu gronowego. Sok większości winogron ma kolor biały, a cały, czerwony barwnik ukrywa się najczęściej w gronowej skórce. Aby wydobyć ten kolor i parę innych towarzyszących mu składników, zwłaszcza w przypadku win czerwonych należy wcześniej poddać winogrona tzw. maceracji. Polega ona na tym, że fermentacji poddajemy całą miazgę – czyli zmiażdżone winogrona (sok i skórki). Po zgnieceniu winogron i dodaniu drożdży pozostawiamy całość w otwartym lecz niedostępnym dla muszek i innych nieczystości naczyniu, regularnie mieszając całość. Dopiero gdy maceracja wydobędzie z winogron ich kolor, wyciskamy czyste już młode wino do osobnego zbiornika i pozwalamy mu spokojnie dokończyć fermentację.
   

   ---

7. W przypadku win białych, z odszypułkowanych gron wyciskamy sok bezpośrednio do pojemnika fermentacyjnego (uprzednio dokładnie umytego i zdezynfekowanego) i poddajemy fermentacji bez uprzedniego macerowania, dodając drożdże do czystego moszczu (soku).
   

   ---

8. Kolejny etap to przygotowanie i dodanie drożdży. Na winogronach żyją wprawdzie dzikie drożdże, ale sama nazwa powinna nam już wskazywać na ich nieobliczalność. Wyselekcjonowane drożdże winiarskie są dziś dostępne w wielu miejscach (na stałe w prawie każdym markecie budowlanym, a w sezonie także i w wielu spożywczych), polecam jednak wybrać się do sklepu specjalistycznego gdzie są przechowywane we właściwych warunkach. Kupujcie wyłącznie drożdże suche, które po uwodnieniu namnażają się zaledwie 20 minut. Żadnych drożdży w płynie ani dziwnych, starych mieszanek na owocach, które mają przez kilka dni stworzyć tzw. „matkę drożdżową”. Świat poszedł do przodu! Jak wspomniałem, drożdże suche wymagają przed użyciem tzw. uwodnienia. Proszek z torebki należy więc najpierw rozpuścić w niewielkiej ilości wody (max. 35°C), a po chwili (dokładana instrukcja będzie na opakowaniu) dodać do czekającego już moszczu. UWAGA: przypominam, że w przypadku win czerwonych, drożdże dodajemy wcześniej, już do macerującej się miazgi.
   

   ---

9. Pojemnik fermentacyjny należy szczelnie zamknąć, pozostawiając jednak rurkę fermentacyjną wypełnioną wodą (do środka nie może dostać się ani tlen, ani tym bardziej muszki owocówki, tworzący się jednak w środku dwutlenek węgla musi mieć swoje ujście jeśli nie chcemy mieć tykającej bomby we własnym mieszkaniu). Fermentacja burzliwa potrwa w zależności od warunków od kilku do kilkunastu dni. Gdy zupełnie ustanie (nastaw przestanie wykazywać oznaki życia) należy ściągnąć (zasysając rurką lub wykorzystując kranik w pojemniku) wino znad osadu drożdżowego, który opadł na dno i przelać do czystego pojemnika (mam nadzieję, że kupiliście przynajmniej dwa :P). Jeśli woda w rurce nie wydaje charakterystycznego i przyjemnego dźwięku “bul” to najczęściej nie oznacza braku fermentacji ale nieszczelność pokrywy czy korka. Na etapie fermentacji burzliwej to bez znaczenia, później jednak wino może się utlenić. UWAGA: jeśli na powierzchni Waszego nastawu pojawia się specyficzny kożuszek nie panikujecie – to nie jest najpewniej pleśń ale tzw. drożdże kożuchujące. Tworzą się gdy do wina dostaje się tlen. Same drożdże nie są groźne ale ich przyczyna, dostęp tlenu już tak. Wina leżakujemy zawsze w naczyniu zalanym pod korek!
   

   ---

10. Wino możemy pozostawić w chłodnym miejscu, aby dofermentowało (nadal z rurką fermentacyjną). Gdy tylko wytworzy się na dnie kolejny osad, należy je znów zdjąć i przelać ponownie do czystego pojemnika fermentacyjnego. Gdy wino będzie całkowicie klarowne, będzie to oznaczało, że wszystkie procesy w nim zachodzące prawdopodobnie zakończyły już swój bieg. Gotowe wino powinno przed zabutelkowaniem powinno odleżeć przynajmniej kilka miesięcy dla pełnej stabilizacji i osiągnięcia pełni smaku, w możliwie dużych naczyniach zalanych „pod korek” i w pomieszczeniu o stabilnej temperaturze (tlen i wysoka temperatura to główni wrogowie wina). Jeśli nie zostanie ono skonsumowane wedle bieżącego nasilenia potrzeb, będzie tylko lepsze

Winorośl i wino – wiedza i praktyka

Parę uwag na koniec:

• Przepis dotyczy wina całkowicie wytrawnego, jeśli chcecie uzyskać wino z zawartością cukru resztkowego należy przerwać fermentację na odpowiednim etapie (zanim drożdże zjedzą wszystko), pamiętając, że pula cukru jest ograniczona – im więcej tzw. cukru resztkowego pozostawimy (od jego ilości zależeć będzie czy mówimy o winie wytrawnym, półwytrawnym, półsłodkim czy słodkim) tym mniej alkoholowe wino uzyskamy. Winiarstwo to sztuka kompromisu i nieustanne poszukiwanie harmonii. Zatrzymać fermentację można siarkując wino (jeśli nie chcemy aby drożdże wznowiły pracę musimy je zamordować :P). Dla niepotrzebnie obawiających się siarki jest jeszcze metoda polegająca na przerwaniu fermentacji poprzez dodanie do naszego nastawu spirytusu. Oczywiście jeśli Wasze wino samo z siebie uzyska odpowiednią moc to fermentacja ustanie samoistnie.
• Kwasowość w winie jest dobra! Potrzebujemy jej aby wino nie było mdłe i nijakie. Im słodsze wino chcecie uzyskać tym większą kwasowość powinno ono mieć na starcie. Pamiętajcie też proszę, cukier nie zmniejsza kwasowości a jedynie mami nasze zmysły (to jak ze słodzoną lemoniadą). Raz jeszcze proszę, białym cukrem dosładzajcie rozsądnie i tylko jeśli jest to konieczne. W dużych ilościach wnosi charakterystyczne aromaty bimbru i waty cukrowej.
• Absolutnie nie dodajemy do wina wody. Wszystko co w winie piękne, opiera się na jego skupieniu. Cały rok troszczymy się o grona i ich koncentrację na dojrzałości aby na koniec zepsuć wszystko rozcieńczając wino wodą. Jeśli chcecie więcej wina, po odciśnięciu soku z gron, zalejcie skórki wodą z cukrem, uzyskacie tzw. wodnik. Ewentualnie dolejcie wody już do szklanki, spritzer to przyjemny, letni trunek
• Pamiętajcie o czystości, cały sprzęt myjemy i dezynfekujemy, szczególnie na etapie po zakończonej fermentacji. Jedna wałęsająca się swobodnie bakteria może zniweczyć naszą ciężką pracę.

Na potrzeby własne…

Dla dociekliwych:

Praca zbiorowa, Winorośl i wino. Wiedza i praktyka. cz. 1 i cz. 2, Galicja Vitis 2018

Yair Margalit, Technologia produkcji wina, wydawnictwo PWRiL

http://www.akademiawina.org

http://www.winnica.golesz.pl/winiarstwo

http://www.winologia.pl/winiarstwo.htmhtml

Powodzenia i smacznego!

The post 10 KROKÓW DO WŁASNEGO WINA first appeared on Paragraf w kieliszku.

• Jak zrobić cydr z domowych jabłek?
• Czy do wina dodajemy cukru?
• Co to jest dymion?
• Jak “rozpuścić” te drożdże?

Dla własnej wygody ale i ku pożytkowi społecznemu, pozwoliłem sobie opublikować krótki zbiór własnych poglądów w tym temacie na łamach magazynu MIASTO TRUNKÓW. Jest, krótko, konkretnie i mam nadzieję, że dostatecznie jasno. Niestety nie wyposażyłem artykułu we własną oprawę graficzną ale postaram się to nadrobić przy najbliższej okazji

***

Paragrafowy przepis na domowy cydr:

ZRÓB SOBIE CYDR – 10 KROKÓW DO WŁASNEGO CYDRU

***

Paragrafowy przepis na domowe wino:

CO Z CZYM ZMIESZAĆ, ŻEBY BYŁO DOBRZE – CZYLI 10 KROKÓW DO WŁASNEGO WINA

10 KROKÓW DO WŁASNEGO WINA

***

Chętnych, początkujących cydrowników/winiarzy domowych, zapraszam do lektury i do własnych eksperymentów w produkcji własnych trunków (w myśl zasady, że domowe jest lepsze).  Oczywiście z radością odpowiem na szczegółowe pytania w tym zakresie (najlepiej w komentarzach by inni też mogli czerpać z tego pożytek) a także chętnie wdam się w inspirującą polemikę i przyjmę konstruktywną krytykę Proszę jedynie aby profesjonalni winiarze nie sięgali do tekstów w celach innych niźli sentymentalny powrót do czasów “baloniarstwa” Jeśli chcielibyście, drodzy Czytelnicy, aby powstały kolejne odcinki tego krótkiego poradnika to piszcie do mnie proszę z wyraźną sugestią co do trunków.

The post Porady dla baloniarzy first appeared on Paragraf w kieliszku.

Przedmiotowa książka, pod tytułem CYDR Z POLSKICH JABŁEK, autorstwa Agnieszki Wyrobek Rousseau – znanej polskiej enolog, której nikomu z czytelników przedstawiać chyba nie trzeba (warto natomiast krtóko wspomnieć o Jej mniej znanych doświadczeniach cydrowniczych z Francji i Nowej Zelandii), jest prawdpobodobnie pierwszą polskojęzyczną pozycją o cydrach na naszym rynku. Jako, że pozostaje ona w moich rękach zaledwie od godziny ciężko mi pokusić się tu o dokładną recencję. Pobieżna jednak analiza i prezentacja samej Autorki przekonały mnie już, że będzie to lektura przeznaczona do bieżącego i pilnego spożycia do której ja sam, jako cydrownik (ciągle jeszcze domowy) zapewne będę wracał częściej. Głownym adresatem publikacji jest taki też amator domowego cydru, który chciałby popełnić swój pierwszy jabłecznik lub nieco bardziej doświadczony a pragnący warsztat swój doskonalić. Poza ogólnym wprowadzeniem do idei cydru książka odkrywa przed nami także tajniki produkcji. Znajdziemy tu opisy historycznych odmian jabłek i analizę ich przydatności cydrowniczej, dokładny opis technologii i urządzeń służących do produkcji (zarówno w skali domowej jak i rzemieślniczej) a nawet przepisy kulinarne z cydru wykorzystaniem. Wieżąc, że nie jest to pochwała przedwczesna, książkę chyba mogę już z tego miejsca polecić.

Byłbym jedynie przemieszczającym się pomiędzy okolicznymi degustacjami darmozjadem, gdybym nie wykorzystał tego wątku aby wcisnąć choć odrobinę prawniczej wiedzy. Odpowiadając na tytułowe pytanie zastanówmy się zatem krótko czym jest cydr przypomnę jedynie (Cydr z polskich sadow) jak cydr definiuje polski ustawodawca. Choć definicja logiczna wydaje się być oczywista i prosta – niskoalkoholowy a mimo to zacny trunek z przefermentowanego soku jabłkowego – to należy pamiętać, że dla ustawodawcy żadna sprawa nie pozostaje jednak tak oczywistą.

Definicję tę ustanowiono stosunkowo niedawno w ustawie z dnia 12 maja 2011 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina (Dz.U. 2011 nr 120 poz. 690):

Cydr otrzymał w niej swoją legalną definicję w art. 3 ust. 1 pkt 1 lit. q , który określa go jako wyrób winiarski, będący napojem o rzeczywistej zawartości alkoholu od 1,2% do 8,5% objętościowych, otrzymanym w wyniku fermentacji alkoholowej nastawu na cydr, bez dodatku alkoholu, z możliwością słodzenia jedną lub wieloma substancjami, dopuszczonymi w stosownym katalogu tej samej ustawy, lub dodania soku jabłkowego (opcjonalnie zagęszczonego soku jabłkowego).

sam wskazywany tu nastaw na cydr to natomiast (art. 2. ust. 1 pkt 13): mieszaninę sporządzoną przy użyciu całych lub rozdrobnionych jabłek, moszczu jabłkowego, soku jabłkowego lub zagęszczonego soku jabłkowego, z możliwością dodania wody, sacharozy, cukru płynnego, inwertowanego cukru płynnego, glukozy, syropu glukozowego, syropu glukozowo-fruktozowego, fruktozy, drożdży, pożywek lub kwasów spożywczych.

Jak widać, tani cydr kupowany przez nas w popularnych sklepach o pozornie przyjemnym słodkawym smaku – z samym jabłkiem (czego, mam nadzieję, wszyscy oczekujemy) nie musi mieć wiele wspólnegio.

W przywołanej ustawie określono także (ze względu na istotne zapotrzebowanie rynku i nacisk środowisk sadowniczych) zasady jego produkcji rzemieślniczej (tj. przez sadowników z upraw własnych). Legalizacja a zarazem liberalizacja zasad dla małych producentów ożywiła i nadal stymuluje rozwój tego rynku równie mocno jak nadwyżka podaży jabłek i niemały rynkowy popyt. Wiele jednak pozostaje do zrobienia choćby w zakresie uproszczenia przepisów akcyzowych czy zasad reklamy (jak wiemy reklama alkoholu jest zabroniona). Wiele cydro-prawniczych tematów jeszcze przed nami. Mamy na to jednak całą, cydrową jesień

Wydarzenie odbyło się w ramach cyklu Małopolska Jesień Enologiczna.

Produkcja cydru i perry

***

Organizatorem Małopolskiej Jesieni Enologicznej jest Stowarzyszenie Kobiety i Wino.

Projekt współfinansowany z budżetu Urzędu Marszałkowskiego

Województwa Małopolskiego w Krakowie, Urzędu Miasta Krakowa

oraz Urzędu Miasta Tarnowa.

The post Czym jest cydr? first appeared on Paragraf w kieliszku.

JAK TO DRZEWIEJ BYWAŁO

Choć z dzisiejszej perspektywy wydaje się co najmniej nieoczywiste, to kobiety zajmowały się warzeniem piwa od samego początku historii tego trunku. Piwo powstało u zarania ludzkości nie jako napój orzeźwiający spożywany dla przyjemności lecz jako pokarm, istotny element diety (piwo i chleb były podstawowym składnikiem pożywienia w starożytnym Egipcie). Obowiązek sporządzania tegoż niezbędnego w życiu pierwszych cywilizacji produktu, spoczywał na kobiecie, strażniczce domowego ogniska. Kobiety nie tylko miały prawo warzyć piwo ale posiadały niekiedy nawet wyłączność w tym przedmiocie. Około 7 tys. lat temu w Mezopotamii i Sumerze tylko kobietom wolno było warzyć piwo czy prowadzić tawerny.

Fragment kodeksu Hammurabiego:

§ 108. Jeśli oberżystka jako zapłatę za piwo zboża nie przyjęła, (lecz) według odważnika (zbyt) dużego srebro przyjęła, bądź równowartość piwa względem wartości zboża obniżyła (i) oberżystce tej udowodni się to, do wody wrzuci się ją.

§ 109. Jeśli oberżystka, w domu której przestępcy zebrali się, przestępców tych nie pojmała oraz do pałacu nie doprowadziła, oberżystka ta zostanie zabita.

§ 110. Jeśli (kapłanka) naditum (lub) (arcykapłanka) entum, która w klasztorze nie mieszka, oberżę otworzyła, bądź po piwo do oberży weszła, obywatelka ta zostanie spalona.

§ 111. Jeśli oberżystka 1 (60-litrowy) antałek piwa na kredyt dała, w czasie żniw 50 sila zboża odbierze (sobie).

Podobna sytuacja występowała także w cywilizacjach zamieszkujących Skandynawię. Co istotne, starożytne społeczności uważały piwo za dar bogini (boginiami piwa były między innymi egipska Izdyda, babilońsko-asyryjska Isztar oraz sumeryjska Ninkasi). Także na terenie dzisiejszej Wielkiej Brytanii, słynącej ze swoich piw, odpowiedzialne za warzenie codziennego, domowego ALE były także kobiety.  Znaczenie kobiet-piwowarów maleje dopiero w średniowiecznej Europie, wraz z rozwojem chrześcijaństwa. Produkcja i wyszynk piwa zaczyna podlegać kontroli i koncesji lokalnych władców a na kluczową pozycję wychodzą męskie klasztory. Ostatecznie kobiecej wizji piwnego świata cios zadaje rewolucja przemysłowa. Piwo staje się produktem wytwarzanym na masową skalę w świecie zdominowanym w każdym niemalże aspekcie przez mężczyzn. Napój towarzyszący wcześniej koronowanym głowom, staje się w dużej mierze trunkiem plebejskim, właściwym proletariuszom, mężczyznom udającym się pubu po ciężkim dniu pracy w kopalniach czy fabrykach. Browary dążą do tego by produkować więcej, szybciej i taniej, szczególnie w XX w. podkreślając męskość trunku a kobiety sprowadzając to pozycji istot podających kufel swoim mężom.

CZASY NAM WSPÓŁCZESNE

Dzisiejszy rynek piwa w Polsce z wyjątkowym zaangażowaniem oraz imponującą dynamiką, nadrabia dystans do państw od dziesięcioleci cieszących się bogactwem piwnej oferty. Celem piwnej rewolucji jest oderwanie naszych konsumenckich przyzwyczajeń od popularnego, taniego a w istocie szalenie nudnego i sensorycznie nijakiego eurolagera, znanego nam z masowej produkcji wielkich koncernów. Wspomniana tu piwna rewolucja to przede wszystkim oddolny, konsumencki ruch buntu przeciw monotonii i bylejakości rynkowej oferty, powodowany chęcią zmiany. Jej zwolennicy dostrzegają w piwie coś więcej niż tylko napój zaspokajający pragnienie i dostarczający dawkę alkoholu. Birorebeljanci szukają smaku, różnorodności doznań, chcą mieć możliwość wyboru i dostosowania spożywanego trunku do towarzyszącej konsumpcji chwili, nastroju, pogody czy też chwilowych zachcianek.  Swobodą takiego wyboru cieszyć się mogli do niedawna jedynie zwolennicy wina (oczywiście ci możliwie świadomi), którzy w bogactwie rynkowej oferty mogą uzależniać zawartość swojego kieliszka od dowolnego niemalże kaprysu. Tymczasem amatorom złocistego trunku w czasie piwnej smuty, pozostawał jedynie wybór marki, pod jaką oferowano szablonowe jasne pełne i ewentualna decyzja o dolaniu do niego (o zgrozo!) słodkiego soku. Dziś piwny świat jest szczęśliwie niepodobnym to tych wspomnień szarej rzeczywistości. Możemy śmiało wybierać spośród setek piwnych stylów, w dziesiątkach wariantów wychodzących spod ręki sprawnych i zdolnych fascynatów piwa, zaczynających często jako piwowarzy domowi a dziś kreujących rynek z warzelni kilkuset już browarów rzemieślniczych.

Gdzie w tym wszystkim miejsce dla kobiet? Obalając nieaktualny już szczęśliwie mit o “męskim piwku”, należy też rozliczyć się ze stereotypem kobiety, sięgającej po piwo rzadko a jeśli już to z wyraźnym niesmakiem, dolewającej do niego przeróżne substancje byle tylko wybawić go z ciążącej mu chmielowej goryczy – a zatem pozbawić piwa istoty jako piwności. W istocie zawsze znajdzie się jakiś zwolennik, czy też zwolenniczka kultywowania “tradycji” wpisujący się konsekwentnie w ten archetypiczny model spożycia. Szczęśliwie jednak wzorzec ten zmienia się równie dynamicznie jak i jego rynkowe otoczenie (polecam świetny wpis na temat tego zjawiska z kobiecego punktu widzenia z bloga piwnylajfstajl.pl – PIĘĆ BZDURNYCH TEKSTÓW O ŁĄCZENIU PIWA Z KOBIETĄ)

Stąpając po niepewnym gruncie, podzielę się moją osobistą refleksją. Jeśli bowiem wyciągnąć z naszego powszechnego wizerunku pijących piwo mężczyzn i sięgających po ten sam napój kobiet, jedynie pozytywne jego elementy, z łatwością dostrzeżemy szczególną potrzebę wspólnoty u męskiej społeczności piwoszy oraz co szalenie istotne, równie silną potrzebę odkrywania subtelności smaków u kobiet birofilek. W dzisiejszym świecie wyrywa się regułom i równie często można spotkać mężczyznę z owocowym radlerem w dłoni jak i kobietę sięgającą po piwo 1000 IBU (dla niewtajemniczonych, IBU to jednostki goryczy w piwie – typowy lager ma ich około 20!). Rynek zauważa jednak zmiany i pewne tendencje, rzetelnie oddając różnice w tym odwiecznym konflikcie płci. Jak wskazuje nam badanie Instytutu Badania Opinii Homo Homini (na zlecenie Browaru Amber) z 2013 roku, kobiety nadal piją mniej piwa niż mężczyźni, ale liczba ta zdecydowanie wzrasta w ostatnim czasie. Co szczególnie istotne, kobiety cenią sobie w piwie nade wszystko jego smak, potem dopiero markę i cenę napoju. Zdaje się, że kobiety są także bardziej chętne do eksperymentów, do poszukiwania i odkrywania nowych stylów i smaków. Kobiety mniej uzależniają się od marek i są znacznie bardziej otwarte na nowości. Są też mniej wrażliwe na cenę produktu, za dobrej jakości produkt w naturalnym i interesującym smaku są w stanie płacić znacznie więcej niż za piwa masowe. Co ciekawe, choć badania wskazują kobiece preferencje do piw łagodniejszych, aromatycznych i bardziej orzeźwiających takich jak wszelkiego rodzaju piwa pszeniczne i typowe piwa belgijskie, zauważają też, że nie gardzą one także ciężkimi alkoholowo piwami porterowymi czy też koźlakami a coraz częściej sięgają także to sztandarowych dla piwnej rewolucji, mocno chmielonych piw w stylu ALE. Najwyraźniej to właśnie dzięki zmianom rynkowym, dysponujące bardziej wysublimowanymi gustami kobiety, mogą nareszcie znaleźć coś dla siebie. Nie ma bowiem wątpliwości co do oczywistego faktu – dzięki dokonaniom piwnej rewolucji w naszym kraju, piwo wreszcie zaczęło smakować. Jak widać kobiety nigdy nie godziły się marnością oferty którą z taką łatwością a ku uciesze producentów akceptowali dotąd mężczyźni.

HISTORIA KOŁEM SIĘ TOCZY

Mówiąc w jednym zdaniu o kobietach i piwie nie musimy a nawet nie powinniśmy ograniczać naszych myśli jedynie do charakterystycznych kelnerek z Oktoberfest czy barmanek nalewających bezimienne piwa, których same nawet nie piją. Pora uświadomić sobie, że kobiety stanowią dziś istotną część rynku konsumentów piwa w Polsce, konsumentów wymagających i oczekujących wysokiej jakości produktów a zatem nie tylko eksplorujących ale i kształtujących piwną rzeczywistość w naszym kraju. Nie brakuje kobiet doskonale znających się na piwnym bogactwie smaków oraz na piwnej technologii, kobiet warzących piwo w domu i w rzemieślniczych browarach, blogujących o piwie, oprowadzających kompetentnie wycieczki szlakiem craftowych multitapów czy zasiadających w decyzyjnych organach piwowarskich koncernów. Osobiście pozostaje mi w swoim entuzjazmie oczekiwać rzemieślniczego browaru stworzonego przez same kobiety, lekką ręką warzące przednie trunki z myślą o innych, równie wysublimowanych przedstawicielkach płci o najwyraźniej piękniejszych zmysłach.

The post Kobiety i piwo first appeared on Paragraf w kieliszku.

Jak się okazuje, podróż ze słonecznego Podkarpacia do nieco pochmurnej, lecz równie ciepłej Chorwacji nie zajmuje zbyt wiele czasu (co ciekawsze, stan dróg poprawia się w sposób motywujący wraz z przekroczeniem każdej kolejnej granicy). Przejechaliśmy dość szybko przez bratnią Słowację, minęliśmy (nie bez pokusy) światowej sławy regiony winiarskie Węgier by ostatecznie pozwolić, znudzonej nieco bezsensownością wykonywanej pracy, chorwackiej straży granicznej na wpuszczenie nas do swojego pięknego kraju. Inauguracja naszego pobytu (jak przystało na wyznawców Dionizosa) rozpoczęła się od uczty. Doświadczenie następnych dni pokazało dobitnie, że, gościnność naszych gospodarzy, okazana podczas powitalnych uroczystości w stolicy, była niczym w stosunku do tego co czekać nas miało już w otoczeniu winnych krzewów. Z sympatii i wdzięczności dla gospodarzy, warto wspomnieć choćby w kilku słowach o winiarstwie chorwackim w okołostołecznym wydaniu.

UROKI KONTYNENTALNEJ CHORWACJI

Warto podnieść już na wstępie, że winiarska Chorwacja składa się z dwóch zasadniczych części: nadmorskiej oraz kontynentalnej. Chorwacja nadmorska to przede wszystkim sławne na całym świecie regiony winiarskie, takie jak Dalmacja czy Istria. Kontynentalna część obejmuje zaś nie mniej ciekawą Sławonię oraz odwiedzany przez nas region Plešivica.

Jak powszechnie wiadomo, uprawy winorośli na terenach dzisiejszej Chorwacji istniały już na setki lat przed powstaniem Imperium Rzymskiego, jednak początek winiarstwa jako istotnej gałęzi rolnictwa datuje się na okres osadnictwa greckiego, czyli początek V wieku p.n.e. O ile poźniejsza turecka okupacja niemalże zniszczyła tutejszą kulturę winiarską o tyle jej renesans, trwający aż do tragicznej epidemii filoksery, zawdzięcza Chorwacja darzącym wino znacznie większym uznaniem Habsburgom. Jak wtedy tak i dziś, winiarstwo chorwackie znów musi się odradzać. Tym razem po czasach socjalistycznej Jugosławii, w której wino było zwykłym produktem przemysłowej jakości. Ponowny rozwkit, zapoczątkowany w latach 90’tych trwa z niemałyni sukcesami do dziś, czego efekty można obserwować podczas wizyty w tym pięknym kraju.

Region w którym mieliśmy okazję gościć, zlokalizowany jest w bezpośrednim sąsiedztwie chorwackiej stolicy. Głowne ośrodki tej historycznej apelacji, to miasta Jastrebarsko i Samobor będące na trasie tutejszej, bardzo bogatej ścieżki enoturystycznej. Tutejsze wina tworzą bardzo szeroki wachlarz ofertowy. Od prostych win stołowej jakości, poprzez poprawne rynkowe wina z międzynarodowych szczepów wytwarzane w nowoczensych winiarniach, aż po ciekawe wina produkowane tradycyjnymi metodami i eksperymenty z zapożyczaniem cudzych lecz równie szlachetnych tradycji, jak maceracja w amforach. Większość produkowanych tutaj win to wina białe. Obok modnych, międzynarodowych szczepów takich ja Gewürztraminer, Pinot Blanc, Chardonnay i Sauvignon Blanc spotkać możemy także endemiczne odmiany uprawiane tutaj od wieków. Zdecydowanie najlepszym profilem produkcji, przynoszącym nadto doskonałe efekty, jest produkcja win musujących – najbardziej chyba ciekawych, pokazujących kunszt i ambicję lokalnych winiarzy. Tutejsze, odradzające się winiarstwo przypomina nieco to tworzące się dopiero w naszym kraju. Może nie pod względem wolumenu ogólnej produkcji czy doskonałych klimatycznych warunków ale ze względu na to, że znakomita większość gospodarstw winiarskich to małe, maksymalnie kilkuhektarowe parcele, uprawiane najczęściej ręcznie. Odbija się to w sposób oczywiscie pozytywny na jakości tutejszego wina oraz wspaniałej a oczekiwanej przez enoturystów atmosferze małej, dopieszczonej przez gospodarza winiarni. O konkretach jednak nieco dalej.

MAŁY PRZEGLĄD TUTEJSZYCH PRODUCENTÓW

Wspomniana już gościnność lokalnych winiarzy przypomniała nam o słowiańskim rodowodzie tego wyraźnie południowego narodu. Odwiedzając lokalnych producentów mieliśmy okazję obejrzeć to co w regionie najciekawsze a przynajmniej najlepiej przygotowane enoturystycznie

Šember

Interesujący producent ciekawych, choć możliwie bezpretensjonalnych win musujących, dysponujący stosunkowo małą ale dobrze wyposażoną winiarnią, tworzącą rzemieślniczy klimat wokół produkowanych tam Pjenušaców. Część win dojrzewa w dużych, dębowych beczkach co nadaje im charakteru właściwego dla win w “starym stylu”, bez nowomodnej, nadmiernej niekiedy owocowej lekkości i niewątpliwie cieszy też oko turysty. Jak na kraj w którym słońce przesadnie wzmacnia charakter większości win białych, perliste efekty pracy tutejszych winiarzy zachowują dobrą harmonię mimo nieco mniejszej, niż typowa, kwasowości.

Podstawowe wino to kupaż Chardonnay, Pinot Blanc oraz lokalnego Plavec Žuti (10%), produkowane metodą tradycyjną (3 lata na osadzie). Wino o o ciemnosmłomkowej barwie,  wyraźnie terpenowym aromacie i dobrej pienistości. W ustach lekko pikantne, rześkie, dostarczające radosci picia ale niestety dość płytkie. Trzeba przyznać, że jest to wino przyjemne i całkowicie poprawne ale zapowiedź gospodarza podniosła nadmiernie poprzeczkę naszych degustacyjnych oczekiwań co zaowocowało w ostatecznym rozliczeniu małym rozczarowaniem.

Wina spokojne też nie porywają… Riesling (reński) zdawał się zaspokajać potrzeby wiernych fanów tego szczepu. Był trudny ale ambitny, jednoznacznie ciekawy choć radość dostarczona przez pociągające aromaty ziemii, mchu, ropy naftowej, stępiona została przez wrażenie lekkiej oksydacji i poczucie braku należytego wykończenia dzieła. Pinot Noir o typowym, jasnorubinowym kolorze, przedstawił się niestety dość wątłym nosem i równie słabymi ustami. Wino wyraźnie niezcharmonizowane, zbyt wodniste i przytłoczone nadmiernym alkoholem.

Ciban

Właściwe dla tej okolicy świetne przygotowanie enoturystyczne, ciekawa historia, siła lokalnej wspólnoty i dobre wina z pokazowej winnicy. Po przealkoholizowanej serii przeciętnych win białych i rożowych, uwagę skupił na sobie Cabernet Sauvignon (i znów rocznik nie zachował się w notatkach :/). Owoce leśne, domowe powidła i tytoń dominowały w intensywnym aromacie. Zmysł smaku drażniony zalotnie delikatną pikantnością, soczystą owocowością i nienatrętną beczką. Zrównoważone, przyjemne wino o lekko słodkim finiszu.

Korak

Jak nas poinformowano z nieukrywaną dumą – jeden z najlepszych winiarzy Chorwacji. Winiarnia otoczona ze wszech stron winnicami, których rzędy ozdobiono pragmatycznie ale i urokliwie krzewami róży. Wina niewątpliwie ciekawe choć z nóg zwalało bardziej tempo przygotowanej tu degustacji, wieńczącej wypełniony już dotąd licznymi atrakcjami dzień. Styl międzynarodowy bez zbędnych szaleństw z lokalnymi odmianami. Poprawnie, frontem do konsumenta.

Šoškić

Wspaniała gościnność, rewelacyjna impreza z lokalną muzyką na żywo wieńcząca ciężki, degustacyjny dzień. Wino chyba też było dobre

Jagunić

Duża restauracja na urokliwym wzgórzu, otoczonym tradycyjnie obsadzonymi winnicami (gęste nasadzenia przy palikach). Kompilacja winnych tradycji i turystycznej nowoczesności, nieco chyba przeinwestowana (niedaleko już do granicy dobrego smaku). Wina proste, pozostawiająca dobre wspomnienia.

Portugizec 2013 – wino stołowe, opakowane w litrowe butelki. Prosty, niemalże banalny, klaret. Rubinowy kolor, dojrzałe wiśnie narzucające się wszystkimi zmysłami. Soczyste, lekko garbnikowe, bardzo ale to bardzo pijalne. Müller-Thurgau 2013 – przyjemnie łagodny (jak na tutejsze wina białe), aromatyczne, cytrusowo-miodowe, otwiera się, zmierzając uwodzicielsko w kierunku owoców tropikalnych. Traminer 2012 w wersji wytrawnej i słodkiej. Ten pierwszy potężnie aromatyczny, o długim, słodkim finiszu, kremowy, dobrze poukładany. Jego słodki odpowiednik bogatszy o aromaty rodzynek i kandyzowanych owoców, w ustach niestety płytki, gasnący, o zbyt małej jak na tę ilość cukru kwasowości. Pinot Sivy (Pinot Gris) z tego samego rocznika (pospieszne notatki pozostawiają cień wątpliwości), szaro-łososiowe, przesadnie alkoholowe, z gorzkim finiszem, na domiar złego przesiarkowane – jednym słowem mała wpadka

Tomac

Stara winiarnia i winnica z dużymi tradycjami. Świetne zaplecze enoturystyczne i porywające idee aktualnych włodaży. Wrażenie robią tutejsze wina musujące. Metoda klasyczna i wieloletnie leżakowanie na osadzie przy dobrej dojrzałości winogron ze starych krzewów, owocują doznaniami perlistej kremowości godnej szampanów. Koszt tej musującej uczty waha się zaś w granicach 10-15 Euro! Wina bezwzględnie ciekawe i warte szczególnej uwagi, nie tylko dla bąbelkowych fanatyków

Po dokładnym zwiedzeniu ciekawej, iście “szampańskiej” piwnicy, mogłem zdegustować Pinot Noir w musującej wersji Rose. Wino rześkie, subtelne, czyste, jednoznacznie harmonijne i ułożone a posiadające przy tym pazur wyrazistej osobowości. Najlepsze wino musujące tego domu zostało misternie spakowane i przywiezione do kraju – wciąż czeka na chwilę pozwalającą na krótką refleksję, której (jak wierzę) jest godne. Od musiaków oderwać mogło autora tylko zjawisko nadzwyczajne i takie też zostało zachowane przez gospodarzy na sam deser. Z nieukrywaną radością zasugerowali abyśmy spojrzenia nasze skierowali na pobliską wiatę. Lekki dach skrywał wśród równego bruku kamienne płyty, które mogły być jedynie swoiście zlokalizowanymi studzienkami kanalizacyjnymi lub… zakopanymi tam amforami!

Ufam, że enomaniaków odwiedzających naszą rodzimą Winnica Płochockich, spotka tak wiele radości jak nas, oczarowanych tym wspaniałym odkryciem. Reński Riesling, jak przystało na wino pomarańczowe, był winem absolutnie niestandardowym. Ciemnozłota barwa zdradzała zamierzone efekty długiej maceracji w kwewri. Bukiet niezwykle złożony z dominującą nutą żywicy, orzecha włoskiego i migdałów. W ustach niestety nieco rozczarowywał ale któż mówił, że to wino do prostackiego picia. Jako utwór stworzony do zachwytu nad formą, wykonał doskonale powierzone mu zadanie. Czerwony Pinot Noir z sąsiedniej amfory, nabierał charakteru w bardziej swojskiej atmosferze, patynując się w dużej beczce z nowego dębu. Piękny złożony bukiet, w ustach soczyste owoce leśne. Jeszcze zbyt szorstkie, zbyt tęgie jak na tę subtelną odmianę. Pozostaje ufać, że i tym razem czas uleczy wszystkie młodzieńcze rany.

Filipec

Największą choć swoistą ciekawostką odwiedzanego Samoboru była wizyta w tej szczególnej winiarni. Produkowane jest tu wino nietypowe. Zgodnie ze starą, rodzinną recepturą wino zaprawia się niezwykle intensywną mieszanką ziół. Dla spotęgowania swoistości całego miejsca, produkuje się tu równie tradycyjną… musztardę

Wizytę w tutejszych winiarniach szczerze polecam, niezwykle przyjazny klimat i gościnność tutejszych gospodarzy są szczególnym doświadczeniem a wino… to kwestia gustu Z całą pewnością w mnogości jest siła i każdy znajdzie coś co w sposób szczególny uraduje jego zmysły. Zapraszam także do lektury relacji Pawła Lisaka ze Stowarzyszenia Winiarzy Podkarpacia, który w bardziej lapidarnej ale i konkretniejszej formie opisuje naszą wyprawę.

The post Winiarskie okolice Zagrzebia first appeared on Paragraf w kieliszku.

O wizycie w Werder, czyli najmniej chyba znanym regionie winiarskim Niemiec, mogliście przeczytać już wcześniej:

WINIARSTWO W BRANDENBURGII

WIZYTA W DESTYLARNI GERMAN WHISKY

SEKRETY WINIARSKIEJ ENIGMY

Po kilku miesiącach od naszej sympatycznej podroży w okolice Poczdamu, przyszedł czas na równie miłą rewizytę ze strony naszych niemieckich przyjaciół. Rolę lokalnego gospodarza pełniło Stowarzyszenie Winiarzy Podkarpacia a wraz z nim, liczne grono lokalnych winogrodników.

Kameralne przywitanie naszych gości (po szybkiej i spontanicznej degustacji piwa z lokalnego browaru) odbyło się w w jednej z krośnieńskich restauracji, przy znalezionych tam butelkach wina z Winnicy Sztukówka, które osuszyliśmy ze smakiem na oczach autora  Pogoda nie rozpieszczała zwiedzających ale osobiście traktuję to jako niezamierzoną przez nas zemstę sprawiedliwej opatrzności. Werder pięknym słońcem też nas swojego czasu nie witało Mimo chłodu, lodowatego wiatru, deszczu i zawiewającego momentami śniegu (!) wyruszyliśmy zdecydowanie w enoturystyczną trasę.

Jako pierwszy punkt programu zaplanowano wizytę w winnicy Dwie Granice. Nasi goście oraz grupa lokalnych winiarzy odwiedziła wyjątkowo urokliwe, choć i niezwykle zimne tego dnia, podjasielske gospodarstwo. Wytrwale i bez baczenia na nieprzychylną aurę wsłuchiwaliśmy się w każde słowo naszego gospodarza z niesłabnącym mimo deszczu zaciekawieniem. Nasza wytrwałość w winnicy została wynagrodzona ciepłym przyjęciem w spokojnej i nade wszystko suchej, winiarni. Po niezwykle ciekawym dla każdego winemakera, zwiedzaniu części produkcyjnej, zostaliśmy zaproszeni do niemniej ważnych dla każdego szanującego się, enoturystycznego gospodarstwa, pomieszczeń degustacyjnych. Smaczny posiłek i przednie butelki pozbawione błyskawicznie korka, poprawiły nasze nieco wyziębione nastroje.

Nasz sympatyczny weekend zakończyliśmy wesoło w karczmie, trwając mocno w postanowieniu zdegustowania i zaprezentowania naszym gościom, wszystkiego co najlepsze spośród wytworów podkarpackich winogradów. Niemały podziw budziły wina ze wspominanej już winnicy Sztukówka. Przednie wina, ujmujący winiarz i romantyczne nazwy każdej z przedstawionych butelek (Lira, Cymbały, Suka…) zostaną z pewnością zapamiętane jako właściwe ukoronowanie całej imprezy. Wierzę, że nasi przyjaciele z podobną emocją wrócili do swojego kraju by sławić tam podkarpackie winiarstwo i łudzę, że dzieląc się ze sobą powyjazdową refleksją postanowili – w tym roku zrobimy takiego Regenta jak oni!

The post Projekt W.I.N.E. – wizyta na Podkarpaciu first appeared on Paragraf w kieliszku.