O CZYM SIĘ DOWIESZ?

► Kim jest Hubert i co daje mu radość

► Jak prowadzić wiejskie życie w dzisiejszych czasach

► Czy browar może być firmą rodzinną

► Czy trudniej założyć browar czy restaurację

► Dlaczego lokalne produkty są lepsze

WERSJA DO POBRANIA

Podcast możesz pobrać także bezpośrednio na swoje urządzenie (w formacie mp3) – TUTAJ

PODCAST VIDEO

Jeśli masz ochotę podejrzeć nas podczas rozmowy to jest to możliwe

Zapraszam przy tej okazji do subskrypcji kanału PARAGRAF W KIELISZKU w serwisie YouTube.

LINKI

https://www.facebook.com/rankerov/

https://www.youtube.com/channel/UCE-vmvddV8QV-_NcGShUJ4w

Browar Rankerov

The post RODZINNY BROWAR BEZ KOMPROMISÓW – Hubert Krech – Podcast Biznes Wysoko Oprocentowany #37 first appeared on Paragraf w kieliszku.

Jeśli nie chcecie przegapić podobnych wydarzeń, pamiętajcie aby zapisać się na nasz ALERT PRAWNY

Koniecznie też subskrybujcie KANAŁ PARAGRAF W KIELISZKU w serwisie YouTube

The post Sekrety etykiety – nagranie LIVE Z PARAGRAFEM first appeared on Paragraf w kieliszku.

JAK TO DRZEWIEJ BYWAŁO

Choć z dzisiejszej perspektywy wydaje się co najmniej nieoczywiste, to kobiety zajmowały się warzeniem piwa od samego początku historii tego trunku. Piwo powstało u zarania ludzkości nie jako napój orzeźwiający spożywany dla przyjemności lecz jako pokarm, istotny element diety (piwo i chleb były podstawowym składnikiem pożywienia w starożytnym Egipcie). Obowiązek sporządzania tegoż niezbędnego w życiu pierwszych cywilizacji produktu, spoczywał na kobiecie, strażniczce domowego ogniska. Kobiety nie tylko miały prawo warzyć piwo ale posiadały niekiedy nawet wyłączność w tym przedmiocie. Około 7 tys. lat temu w Mezopotamii i Sumerze tylko kobietom wolno było warzyć piwo czy prowadzić tawerny.

Fragment kodeksu Hammurabiego:

§ 108. Jeśli oberżystka jako zapłatę za piwo zboża nie przyjęła, (lecz) według odważnika (zbyt) dużego srebro przyjęła, bądź równowartość piwa względem wartości zboża obniżyła (i) oberżystce tej udowodni się to, do wody wrzuci się ją.

§ 109. Jeśli oberżystka, w domu której przestępcy zebrali się, przestępców tych nie pojmała oraz do pałacu nie doprowadziła, oberżystka ta zostanie zabita.

§ 110. Jeśli (kapłanka) naditum (lub) (arcykapłanka) entum, która w klasztorze nie mieszka, oberżę otworzyła, bądź po piwo do oberży weszła, obywatelka ta zostanie spalona.

§ 111. Jeśli oberżystka 1 (60-litrowy) antałek piwa na kredyt dała, w czasie żniw 50 sila zboża odbierze (sobie).

Podobna sytuacja występowała także w cywilizacjach zamieszkujących Skandynawię. Co istotne, starożytne społeczności uważały piwo za dar bogini (boginiami piwa były między innymi egipska Izdyda, babilońsko-asyryjska Isztar oraz sumeryjska Ninkasi). Także na terenie dzisiejszej Wielkiej Brytanii, słynącej ze swoich piw, odpowiedzialne za warzenie codziennego, domowego ALE były także kobiety.  Znaczenie kobiet-piwowarów maleje dopiero w średniowiecznej Europie, wraz z rozwojem chrześcijaństwa. Produkcja i wyszynk piwa zaczyna podlegać kontroli i koncesji lokalnych władców a na kluczową pozycję wychodzą męskie klasztory. Ostatecznie kobiecej wizji piwnego świata cios zadaje rewolucja przemysłowa. Piwo staje się produktem wytwarzanym na masową skalę w świecie zdominowanym w każdym niemalże aspekcie przez mężczyzn. Napój towarzyszący wcześniej koronowanym głowom, staje się w dużej mierze trunkiem plebejskim, właściwym proletariuszom, mężczyznom udającym się pubu po ciężkim dniu pracy w kopalniach czy fabrykach. Browary dążą do tego by produkować więcej, szybciej i taniej, szczególnie w XX w. podkreślając męskość trunku a kobiety sprowadzając to pozycji istot podających kufel swoim mężom.

CZASY NAM WSPÓŁCZESNE

Dzisiejszy rynek piwa w Polsce z wyjątkowym zaangażowaniem oraz imponującą dynamiką, nadrabia dystans do państw od dziesięcioleci cieszących się bogactwem piwnej oferty. Celem piwnej rewolucji jest oderwanie naszych konsumenckich przyzwyczajeń od popularnego, taniego a w istocie szalenie nudnego i sensorycznie nijakiego eurolagera, znanego nam z masowej produkcji wielkich koncernów. Wspomniana tu piwna rewolucja to przede wszystkim oddolny, konsumencki ruch buntu przeciw monotonii i bylejakości rynkowej oferty, powodowany chęcią zmiany. Jej zwolennicy dostrzegają w piwie coś więcej niż tylko napój zaspokajający pragnienie i dostarczający dawkę alkoholu. Birorebeljanci szukają smaku, różnorodności doznań, chcą mieć możliwość wyboru i dostosowania spożywanego trunku do towarzyszącej konsumpcji chwili, nastroju, pogody czy też chwilowych zachcianek.  Swobodą takiego wyboru cieszyć się mogli do niedawna jedynie zwolennicy wina (oczywiście ci możliwie świadomi), którzy w bogactwie rynkowej oferty mogą uzależniać zawartość swojego kieliszka od dowolnego niemalże kaprysu. Tymczasem amatorom złocistego trunku w czasie piwnej smuty, pozostawał jedynie wybór marki, pod jaką oferowano szablonowe jasne pełne i ewentualna decyzja o dolaniu do niego (o zgrozo!) słodkiego soku. Dziś piwny świat jest szczęśliwie niepodobnym to tych wspomnień szarej rzeczywistości. Możemy śmiało wybierać spośród setek piwnych stylów, w dziesiątkach wariantów wychodzących spod ręki sprawnych i zdolnych fascynatów piwa, zaczynających często jako piwowarzy domowi a dziś kreujących rynek z warzelni kilkuset już browarów rzemieślniczych.

Gdzie w tym wszystkim miejsce dla kobiet? Obalając nieaktualny już szczęśliwie mit o “męskim piwku”, należy też rozliczyć się ze stereotypem kobiety, sięgającej po piwo rzadko a jeśli już to z wyraźnym niesmakiem, dolewającej do niego przeróżne substancje byle tylko wybawić go z ciążącej mu chmielowej goryczy – a zatem pozbawić piwa istoty jako piwności. W istocie zawsze znajdzie się jakiś zwolennik, czy też zwolenniczka kultywowania “tradycji” wpisujący się konsekwentnie w ten archetypiczny model spożycia. Szczęśliwie jednak wzorzec ten zmienia się równie dynamicznie jak i jego rynkowe otoczenie (polecam świetny wpis na temat tego zjawiska z kobiecego punktu widzenia z bloga piwnylajfstajl.pl – PIĘĆ BZDURNYCH TEKSTÓW O ŁĄCZENIU PIWA Z KOBIETĄ)

Stąpając po niepewnym gruncie, podzielę się moją osobistą refleksją. Jeśli bowiem wyciągnąć z naszego powszechnego wizerunku pijących piwo mężczyzn i sięgających po ten sam napój kobiet, jedynie pozytywne jego elementy, z łatwością dostrzeżemy szczególną potrzebę wspólnoty u męskiej społeczności piwoszy oraz co szalenie istotne, równie silną potrzebę odkrywania subtelności smaków u kobiet birofilek. W dzisiejszym świecie wyrywa się regułom i równie często można spotkać mężczyznę z owocowym radlerem w dłoni jak i kobietę sięgającą po piwo 1000 IBU (dla niewtajemniczonych, IBU to jednostki goryczy w piwie – typowy lager ma ich około 20!). Rynek zauważa jednak zmiany i pewne tendencje, rzetelnie oddając różnice w tym odwiecznym konflikcie płci. Jak wskazuje nam badanie Instytutu Badania Opinii Homo Homini (na zlecenie Browaru Amber) z 2013 roku, kobiety nadal piją mniej piwa niż mężczyźni, ale liczba ta zdecydowanie wzrasta w ostatnim czasie. Co szczególnie istotne, kobiety cenią sobie w piwie nade wszystko jego smak, potem dopiero markę i cenę napoju. Zdaje się, że kobiety są także bardziej chętne do eksperymentów, do poszukiwania i odkrywania nowych stylów i smaków. Kobiety mniej uzależniają się od marek i są znacznie bardziej otwarte na nowości. Są też mniej wrażliwe na cenę produktu, za dobrej jakości produkt w naturalnym i interesującym smaku są w stanie płacić znacznie więcej niż za piwa masowe. Co ciekawe, choć badania wskazują kobiece preferencje do piw łagodniejszych, aromatycznych i bardziej orzeźwiających takich jak wszelkiego rodzaju piwa pszeniczne i typowe piwa belgijskie, zauważają też, że nie gardzą one także ciężkimi alkoholowo piwami porterowymi czy też koźlakami a coraz częściej sięgają także to sztandarowych dla piwnej rewolucji, mocno chmielonych piw w stylu ALE. Najwyraźniej to właśnie dzięki zmianom rynkowym, dysponujące bardziej wysublimowanymi gustami kobiety, mogą nareszcie znaleźć coś dla siebie. Nie ma bowiem wątpliwości co do oczywistego faktu – dzięki dokonaniom piwnej rewolucji w naszym kraju, piwo wreszcie zaczęło smakować. Jak widać kobiety nigdy nie godziły się marnością oferty którą z taką łatwością a ku uciesze producentów akceptowali dotąd mężczyźni.

HISTORIA KOŁEM SIĘ TOCZY

Mówiąc w jednym zdaniu o kobietach i piwie nie musimy a nawet nie powinniśmy ograniczać naszych myśli jedynie do charakterystycznych kelnerek z Oktoberfest czy barmanek nalewających bezimienne piwa, których same nawet nie piją. Pora uświadomić sobie, że kobiety stanowią dziś istotną część rynku konsumentów piwa w Polsce, konsumentów wymagających i oczekujących wysokiej jakości produktów a zatem nie tylko eksplorujących ale i kształtujących piwną rzeczywistość w naszym kraju. Nie brakuje kobiet doskonale znających się na piwnym bogactwie smaków oraz na piwnej technologii, kobiet warzących piwo w domu i w rzemieślniczych browarach, blogujących o piwie, oprowadzających kompetentnie wycieczki szlakiem craftowych multitapów czy zasiadających w decyzyjnych organach piwowarskich koncernów. Osobiście pozostaje mi w swoim entuzjazmie oczekiwać rzemieślniczego browaru stworzonego przez same kobiety, lekką ręką warzące przednie trunki z myślą o innych, równie wysublimowanych przedstawicielkach płci o najwyraźniej piękniejszych zmysłach.

The post Kobiety i piwo first appeared on Paragraf w kieliszku.

Wszystkich zainteresowanych odsyłam na stronę organizatora, sam zaś serdecznie zapraszam na bezpłatne szkolenia prowadzone przez paragrafwkieliszku podczas tego wydarzenia

NIEDZIELA 14 VI 2015 – CRAFT BEERWEEK W RZESZOWIE – GALERIA MILLENIUM HALL

13:30 – Sprzedaż alkoholu przez Internet – będziemy mieli okazję porozmawiać o tym czy realne jest legalne handlowanie trunkami w Internecie i czy można reklamować alkohol w sieci.

15:00 – Prawne i ekonomiczne aspekty otwierania browaru rzemieślniczego – podczas szkolenia opowiemy sobie o tym jakie formalności trzeba spełnić zakładając browar w rzemieślniczym wydaniu (zarówno produkcyjny jak i kontraktowy) i czy to może się nam opłacić.

Do zobaczenia w Rzeszowie! 

CRAFT BEERWEEK RZESZÓW 2015
Rzeszowski przegląd piw rzemieślniczych.
12-14 czerwca 2015, Rzeszów, Galeria Millenium Hall

Godziny otwarcia:
Piątek (12.06): 14:00-01:00
Sobota (13.06): 11:00-01:00
Niedziela (14.06): 12:00-20:00

The post Craft Beerweek w Rzeszowie – paragrafy w kuflu first appeared on Paragraf w kieliszku.

KONCERNIAKI I CRAFTY

Browar koncernowy – tak nazywać zwykliśmy, wielkie browary przemysłowe warzące jedno lub kilka niezbyt wyszukanych ale popularnych gatunków taniego piwa (najczęściej jest to international lager czyli tzw. jasne pełne). Browary te zaspokajają podstawową potrzebę konsumenta na tanie i dobre piwo do bezpretensjonalnego wlewania w siebie w celu ugaszenia pragnienia lub wprawienia się w dobry nastrój Bez szczególnych ambicji produkują piwo nudne ale przyzwoitej (przede wszystkim możliwie stałej) jakości i konkurują one na rynku przede wszystkim ceną. W praktyce nie różnią się znacząco od siebie, w większości stosują podobne (odpowiadające lokalnym gustom) piwa, z tych samych niekiedy surowców (najtańszego rodzimego słodu i chmielu). Łatwo rozpoznać je z uwagi na specyficzną identyfikacją i działania marketingowe, oparte na kulcie męskości, przyjaźni, popularnych sportów i silnych (aczkolwiek sympatycznych) zwierząt. Warto zwrócić uwagę, że w związku z zamieszaniem wywołanym przez kolejne kategorie, także i te molochy browarnicze sięgają coraz częściej po nowe style piwa by nadążyć za rynkiem. Niech żyje konkurencja!

Browar regionalny – o browarze regionalnym mówimy najczęściej w kontekście zakładu znacznie mniejszego od fabryk z kategorii opisanej powyżej. Opierają się one na dawnych, lokalnych browarach, które przetrwały system lub w tymże powstały. Często są to jednak także nowe inicjatywy z nowoczesnymi halami produkcyjnymi. Warzą piwa w stylach znacznie ciekawszych od nudnego już niemiłosiernie jasnego lagera ale bez przesadnego nadęcia i szczególnie wyszukanych receptur. Oczywiście nie wynika to z braku dbałości o jakość ale z optymalizacji kosztów, która jest niezbędna by oferować piwo regionalne odbiorcy poszukującemu smaków ale nieobeznanego z rynkiem na tyle aby racjonalizować przy sklepowej półce, cenę powyżej 10 złotych na butelce kultowego AIPA. Jak nazwa wskazuje, bardzo często w nazwach producentów regionalnych, kryją się nazwy miast lub regionów z którymi związane są losy i historia samego browaru – nie jest to jednak regułą.

Browar rzemieślniczy – zwany też craftowym, mylnie i z niemałą krzywdą mylony najczęściej z browarami regionalnymi. Są to niewątpliwie najzdolniejsze dzieci, wspomnianej już we wstępie piwnej rewolucji. Co wynika z samego nazewnictwa, tego typu browary prowadzone są przez piwnych zapaleńców, wyjątkowo zdolnych rzemieślników dla których podstawową motywacją nie jest sam biznes ale warzenie najlepszego możliwie piwa. Ci biromaniacy wywodzą się najczęściej ze środowiska piwowarów domowych i niekiedy (oczywiście do czasu) zajmują się warzeniem piwa po godzinach pracy zawodowej, niezwiązanej z tak przyjemną branżą piwną. Swoje życie spędzają na nieustannym poszukiwaniu smaków i podnoszeniu poprzeczki samym sobie oraz swoim crafotwym kolegom, zaspokajając gusta szczególnej grupy konsumentów, okupujących krzesła, stoły i ławy rosnących niczym grzyby po deszczu, wyspecjalizowanych knajpek (tzw. multitapów). Piwa (jak wszędzie subiektywnie dobre i złe) charakteryzują się najczęściej szczególnie wyszukanym stylem, wyśrubowaną jakością i charakterem, za którego wyjątkowość odpowiada ręczna praca twórcza samego autora receptury.

Browar restauracyjny – ten rodzaj browaru nie powinien budzić wątpliwości, jest to bardzo mały (zazwyczaj) browar funkcjonujący w restauracji na potrzeby jej gości. Browary takie bardzo często są wykonane w sposób szczególnie estetyczny, mający stanowić istotny dla klimatu, element wyposażenia. Także warzenie odbywa się w większości przypadków na oczach gości, pozwalając im nacieszyć ciekawskie oko dzięki uchyleniu rąbka piwowarskiej tajemnicy ale także nacieszyć węch roznoszącym się po restauracji zapachem zacieranego słodu. Zwyczajowo znajdziemy tam asortyment bez szczególnych szaleństw (nieśmiertelne jasne, ciemne, pszeniczne) choć widać już skorych do eksperymentów piwowarów. Coraz częściej znajdziemy więc w restauracjach, uwarzone na miejscu APA’y, IPA’y i tym podobne.

KOLABORANCI NA KONTRAKCIE PIWNEJ REWOLUCJI

Myśląc o browarze, myślimy o fabryce w której ziarna jęczmienia i szyszki chmielu zmieniają się w złocisty napój. Nie każdy z piwowarów, chcących pokazać swoje najlepsze dzieła szerszej publiczności, może pozwolić sobie (lub też zwyczajnie chce) na tworzenie niemałego i kapitałochłonnego przedsiębiorstwa zajmującego się warzeniem piwa. W związku z powyższym, wiele (w praktyce większość!) piw rzemieślniczych powstaje w oparciu o strukturę tzw. browaru kontraktowego. Browar taki nie jest browarem w rozumieniu przywołanego obrazu fabryki wypełnionej miedzianymi warkami ale przedsiębiorstwem (hurtownią posiadającą zezwolenie na sprzedaż piwa) zlecającym uwarzenie piwa innemu, posiadającemu niezbędną infrastrukturę produkcyjną browarowi (lub browarom), zgodnie ze specjalnie przygotowaną recepturą. Bardzo często piwowarzy kontraktowi sami pilnują całego procesu uczestnicząc w kolejnych etapach produkcji aby dopilnować jakości i oczekiwanych parametrów. Piwo takie oferowane jest później na rynku pod etykietą browaru kontraktowego oczywiście, który odpowiada za jego promocję i dystrybucję.

Nieco inaczej wygląda szczególny rodzaj piwnych przedsięwzięć, określanych mianem kolaboracji. Jest to nic innego jak współpraca pomiędzy browarami lub browarem a inną znaną firmą czy też osobą (popularnym blogerem, odnoszącym sukcesy piwowarem domowym, itp.) w zakresie wspólnego uwarzenia piwa. Do zawiązywania kolaboracji dochodzi pomiędzy browarami, które chcą uwarzyć piwo na wspólne święto. Kolaborują autorzy zwycięskich piw konkursowych z browarami, które konkurs zorganizowały. Kolaborują też organizatorzy piwnych festiwali z lokalnymi browarami.

Mogę jedynie zachęcić do przeprowadzenia osobistej komparatystyki i wyboru swojego ulubionego segmentu produkcyjnego w sposób w pełni świadomy

The post Piwo z własnego browaru cz. 3 – kolaboracja i piwa kontraktowe first appeared on Paragraf w kieliszku.

Poza możliwością zdegustowania ponad setki piw rzemieślniczych (żadnych regionalnych!), w tym 20 premier, festiwal oferuje także sposobność spotkania się z osobistościami craftowego świata oraz możliwość wzięcia udziału w bardzo licznych, jak na trzydniową zaledwie imprezę, szkoleniach.

Dokładny plan warsztatów i wykładów znajduje się na stronie internetowej festiwalu – beerweek.krakow.pl. Podstawowy, nurtem szkoleniowym będzie oczywiście blok szkoleń sensorycznych i degustacji. Wśród wyśmienitych gości, obecny będzie między innymi Tomasz Kopyra, autor popularnego bloga piwnego – blog.kopyra.com. 

Osobiście, gorąco polecam przede wszystkim jeden z pierwszych, piątkowych wykładów, który będzie traktował o zasadach łączenia piwa z potrawami! Wykład z Food Pairingu, poprowadzi Agnieszka Szczupak, miłośniczka niekonwencjonalnych połączeń smakowych i członkini zaprzyjaźnionego Stowarzyszenia Kobiety i Wino (piątek 19:30 – 20:30).

Zachęcam także do udziału w sobotnim szkoleniu Mateusza Górskiego, Prezesa Małopolskiego oddziału Polskiego Stowarzyszenia Piwowarów Domowych, szczerze zapalonego birofila, będącego z wykształcenia prawnikiem (nikt nie jest doskonały). Mateusz poza szczytnymi tytułami lidera prężnej organizacji piwowarów domowych i jednego ze współorganizatorów samego festiwalu, jest także aplikantem radcowskim, a swój wykład poprowadzi w tematyce: Prawne i ekonomiczne aspekty otwierania browaru Rzemieślniczego (sobota 13:00 – 14:00).

Poza wykładem Mateusza (a dokładnie tuż po nim), odbędzie się także drugie “prawnicze” szkolenie, o znajomej dla wierniejszych czytelników niniejszego bloga, nazwie – Piwo w papierowej torbie?! Szkolenie będzie kontynuacją myśli autora, zebranych wstępnie w jednym z pierwszych wpisów (butelka w papierowej torbie), a poświęcone zostanie faktom i mitom obrosłym wokół tzw. zakazu spożywania alkoholu w miejscach publicznych. Szkolenie przeprowadzone będzie oczywiście w Krakowie i jako takie (choć uwzględniać będzie naturalnie całość polskiego porządku prawnego w którym przyszło nam żyć) główny nacisk skieruje na uwarunkowania lokalnej, podwawelskiej rzeczywistości ( sobota 14:15 – 15:15).

Chętnych do udziału w szkoleniach zachęcam do zapisywania się u organizatorów. Liczba wolnych miejsc na wszystkie wydarzenia jest mocno ograniczona.

Do zobaczenia już w najbliższy piątek!

The post CRAFT BEERWEEK 2015 – piwo w papierowej torbie first appeared on Paragraf w kieliszku.

Jak zapowiadałem ostatnio (CRAFT BEERWEEK 2015 – zaproszenie), już w pierwszy weekend marca, na wszystkich miłośników rzemieślniczego piwa, czeka nie lada gratka. W podwawelskim mieście, organizowane jest wyjątkowe, piwne święto mianowane jako Craft Beerweek – czyli przegląd polskiej sceny piw rzemieślniczych Spragnionych wiedzy na ten temat odsyłam bezpośrednio na naszą stronę fb, dzięki której nic istotnego nie umknie Waszej uwadze. Dla podkręcenia apetytu, mam wielką przyjemność przedstawić Wam dzisiaj piwo festiwalowe (uwarzone dla Was, specjalnie na tę okazję) oraz jego autorów. Parafrazując wielkiego wieszcza: I ja tam byłem, przed premierą piwo piłem, a com widział i słyszał, w dzisiejszym wpisie umieściłem

Piwo uwarzone zostało w pewną pracowitą a dla piwowarów bezsenną noc w ramach kolaboracji (dla niezaznajomionych z ukrytą pod tą niepokojąca nazwą, formą piwowarskiej współpracy, popełnię niebawem odrębny wpis) z zaprzyjaźnionym, krakowskim Browarem Twigg (Nowa Huta, ul. Makuszyńskiego 4a). Szalenie sympatyczni włodarze tegoż przybytku przyjęli nas ciepło, oddając do dyspozycji nie tylko swój wspaniały browar ale i wyśmienite piwo oraz swoje przednie towarzystwo. Musze zwrócić uwagę, że ideą, która przyświeca Browarowi Twigg w jego codziennej produkcji (założycielem Twigg’a jest anglik – David Twigg), jest tworzenie piwa w ortodoksyjnym, brytyjskim stylu. Dla wielu konsumentów, przywykłych do przegazowanych koncerniaków lub przechmielonych “dzieci piwnej rewolucji”, subtelność tegoż piwa, jego nieinwazyjna perlistość i równowaga pomiędzy chmielowymi aromatami a słodowością, mogą być zupełnie nowym doznaniem

Ambicją stworzenia piwa festiwalowego (jak zostałem poinformowany pierwszego piwa w Polsce, uwarzonego specjalnie z myślą o uczestnikach konkretnego festiwalu) było dostarczenie zacnego, pijalnego trunku, który byłby spokojną przystanią dla jego uczestników, w burzy smaków jaką zapewnią nam partnerskie browary, serwujące swoje popisowe dzieła.

Sam piwo już piłem, kunszt i poświęcenie naszych piwowarów doceniłem a Wam wszystkim gorąco je polecam!

Nie mogę się doczekać pierwszej pinty 

The post CRAFT BEERWEEK 2015 – piwo festiwalowe first appeared on Paragraf w kieliszku.

Podczas tego wyjątkowego weekendu, wystawi się 15 polskich browarów i lokalnych multitapów. Z około 100 kranów popłyną najlepsze polskie piwa rzemieślnicze. Degustacji zacnych piw, będzie towarzyszyć oczywiście wybór równie niszowego, craftowego jedzenia.

Kluczową częścią realizowanej przez organizatorów misji jest edukacja. Festiwal ten kierowany jest nade wszystko do osób, które nie wiedzą jeszcze o istnieniu piw rzemieślniczych (lub mylą je z piwami regionalnymi bądź oszukańczymi koncerniakami podszywającymi się jedynie pod craftowe style) i oczekują niecierpliwie dnia nawrócenia. Tym razem, to konsumenci wejdą w rolę piwnych ekspertów i sami wybiorą najlepsze piwo festiwalu!

Uczestników, czekają także inne atrakcje, w tym wyjątkowe szkolenia i wykłady prowadzone przez piwnych ekspertów i znanych blogerów (także tych mniej znanych, jako choćby autor niniejszego tekstu :P) oraz spotkania z wyjątkowymi postaciami piwnego świata.

Dodatkowym atutem dla każdego prawdziwego birofila, będzie wyjątkowe szkło festiwalowe.  Oficjalnym naczyniem degustacyjnym na naszym festiwalu będzie sensorik glass w dwóch wersjach. W trakcie Craft Beerweek pierwszy raz w Polsce będzie dostępna także opcja Tumbler, idealna do dłuższego posiedzenia z mocarnymi piwami. Sensorik wyróżniony został w 2013 roku nagrodą Red Dot Design Award w kategorii Product Design. Otrzymał również nominację do German Design Award 2015. Każdy z uczestników będzie miał możliwość wykupić także kompletny zestaw,na który poza wspomnianym szkłem składają się także wejściówka na 3 dni imprezy oraz festiwalowa koszulka i drobne gadżety.

Warto zwrócić uwagę, że winę za całe to zamieszanie ponosi opętana ideą piwa rzemieślniczego festiwalowa grupa inicjatywna, w skład której wchodzą przede wszystkim:

• Andrzej Kuryło (spiritus movens całego festiwalu i pierwsza szabla w boju z piwami koncernowymi, jeden z pierwszych krakowskich propagatorów kultury picia dobrego piwa i wielki zwolennik browarów rzemieślniczych)
• Mateusz Górski (prezes oddziału małopolskiego Polskiego Stowarzyszenia Piwowarów Domowych, uzdolniony piwowar, birofil erudyta i chodząca encyklopedia piwa w jednym)
• Filip Kuźniarz (nawrócony na piwo rzemieślnicze artysta i wspaniały grafik (wizualni.pl), którego dzieła możecie podziwiać w kolorowej części niniejszego wpisu

Całe przedsięwzięcie odbywa się przy współpracy z krakowskim Klubem Fabryka oraz przy wsparciu wielu osób i licznych firm partnerskich, w tym szalenie sympatycznych właścicieli lokalnego Browaru Twigg, gdzie uwarzono piwo festiwalowe (relacja z odwiedzin w samym browarze już niebawem).

Zainteresowanych szczegółami zachęcam do odwiedzenia strony internetowej festiwalu, beerweek.krakow.pl

Serdecznie zapraszamy!

The post CRAFT BEERWEEK 2015 – zaproszenie first appeared on Paragraf w kieliszku.

Na początek ustalmy dla porządku pewne (mylnie postrzegane często) kwestie terminologiczne. Firma w rozumieniu kodeksu cywilnego jest oznaczeniem przedsiębiorcy, pod którym działa na rynku. Firmą osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą (ufam, że przy browarze nie jest to raczej częstą praktyką), jest jej imię i nazwisko. Jeśli taki przedsiębiorca będzie prowadził działalność browarniczą to jego firmą będzie, dla przykładu: Jan Kowalski. Do  tego, dodajemy najczęściej fantazyjny dodatek, który wyróżni naszego Jana spośród innych, przedsiębiorczych Janów Kowalskich. Dajmy na to nazwę “Browarek Jana”. Właściwe oznaczenie, którym posługiwać będziemy się w obrocie gospodarczym będzie zatem brzmiała – “Jan Kowalski – Browarek Jana”. Dodam jedynie, że wszystkie PPUH’y, FPUH’y, itp. pokraki, poprzedzające nazwy firm w naszym kraju, stanowią relikt przeszłości i wymóg nieistniejących już od pokolenia przepisów. Nieco trudniej jest przy spółkach prawa handlowego, które stanowić będą zapewne podstawową formą prawną dla funkcjonowania naszego biznesu (zrobię niebawem wpis poświęcony samym formom prawnym dla działalności gospodarczej, na ten moment uwierzcie mi na słowo: spółki cywilne to zło!). W przypadku spółek kapitałowych, firmą będą tu same nazwy fantazyjne połączone z oznaczeniem podmiotu (Browarek Jana Sp. z o.o. lub Browarek Jana S.A.). W przypadku spółek osobowych dochodzić będzie jeszcze nazwiska wspólników. Kończąc ten nudnawy ale może i przydatny komuś wątek, dopowiem tylko, że nazwa spółki oraz tzw. brand, czyli oznaczenie handlowe jakim się posługujemy dla wyróżnienia produktu, mogą się od siebie różnić. (tak jak faktury z firmy Play, które otrzymujemy od spółki P4 Sp. z o.o.) Nic nie stoi więc na przeszkodzie by nazwa spółki prowadzącej browar i sama marka browaru nie miały ze sobą wiele wspólnego, jeśli taki akurat macie kaprys. Gdzie więc leży jednak problem z wymyślaniem nazwy, poza ograniczeniami naszej kreatywności (nie zachęcam ale i nie polecam próbować podejmować wysiłku wymyślenia nazwy browaru całkiem na trzeźwo :P). Pamiętajcie, że nazwa ta musi nie tylko być ciekawa i konsekwentna z branżą i tym jak chcemy być postrzegani ale przede wszystkim wolna. Zapewniam Was, że przy tej ilości podmiotów na rynku jest to coraz większy problem, zwłaszcza, że nazwa ta musi spełnić jeszcze kilka mniej przyjemnych dla nas wymogów:

• nie powinna być już zarejestrowana (przynajmniej na docelowym rynku – sprawdzamy to w CEIDG lub stosownie w rejestrze przedsiębiorców KRS)
• musimy mieć wolną domenę (jeśli działamy w kraju to starczy *.pl)
• nasza fantastyczna nazwa nie może być nadto  chroniona znakiem towarowym

Problem nie jest szczególnie dotkliwy i pozostaje ograniczony jedynie naszymi zdolnościami, jeśli browar ma działać na rynku polskim. Jeśli zaś planujemy aktywności międzynarodową i eksport, oryginalność nazwy naszego przedsięwzięcia musi także być międzynarodowa. Do polskiej domeny, obowiązkowo dokupić będziemy chcieli zapewne domenę zagraniczną (.com). Także i ochrona nazwy choć nieistniejąca w danym przypadku w Polsce, może być zastrzeżona w innej, interesującej potencjalnie jurysdykcji. Zabawcie się dziś proszę, wymyślcie dobrą nazwę dla siebie i sprawdźcie proszę czy spełnia wspomniane wymagania dla międzynarodowego funkcjonowania przyszłego przedsiębiorstwa. Jeśli wymyślicie nazwę, która Wam odpowiada, nie istnieje na świecie żaden podmiot występujący pod tą nazwą, nikt nie zastrzegł nigdy na świecie znaku towarowego chroniącego tę nazwę, to nie czekajcie! Kupcie domeny, zarejestrujcie spółkę i myślcie jak dobre piwo uwarzycie w bliższej lub dalszej przyszłości. c.d.n.

The post Piwo z własnego browaru cz. 2 – wymyślamy nazwę first appeared on Paragraf w kieliszku.

Od czego zacząć? Gdy mamy już nasz idealny model piwnego interesu, nim przystąpimy do części najprzyjemniejszej, czyli planowania i samego warzenia złocistego trunku, trzeba będzie przebrnąć przez sporą liczbę przepisów, procedur i urzędów. Przyszło nam niestety żyć w kraju w którym uwielbia się formalizmy i biurokrację ale to nic nadzwyczajnego. Swoisty może być już natomiast fakt, że urzędy zapełnione niezliczonymi rzeszami konsumentów napojów rozrywkowych, podchodzą najczęściej do ich produkcji jak do próby wytworzenia ciężkiego narkotyku. Ale nie o tym tutaj. Przepisy się stale zmieniają i trzeba przyznać szczerze, że zmierzają ku lepszemu. Podobnie pozytywnie zmienia się też sam rynek i gusta konsumentów. Warto więc, jak zresztą w każdym biznesie, być optymistą i już na wstępie naładować baterie dobrym samopoczuciem i motywacją. Przydadzą się gdy spotkamy się nie jeden raz z betonową ścianą urzędu. Będziemy mieli w przyszłości mniej pracy i mniej zszarganych frustracją nerwów. Póki co jednak będziemy musieli na chwilę przywyknąć do papieru i częstszych odwiedzin, składanych niecałkiem towarzysko, w licznych urzędach. Jeśli mimo wszystko nadal marzycie o zarabianiu na produkcji piwa, macie już sporo doświadczenia i sukcesów jako piwowarzy domowi albo możecie pozwolić sobie na zatrudnienie jednego z utalentowanych, domorosłych geniuszy, to do dzieła!

Kłopotów jest bez liku a ścieżka, jak już ostrzegałem, będzie kręta i wyboista. Skupcie jednak swoją uwagę na pienistym finiszu naszej męki. W ramach procedury będziemy musieli przejść liczne, formalne kroki. Do najważniejszych etapów naszej ciężkiej drogi będziemy musieli zaliczyć przede wszystkim:

• znalezienie właściwej lokalizacji oraz uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację waszego przedsięwzięcia w danym miejscu (chyba, że znajdziecie miejsce po innym browarze) a także (jeśli nie było tam wcześniej produkcji artykułów spożywczych) dokonanie zmiany sposobu użytkowania lokalu w którym browar będziemy prowadzili i zatwierdzenia go przez sandepid,
• zarejestrowanie działalności gospodarczej i wybór najlepszej formy prawnej dla zaplanowanego, piwnego biznesu,
• załatwienie spraw związanych z odprowadzaniem właściwego wyrobom alkoholowym daninom w tym przede wszystkim zarejestrowanie się jako płatnika akcyzy i związane z tym czynności zatwierdzające instalacje i sprzęt, którego będziemy używać w Głównym Urzędzie Miar,
• uzyskanie pozwolenia na sprzedaż alkoholu stosownie do założonego planu (hurtowe, detaliczne, wyszynk).

Musicie też pamiętać, że choć browary są coraz powszechniejsze to jednak małe jest prawdopodobieństwo, że urzędnicy z właściwych Waszej lokalizacji urzędów gmin czy urzędów skarbowych, mieli wcześniej okazję uczestniczyć w podobnym przedsięwzięciu. Oznacza to, że nie tylko Wy będziecie mieli okazję robić coś po raz pierwszy. O ile w przypadku zapalonego piwowara może oznaczać to przednią i twórczą zabawę, o tyle będzie to sytuacja nietypowa a zatem niewątpliwie stresująca dla urzędnika. Musimy więc liczyć  się z tym, że część tego stresu zostanie scedowana na nas.

c.d.n.

The post Piwo z własnego browaru cz. 1 – zaczynamy first appeared on Paragraf w kieliszku.