SPÓR O APELACJĘ

Niewątpliwie warto przypomnieć we wstępie, jak ustalony został włoski porządek winiarskiego świata. Vino di Tavola (VdT) to tzw. wino stołowe. Produkt podstawowej, co do zasady jakości, który nie zasłużył zdaniem winiarskiej biurokracji, na miano wartego większej uwagi i przeznaczenia innego niźli radosne popijanie w trakcie posiłków. Powstałe w 1992 roku Indicazione Geografica Tipica (w skrócie IGT) to natomiast oznaczenie, stworzone dla włoskich win pochodzących z określonego regionu geograficznego, bez prawa jednak (lub niekiedy woli) do oznaczania się wyższą i szanowaną powszechnie apelacją D.O.C. (Denominazione di Origine Controllata) lub najbardziej restrykcyjną dla winiarzy ale i nobilitującą samo wino D.O.C.G. (Denominazione di Origine Controllata e Garantita). System apelacji powstał zarówno dla ochrony interesów producentów, którzy otrzymali narzędzia prawne ochraniające ich wyjątkowość, jak też z troski o interes konsumentów, którzy nierzadko podejmują swoją decyzję zakupową w oparciu o sławę danej apelacji. Posiadanie prawa do apelacji oznacza, że wino spełnia nałożone przez jej twórców wymagania takie jak przewidziane odgórnie szczepy winorośli, określona plenność krzewów, gęstość nasadzeń czy poziom alkoholu w gotowym winie. Niektóre apelacje idą znacznie dalej w narzucanych winiarzom ograniczeniach, określając nawet takie szczegóły jak czas dojrzewania wina, dozwolony rodzaj butelki czy dopuszczalne sposoby jej zamknięcia. Część winiarzy, szczęśliwa z posiadania choćby skrawka ziemi w strefie wysokiej apelacji, starannie wypełnia przyjęte zalecenia a wręcz stoi wiernie na ich straży. Nie brakuje jednak nonkonformistów, dla których narzucone z góry warunki krępują jedynie winiarski geniusz i kreatywność. Posługiwanie się mianem wina stołowego , czy współcześnie podstawową apelacją IGT nie musi być zawsze synonimem porażki a w Toskanii bywa wręcz symbolem zwycięstwa nad skostniałym światem nieracjonalnych reguł. Zaszczytów można bowiem nie otrzymać mimo usilnych starań ale też zwyczajnie nimi gardzić!

Enotria Tellus – czyli włoski porządek świata

REWOLUCJA SUPERTOSKANÓW

Toskania to niewątpliwie jeden z najważniejszych i najbardziej znanych regionów winiarskich świata. W tej malowniczej, włoskiej krainie narodziły się też liczna wina cieszące się powszechnym uznaniem. Niekwestionowany prym wśród osiadłych w Toskani odmian winorośli wiedzie niewątpliwie szczep sangiovese – charakteryzujący się jasną, rubinową barwą, wysoką kwasowością i niemałą tanicznością. Na nim też, jak na najświętszym, toskańskim dziedzictwie, opierają się historyczne apelacje, takie jak Chianti czy Brunello di Montalcino. Przetasowania na rynku wina w XIX wieku sprawiły jednak, że do Włoch poczęły napływać także zagraniczne odmiany winorośli, głównie z sąsiedniej Francji. Ochrona winiarskiej tradycji znalazła swoje odzwierciedlenie w bardzo restrykcyjnych przepisach, pozwalających produkować wina z szanowaną nazwą apelacji jedynie producentom przestrzegającym ściśle apelacyjnej “receptury”. Ambicją i punktem honoru stało się zatem spełnianie wszelkich swoistych wymogów by dostąpić niewątpliwego zaszczytu. Nie brakowało jednak winiarskich artystów, dla których wino miało być przede wszystkim emanacją woli, nie zaś jedynie przemysłowym produktem tworzonym według narzuconego wzorca. Nonkonformiści, którzy nie chcieli przestrzegać prastarych zasad, karani byli rynkową infamią, mogąc sprzedawać swoje wina sygnowane jako produkty stołowej zaledwie jakości. Wiatry historii zdawały się jednak sprzyjać wizjonerom. Przepisy najważniejszej apelacji chianti, wymagały w połowie XX wieku, by wina nią oznaczone produkowane były ze zmiękczonej dodatkiem innych, lokalnych szczepów odmiany sangiovese – której ilość nie mogła jednak przekroczyć wówczas 75% (obowiązkowy był też dodatek białych winogron!). Producenci, którzy z tym lokalnym przepisem na sukces się nie zgadzali, mając przy tym ambicję tworzenia win wybitnych, musieli doprowadzić ostatecznie do winiarskiej wolty. Toskańska rewolucja podzieliła się na dwa nurty – radykałów, którzy chcieli produkować wina wyłącznie z sangiovese, oraz buntowników, wprowadzających do swoich win francuskie odmiany uważane w Toskanii za obce (takie cabernet sauvignon, merlot czy syrah). Powiew światowej świeżości wyraźnie przygniótł rustykalne tradycje ojców toskańskiego winiarstwa. Wyjątkowej jakości wina sprzedawane były w należnych ich imponujących cenach a oznaczane z woli ich twórców, jako wina stołowe. Tak narodziły się supertoskany!

NARODZINY LEGENDY

Najbardziej znanym supertoskanem jest niewątpliwie Sassicaia,  stworzona w winnicy Tenuta San Guido w toskańskim regionie Bolgheri położonym nad morzem Tyrreńskim. Powojenny właściciel winnicy, markiz Mario Incisa della Rocchetta, rozmiłowany we francuskim winie, sprowadził do swojej posiadłości sadzonki cabernet sauvignon z Bordeaux. Z tychże nasadzeń powstało w legendarne już wino, które u zarania rozprowadzane było niemalże w podziemiu, za pośrednictwem rodzinnych kontaktów a dziś sygnowane jest swoją własną apelacją Bolgheri Sassicaia DOC. Inspiratorem oficjalnej komercjalizacji tego wyjątkowego wina w 1968 roku był praktykujący w Tenuta San Guido, bratanek markiza, Piero Antinori – spadkobierca ponad 600 letniej tradycji wielkiego rodu Antinorich. Ten nietuzinkowy winiarz, już od wczesnej młodości zdobywał wiedzę winiarską, spędzając wakacje w toskańskich winnicach swojej rodziny, podróżując po świecie i terminując u  najlepszych enologów. Karierę w rodzinnej firmie rozpoczął po studiach ekonomicznych jako szef sprzedaży by w 1966 objąć po swoim ojcu schedę przywództwa nad rodziną firmą.  W 1971 roku wypuścił na rynek sensacyjne Tignanello – choć wino pochodziło z serca Chianti Classico, było sprzedawane jako wino stołowe w cenie najdroższych chianti. Unowocześnienie zerwanie z rygorami apelacji dało świetne, wpisujące się w oczekiwania klientów rezultaty. Markiz Antinori to jednak nie tylko żywa legenda światowego winiarstwa lecz postać, którą możecie spotkać już niebawem!

Piero Antinori otrzymał tytuł Człowieka Roku magazynu Czas Wina. Z radością zapraszam Was zatem na spotkanie w toskańskim rewolucjonistą i jego winami. Już 29 września będziemy mieli okazję zarówno na nietuzinkową degustację w formule masterclass (w tym legendarnych supertoskanów) jak i uroczystą galę z okazji nadania tytułu Człowieka Roku 2018 magazynu Czas Wina.

Masterclass – 29 września 2018, godz. 15.00-17.00

Lista win:

The post Bezapelacyjnie wielkie wina first appeared on Paragraf w kieliszku.

Mołdawię odwiedziłem na zaproszenie  magazynu Czas Wina w nagrodę za tytuł Winiarskiego Bloga Roku 2016. Wiosenny wyjazd, którego relaksacyjny program wypełniony był w intencji zwiedzaniem mołdawskich winnic z kieliszkiem w ręku i zakładał między innymi piknik wśród winnych krzewów zamienił się jednak w przygodę niemalże ekstremalną

UROKI MOŁDAWSKIEGO KWIETNIA

Nie ufać wiośnie nakazuje stare porzekadło o przeplatającym pory roku kwietniu. Zobaczyć jednak tęgą zimę i początek lata w ciągu kilkunastu godzin, było doświadczeniem szczególnym Start samolotu ze stołecznego i słonecznego tego dnia Okęcia w zamierzonym przez nas kierunku Kiszyniowa okazał się ostatnim na najbliższe dni! Twarde lądowanie w rozpoczynającej się burzy śnieżnej nakazywało przemyśleć raz jeszcze opinię o ciepłym klimacie tego południowego dla nas kraju. Nim spragniona bachicznych wrażeń grupa, dowieziona została z mołdawskiej stolicy do goszczącego nas Château Vartely, nagły powrót zimy potwierdził swój rozmach w okazałych zaspach, których pokonanie przywoływało myśli o wyprawie na  mroźny biegun. Nazajutrz ciepły front zwyciężył jednak brutalną inwazję Dziadka Mroza. Wstawaj, strana ogromnaja... (już mnie nigdzie, więcej nie zaproszą!)

Epicka walka musiała jednak wiązać się z oczywistymi stratami. Gdy pogodzeni z odwołanym piknikiem wygrzewaliśmy zmęczone degustacją ciała w lokalnej saunie, walczące ze sobą pory roku siały zniszczenie w całym kraju (między innymi zmiotły sporą część drzew i dachów w Kiszyniowie). Zwycięska wiosna, zalała ostatecznie stolicę potokiem rwącej wody, płynącej wartkim strumieniem przez miejskie arterie. Pokonany wróg wycofywał się zabierając ze sobą w desperackim akcie wszystko, co napotkał na swojej drodze… A miało być tak spokojnie i leniwie

Urokliwa wiosna w Château Vartely Fot. Radosław Froń

UWAGA BLOGERKA!

Muszę nadmienić, że szaleńcza pogoda nie stanowiła jedynej klęski żywiołowej jaka zagraża winopijcy podczas dziennikarskiej aktywności. Podczas pobytu w gościnnej Mołdawii cieszyłem się towarzystwem kulinarnych blogerek; Anny Nowakowskiej (spotkaniaprzywinie.bloog.pl) i Marty Gawrychowskiej (podrozeodkuchni.pl) oraz przewodnictwem Joanny Dulemby (Czas Wina). Podróżowanie z dziennikarkami o bardziej “talerzowych” niźli “kieliszkowych” zainteresowaniach nie należy do najłatwiejszych. Człowiek, który jedzenie docenia lecz uwagę skupia na zawartości prezentowanej doń butelki, łatwo pada łupem wszędobylskich i głodnych estetycznych wrażeń na talerzu, istot. Pech chce, że życie i kuchnia zawsze obdarzają najładniej ułożoną porcją, tę najmniej zainteresowaną jej formą osobę. W praktyce człowiek oczekuje godziny łaski, gdy spożyje w spokoju ostygły i prześwietlony od każdej strony fleszami aparatów, pokarm. Jak tu skupić się na winie?

MOŁDAWIA WINEM PŁYNĄCA

Przyznaję szczerze, że zastanawiałem się nawet żartem, czy wyjazd do Mołdawii należy traktować jako nagrodę czy też karę Mołdawia jest niewątpliwie krajem historycznie winiarskim, który leżał na wschodnich krańcach Imperium Romanum, państwem szanującym mieszające się w nim tradycje różnych kultur ale też krajem, na którym sowiecka historia odbiła wciąż widoczne piętno. Spora część winnic tego kraju produkowała i wciąż produkuje wina pośledniej jakości, przeznaczone do niedawna na niezbyt wymagający rynek rosyjski. Od czasów embargo nałożonego na nieszczęsną Mołdawię za bratanie się z Unią Europejską, naturalny i ważny rynek dla kluczowej w mołdawskiej gospodarce gałęzi produkcji, został odcięty. Potężny potok wina musiał zmienić swój bieg i zdobyć nowe rynki w starej Europie.

Dotychczasowa jakość przestała być akceptowalna, zmuszając winiarzy do zwiększenia wysiłków i dorównaniu jakością światowemu winiarstwu czymś poza wolumenem produkcji. Czy Mołdawianie podołają temu zadaniu? Nie uprzedzając faktów, choć do niedawna wątpiący i niewierny, dziś jestem pewien – mają ku temu potencjał i możliwości! Trzeba tylko chcieć

CHATEAU VARTELY

Château Vartely jest stosunkowo nowym przedsięwzięciem winiarskim (winnice nasadzono 2003 r. a goszczący nas ośrodek powstał w 2008 r.), łączącym bogatą, lokalną kulturę winiarską z nowoczesnością europejskiego winiarstwa. Znakomita większość uprawianych tu odmian to szczepy międzynarodowe.

Mimo mody na odmiany endemiczne, te zajmują tutaj zaledwie 10% upraw. Dalsze degustacje wykazały, że faktycznie tubylcze owoce najpiękniejszych win nie dają – czy jest tak z powodu lokalnego terroir czy też zaniedbania zniechęconych do samych roślin winiarzy – ustalić nie sposób.

Winorośl uprawiana jest w winicach położonych w południowej części kraju. Kompleks mieszczący hotel oraz winiarnię, znajduje się natomiast w Orhei (Orgiejowie) około godziny drogi od Kiszyniowa nieopodal największej, niewiniarskiej atrakcji turystycznej Mołdawii – Starego Orhei. Chateau Vartely jest marką znaną na lokalnym rynku ale jedynie niewielka część produkcji zostaje w kraju. Reszta od czasów rosyjskiego embargo (2013 r.) eksportowana jest za granicę, do łącznie 22 państw, w tym Polski (importer Dom Wina).

Sam hotel jest wyjątkowo wygodny. Kompleks domków, stanowiących odrębne pokoje hotelowe jest koncepcją komfortową nawet w obliczu zasp i burzy śnieżnej Przyzwoita kuchnia, dostępna dla gości sauna i atrakcyjne pomieszczenia degustacyjne są wyjątkowo zachęcające i skłaniają do pozostania w ośrodku (podobnie jak kiepskie drogi poza ośrodkiem – ale może starczy już tych złośliwości). Znając już nieco gusta i upodobania w krajach o postsowieckim pochodzeniu, z radością muszę przyznać, że niewiele jest w Vartely zbędnego przerysowania a już z pewnością nie znajdziecie tam kiczu podobnego choćby do tych znanych z wielu polskich, prowincjonalnych hoteli. Do ośrodka wypoczynkowego na światowym poziomie, szczęśliwie dorasta też wino!

Produkuje się tu rozliczne wina ale w każdym wypadku wyraźna jest wyjątkowa dbałość o ich jakość. Cień złej opinii o mołdawskich winach na świecie, nie pozwala na choćby odrobinę nonszalancji w tym zakresie. Pod względem technologicznej poprawności, tutejsi mistrzowie piwnicy równają ambitnie do światowej czołówki.

Zasadniczą linią win produkowanych przez tutejszą piwnicę jest seria Indivino. Nieskończona, jak się zdaje, ilość etykiet przyozdobionych elegancką postacią w kapeluszu prezentuje sobą dobrą jakość i bardzo równy poziom. Nie są to oczywiście wina wielkie, stosunek jakości do ceny win (także już na półkach w Polsce), jest jednak niezwykle korzystny.  Lokalni producenci nie silili się na stworzenie indywidualnego charakteru wina lecz uderzyli w znany konsumentom ton. Wyraźna inspiracja południową Europą bez zbędnego pozowania i cienia snobizmu, wychodzi całkiem autentycznie. Na wapiennych skałach, winorośl daje wina o sensoryce zbliżonej do europejskiego wzorca, oddając cechy charakterystyczne dla odmiany. Ci, którym nie zależy na rozbieraniu wina na czynniki pierwsze lecz niezmąconej zbędnymi rytuałami konsumpcji, będą ukontentowani tym bezpiecznym wyborem.

Moje osobiste zainteresowania kazały zwrócić też szczególną uwagę na wina musujące, które produkowane są tutaj z dużą pieczołowitością z zastosowaniem metody klasycznej. Relatywnie niewielka produkcja musiaków, leżakuje w tradycyjnych pupitre nawet 36 miesięcy jak pokazowy Spumant Clasic Brut Matur to nic innego jak klasyczny szampański pinot noir. Zdegorżowany dwa lata wcześniej, czysty elegancki, niepozbawiony jeszcze potencjału i na wskroś szampański. Spumant Clasic Brut Matur Roz to znów pinot noir, tym razem jednak w różowym wydaniu. Wino świeże, wyraźnie owocowe lecz pełne ambicji (20 miesięcy na osadzie). Prosty i radosny lecz całkiem ciekawy musiak na gorące dni Mołdawskiego (jak ufam) lata.

Oczywiście sławę Vartely przyniosły wina spokojne (choć w tutejszą perlistość bardzo wierzę!). Każdego, kto śmiałby wątpić w zdolność tak dużego producenta z niesławnej swojego czasu Mołdawii, do produkcji naprawdę interesujących win (jako i ja szczerze wątpiłem do czasu), odesłać mogę do tutejszej linii Taraboste (określenie używane w czasach starożytnej Dacji w stosunku do osób zasługujących na szczególny szacunek – dosłownie tłumaczone jako sławienie siły).  Chardonnay Taraboste 2013, leżakujące 6 miesięcy sur lie w dębowych beczkach (barrique), przywoływało myśli o całkiem udanych, białych burgundach dobrej klasy i było zdecydowanie przebojem piwnicy oraz naszej degustacji. Wino przystające do założonego stylu. Aromatyczne, kremowe, ze zintegrowaną już dobrze waniliową dębiną. Burgundzkie marzenia zdradza też, zdobione wizerunkiem szacownego męża, wino czerwone. Pinot Noir Taraboste 2009 (18 miesięcy w beczce) okazał się winem nieco mniej ujmującym niż wspomniane wyżej chardonnay (subiektywna ocena autora), nie przyniósłby jednak wstydu wirtuozom tego szczepu, prezentując się nam jako wino wyraźnie ułożone, eleganckie i prawdziwie międzynarodowe,  charakteryzujące się dojrzałym aromatem z dominująca nutą syryjskiego tytoniu i ciemnej czekolady.

Deserem były oczywiście wina słodkie; dotknięte szlachetną pleśnią (nawet botrytisa tu mają!) oraz tak rzadkie już dziś wino lodowe. Ciekawostki bawią zawsze – choć znudzony tą doskonałością w równaniu do wzorca, muszę przyznać, że znacznie większą estymą wśród degustującego grona, cieszyła się jednak wieńcząca degustację  Rachia di Moscato (41%) Destylat w pełni szczery i doskonały  Wielka sława mołdawskich “koniaków” nie jest wyłącznie legendą.  Zdecydowanie warto więc zgrzeszyć z lokalnym brandy (produkowanym oczywiście na miejscu z własnych owoców).

Raz jeszcze składam podziękowania dla Wine-Service – Podróże z winem oraz Château Vartely za zaproszenie, zaś uroczym współtowarzyszkom za mile spędzony czas

Więcej na temat szalenie inspirującego wyjazdu do Mołdawii oraz samych winach z Vartely przeczytacie także tutaj:

http://spotkaniaprzywinie.bloog.pl – Winna-Moldawia

http://spotkaniaprzywinie.bloog.pl – Warsztaty degustacji wina

oraz tutaj:

Ona temu winna, czyli… wina w Mołdawii – Chateau Vartely

The post Mołdawska wiosna first appeared on Paragraf w kieliszku.

Gdyby internetowa droga zapoznawania się z zaplątaną myślą moją okazała się niewystarczająca to zapraszam do lektury wywiadu z Paragrafem przesłuchiwanym przez Justynę Korn-Suchocką w aktualnym wydaniu Czasu Wina (luty/marzec 2017)

The post Wywiad z Paragrafem first appeared on Paragraf w kieliszku.

Z małym opóźnieniem ale wciąż niesłabnącą radością, mam przyjemność poinformować, iż paragrafwkieliszku otrzymał tytuł Winiarskiego Bloga Roku 2016 w konkursie organizowanym przez Magazyn Czas Wina

Jako winny bloger co najmniej swoisty w swoich upodobaniach, miast opisywać kolejne butelki, uwagę swoją skupiam częściej nie ich dwukolorowej zawartości lecz na różnobarwnym świecie wina (z wielką ochotą) i mierzę się z formalnymi problemami (mniej chętnie) tegoż świata. Daleki jednak od zeszłorocznych rozterek, nie mam już dziś wątpliwości, że paragrafwkieliszku jest w istocie blogiem winiarskim. Choć wymyka się tradycyjnie uznanym ramom dla tegoż nowoczesnego rzemiosła, to z woli autora nieustannie zmierza do wypełniania swojej treści raczej bachiczną różnorodnością miast prawniczym bełkotem.

Bez niewłaściwej dla mnie próżnego fałszywej skromności, muszę przyznać, że ten szczególnie cenny laur zaskoczył mnie zupełnie. Jako laureat zeszłorocznej nagrody od drogiej mi,  internetowej publiczności, przekonany o spożyciu pełnej puli szczęścia dla tego projektu, liczyć mogłem jedynie na wyróżnienie mojej dziwności.

Składam z tego miejsca moje wyrazy uznania dla współzdobywców nagród we wszystkich kategoriach konkursu. Nagrodę internautów otrzymał niezwykle treściwy, regularny w swojej pracy i trzeba też przyznać, że najbardziej estetyczny blog w winiarskim internecie – kobietaiwino.wordpress.com, wyróżniony został znany i podziwiany korekodwina.blogspot.com,  nagrodę specjalną za blog 5 lecia otrzymał zaś Gabriel Kurczewski, wybitny historyk wina, uznany zarówno w kraju jak i w swoim ukochanym Tokaju, autor bloga bliskotokaju.pl

Kłaniam się nisko szanownym Jurorom (w szczególności ślę moje serdeczne pozdrowienia do redaktora seniora, Wojciecha Gogolińskiego, który niestety nie mógł tym razem świętować wraz z nami) za to wyjątkowe wyróżnienie – choć przyjmuję je nie tylko jako wyraz uznania ale i sprytną pułapkę zmuszającą do szczególnie wytężonej pracy na rzecz winiarskiego środowiska oraz ostateczne zepchnięcie mnie w otchłań winiarskich regulacji

Jednak nie dla samych, wielce szanownych Jurorów blog ten jest pisanym! Wciąż uradowany zeszłorocznymi nagrodami od internautów, byłbym niewdzięcznikiem gdybym nie złożył podziękowań także Wam drodzy Czytelnicy, co też niniejszym czynię

Z winiarskim pozdrowieniem!

The post Paragrafwkieliszku Winiarskim Blogiem Roku 2016 Magazynu Czas Wina first appeared on Paragraf w kieliszku.

Byłbym okrutnym niewdzięcznikiem gdybym w tym miejscu nie podziękował Wam, moim wiernym Czytelnikom za tak wielkie i niespodziewane wsparcie okazane mi podczas głosowania w obu, zaszcztnych konkursach. Choć sam jestem zaskoczony Waszym swoistym upodobaniem i wśród winiarskich blogów widzę liczne, ciekawsze, doskonalsze a osobiście niezmiernie mnie fascynujące i inspirujące skarbnice wszelkiej wiedzy ukrytej pod szlachetnym korkiem, to kłaniam się nisko, wszystkim, którzy swój cenny głos przekazali na rzecz paragrafawkieliszku. Podwójne wyróżnienie utrzymuje mnie w przekonaniu, że w swoim nieracjonalnym zachowaniu nie popełniliście jednak błędu a zatem kierujecie w swojej zbiorowej woli jasny przekaz, że czasem tu zaglądacie a może nawet czytacie popełniane przeze mnie treści. Utrzymany w grafomanicznej pasji do pełnego kieliszka równie jak i zestresowany świadomością wymagającego audytorium raz jeszcze pięknie dziękuję

Najserdeczniejsze gratulacje składam jednak tym, którzy zdobyli w tych dniach najważniejsze nagrody i wyróżnienia. Szczególne gratulacje i pokłony po raz kolejny składam z tego miejsca Sławkowi Sochajowi (EnoEno), zdobywcy obu, najważniejszych dla każdego winiarskiego blogera, głównych nagród we wspomnianych wyżej konkursach. Brawurowy dublet potwierdził jego absolutną i w pełni zasłużoną supremację jako najlepszego blogera winiarskiego do kwadratu.  Gratuluję także wyróżniomym przez Czas Wina blogom Italianizzato oraz Poza Tokajem a należną cześć oddaję wszystkim medalistom konkursu winiarskiego EnoExpo (w szczególności polskim producentom) oraz laureatom Grand Prix Magazynu Wino.

Największym zaszczytem było spędzić te kilka dni w Waszym towarzystwie i razem z Wami cieszyć się sukcesami i przednim winem.

Z winiarskim pozdrowieniem!

The post VOX POPULI… first appeared on Paragraf w kieliszku.

Niemniej zaskakującą dla mnie sytuacją jest wyróżnienie w postaci nominacji jakie otrzymałem w konkursie na winiarski blog roku magazynu Czas Wina Internautów. Tym bardziej, że nominacja ta zbiegła się z niemniej nobilitującą nominacją w konkursie o Nagrodę Czytelników dla najlepszego bloga o treści winiarskiej Magazynu WINO, organizowaną równoczas (kolejność chronologiczna).

Jako, że w kraju trwa właśnie kampania wyborcza i normą jest, że każdy prosi o jakiś głos, także i ja prosić Was o głos w konkursie dla Internautów się ośmielam Poza zaspokojeniem próżności blogerów czekają na Was nagrody ufundowane przez partnerów i organizatorów obu konkursów.

Głosowanie jest bardzo proste!

Wystarczy podążyć za podanym niżej linkiem i wybrać swój ulubiony winiarski blog (najlepiej winiarsko-prawniczy)

KONKURS MAGAZYNU CZAS WINA: http://czaswina.pl/pglosuj2015

(Wśród osób, które oddadzą głos na wybrany blog rozlosowanych zostanie 10 zestawów książkowych ufundowanych przez partnerów konkursu)

GRAND PRIX MAGAZYNU WINO: http://grandprix2015.magazynwino.pl/BlogRoku 

(Co pięćdziesiąta głosująca osoba otrzyma roczną prenumeratę Magazynu Wino)

***

Wszystkim winiarskim blogerom oraz ich czytelnikom, życzę powodzenia

The post KONKURS NA WINIARSKI BLOG ROKU 2015 first appeared on Paragraf w kieliszku.