Art. 11(1) ust. 4 ustawy o wychowaniu w trzeźwości

Przedsiębiorcy, prowadzący sprzedaż napojów alkoholowych w roku
poprzednim, są obowiązani do złożenia, do dnia 31 stycznia, pisemnego
oświadczenia o wartości sprzedaży poszczególnych rodzajów napojów
alkoholowych w punkcie sprzedaży w roku poprzednim.

Wartość sprzedaży należy obliczać oddzielnie dla każdego rodzaju napojów alkoholowych. Sprzedaż zaś ma dotyczyć wyłącznie sprzedaży detalicznej w punkcie sprzedaży. Do wartości tej nie wliczamy zatem napojów sprzedanych hurtowo oraz poza punktem sprzedaży na podstawie innych zezwoleń detalicznych (np. zezwoleń jednorazowych wydawanych na różnego rodzaju imprezy).

UWAGA! Jeżeli nie złożymy oświadczenia do 31 stycznia, zezwolenie wygaśnie po upływie kolejnych 30 dni!

Aby zezwolenie nie wygasło w przypadku naruszenia terminu, należy w trakcie 30 dni dni (od jego upływu) złożyć oświadczenie wraz z opłatą za korzystanie z zezwolenia oraz opłatą dodatkową wysokości 30% rocznej opłaty za korzystanie z zezwolenia.

Pamiętajcie, że o ponowne wydanie zezwolenia można wystąpić nie wcześniej niż po upływie 6 miesięcy od dnia wydania decyzji o wygaśnięciu zezwolenia. Sprzedaż po wygaśnięciu zezwolenia jest przestępstwem!

W oświadczeniu podajemy odrębnie wartość brutto napojów alkoholowych o zawartości:

• do 4,5% alkoholu oraz piwa
• powyżej 4,5% do 18% alkoholu, z wyjątkiem piwa
• powyżej 18% alkoholu

sprzedanych na podstawie zezwolenia detalicznego.

UWAGA! Do wartości sprzedaży detalicznej nie wliczamy wartości sprzedaży hurtowej (do pośrednika posiadającego zezwolenie detaliczne) – jeśli taką prowadzimy – także, jeśli sprzedaż hurtową prowadzimy bez konieczności posiadania zezwolenia hurtowego (np. drobni producenci wina i fermentowanych napojów winiarskich). Nie wliczamy też sprzedaży dokonywanej na podstawie zezwoleń jednorazowych. 

Jako wartość sprzedaży napojów alkoholowych należy podać kwotę należną przedsiębiorcy za sprzedane napoje alkoholowe, z uwzględnieniem podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego.

Wartość sprzedaży stanowi podstawę do naliczenia opłaty za korzystanie z zezwolenia. Warto przypomnieć, że opłata za zezwolenie wynosi:

Opłatę za korzystanie z zezwolenia można wnieść:

• jednorazowo, do 31 stycznia danego roku
• w trzech równych ratach w terminach: do 31 stycznia, 31 maja, 30 września.

OŚWIADCZENIE O SPRZEDAŻY HURTOWEJ

Na części sprzedawców hurtowych także ciąży obowiązek zawiadomienia o ilości napojów alkoholowych zbytych przez siebie w poprzednim roku. Obowiązek ten podobnie wypełniamy w terminie do dnia 31 stycznia każdego roku.

Art. 9(1) ust. 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości

Producent oraz przedsiębiorca, o których mowa w ust. 6, jest obowiązany
do składania w terminie do dnia 31 stycznia zawiadomienia o ilości zbytych przez
siebie napojów alkoholowych przedsiębiorcom posiadającym zezwolenie,
o którym mowa w art. 18 ust. 1, w poprzednim roku kalendarzowym

W przeciwieństwie do informacji o sprzedaży detalicznej podajemy w tym przypadku ilość wyrażoną w litrach nie zaś wartość sprzedaży. Do ilości tej nie wliczamy oczywiście sprzedaży detalicznej oraz sprzedaży do innych hurtowni.

Zawiadomienie składa się na piśmie do marszałka województwa właściwego ze względu na miejsce produkcji napojów alkoholowych objętych tym zawiadomieniem, podając:

• imię i nazwisko lub firmę
• siedzibę i adres oraz adres do doręczeń
  numer NIP albo numer PESEL
• informację o ilości wyprodukowanych napojów alkoholowych, które zostały zbyte
  w poprzednim roku kalendarzowym, wyrażoną w litrach.

SPRZEDAŻ HURTOWA DOKONYWANA PRZEZ DROBNYCH PRODUCENTÓW

Do uzyskania zezwolenia na obrót hurtowy napojami alkoholowymi nie jest
obowiązany:

• drobny producent wina z upraw własnych
• przedsiębiorca określony w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r.
  o wyrobach winiarskich (producenci wybranych, fermentowanych napojów winiarskich)

– który zbywa wyprodukowane przez siebie napoje alkoholowe przedsiębiorcom
posiadającym zezwolenie detaliczne

Producent taki jest jednak obowiązany do składania w terminie do dnia 31 stycznia zawiadomienia o ilości zbytych przez siebie napojów alkoholowych przedsiębiorcom posiadającym zezwolenie, detaliczne w poprzednim roku kalendarzowym!

The post Oświadczenie o rocznej wartości sprzedanego alkoholu first appeared on Paragraf w kieliszku.

W 10 odcinkach udało się zmieścić możliwie kompletną procedurę związaną z rejestracją własnej winnicy oraz wprowadzeniem do obrotu pochodzącego z niej wina.

Ufam, że informacje tu zebrane będą dla Was przydatne i przyczynią się do obniżenia organizacyjnego dyskomfortu związanego nieszczęśliwie z tak szlachetną inicjatywą.  Życzę Wam wszystkim możliwie przyjemnej rejestracji i samych, dobrych roczników!

Dla ostatecznego ułatwienia sprawy, przygotowałem dla Was także małą, graficzną pomoc.

Powodzenia!

INDEKS WPISÓW:

1. EWIDENCJA PRODUCENTÓW

2. REGON

3. NIP I VAT

4. CERTYFIKACJA

5. SANEPID

6. AKCYZA

7. DEKLARACJA ILOŚCI WINA

8. URZĘDOWE SPRAWDZENIE

9. ZEZWOLENIE NA SPRZEDAŻ WINA

10. BANDEROLE I ZAPŁATA AKCYZY

The post Rejestracja winnicy – krok po kroku first appeared on Paragraf w kieliszku.

WPIS AKTUALIZOWANY – 7 MARCA 2022 R.

RODZAJE ZEZWOLEŃ NA SPRZEDAŻ ALKOHOLU W POLSCE

Ufam, że nikomu nie trzeba już tłumaczyć, że na sprzedaż alkoholu wydawane jest zezwolenie. Koncesje o których mówimy potocznym językiem, wydawane są w naszym kraju na wydobycie surowców i produkcję borni. Przyjmijmy zatem, że posługujemy się od dziś prawidłowym określeniem

Zasadniczy podział rodzajów zezwoleń, dzieli je na:

• Zezwolenia detaliczne – pozwalające sprzedawać alkohol konsumentom
• Zezwolenia hurtowe – na sprzedaż alkoholu podmiotom posiadającym zezwolenia detaliczne

Zezwolenia obu typów wydawane są odrębnie, w zależności od rodzaju napoju alkoholowego i dzielą się kolejno na następujące kategorie:

• do 4,5% zawartości alkoholu oraz na piwo
• powyżej 4,5% do 18% zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa)
• powyżej 18% zawartości alkoholu

Chcąc mieć możliwość sprzedaży wszystkich rodzajów alkoholu zarówno klientowi hurtowemu jak i konsumentom, musimy posiadać 6 rodzajów zezwoleń. A to jeszcze nie koniec.

Zezwolenia detaliczne, mogą mieć bowiem różne warianty. W zależności od tego czy alkohol chcemy sprzedawać “na wynos” czy też polewać w miejscu sprzedaży, dzielimy znów następująco:

• na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży 
• na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży

Zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych wydawane są na:

• minimum 2 lata – w placówkach handlu detalicznego
• minimum 4 lata – w placówkach gastronomicznych

Koszt zezwolenia detalicznego na sprzedaż wina (do 18%) to zaledwie 525 zł rocznie.

Odmienną jeszcze formę, stanowi zezwolenie jednorazowe (wydawane wyłącznie posiadaczom stałych zezwoleń detalicznych!) wydawane na 2 dni. Pozwala ono na sprzedaż alkoholu poza miejscem na które wydano nam zezwolenie zasadnicze, np. podczas festynów czy targów.

ZEZWOLENIE NA SPRZEDAŻ WINA W MIEJSCU WYTWORZENIA (DETALICZNE)

Wracając jednak do interesującego nas w głównej mierze problemu sprzedaży wina z własnej winnicy. Sprzedaż wina w miejscu jego wytworzenia (tj. w naszej winiarni) klientom detalicznym, czyli turystom odwiedzającym nasze gospodarstwo wymaga uzyskania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości alkoholu od 4,5 do 18 proc. z wyjątkiem piwa poza miejscem sprzedaży. Zezwolenia takie wydawane są przez właściwą miejscowo (dla miejsca sprzedaży) gminę.  Zgodnie jednak z art. 9(6) ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości:

“drobni producenci wina z upraw własnych w rozumieniu art. 2 pkt 24 ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o wyrobach winiarskich (Dz. U. poz. …) mogą prowadzić sprzedaż detaliczną wyrobionych przez siebie wyrobów przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży w punkcie sprzedaży, którym jest lokalizacja w miejscu wytworzenia tych wyrobów.”,

Oczywiście producenci tacy muszą uzyskać stosowne zezwolenie detaliczne. Są już jednak wpisani do rejestru zakładów podlegających kontroli. W zakresie sprzedaży wina we własnej winiarni, nie muszą zatem przechodzić zatwierdzenia. Jeśli chcemy założyć “sklep z pamiątkami” poza miejscem gdzie produkujemy wino, podlegamy wszystkim formalnościom związanym typowo z uzyskaniem zezwolenia detalicznego.

Wielkim ustępstwem jest w tym zakresie samo prawo do uzyskania takiego zezwolenia bez konieczności prowadzenia działalności gospodarczej. Co do zasady bowiem, zezwolenia na sprzedaż hurtową alkoholu wydawane są wyłącznie przedsiębiorcom. Zmiany wprowadzone przez nową ustawę winiarską w ustawie o wychowaniu w trzeźwości – art. 18(6), wprowadziły jednak zapis rozwiewający wszelkie wątpliwości:

“Do działalności drobnego producenta wina z upraw własnych w rozumieniu art. 2 pkt 24 ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o wyrobach winiarskich, będących rolnikami wyrabiającymi mniej niż 100 hektolitrów wina w roku winiarskim wyłącznie z winogron pochodzących z własnych upraw winorośli, w zakresie sprzedaży wyprodukowanych przez siebie win przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży stosuje się odpowiednio przepisy niniejszego rozdziału o działalności przedsiębiorcy.”

HURTOWY HANDEL WINEM

Zezwolenie detaliczne, któremu poświęcony jest w głównej mierze niniejszy odcinek tej serii, pozwala na sprzedaż wina z własnej winnicy, na rzecz klienta detalicznego w miejscu wytworzenia wina – czyli naszej winiarni. Nie pozwala jednak na bezpośrednie zaopatrywanie innych sprzedawców detalicznych, takich jak hotele, sklepy specjalistyczne i restauracje. Sprzedaż taka wymaga od producenta posiadania zezwolenia hurtowego lub też pośrednictwa handlowego hurtowni posiadającej stosowne zezwolenie.

Należy jednak pamiętać, że producent wina nie potrzebuje żadnego zezwolenia jeśli prowadzi sprzedaż wyłącznie do podmiotów hurtowych.

Zgodnie bowiem z art. 9(1) ust. 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości:

“Producent napojów alkoholowych jest obowiązany do uzyskania zezwolenia na obrót hurtowy napojami alkoholowymi, jeżeli zbywa swoje wyroby przedsiębiorcom posiadającym zezwolenia, o których mowa w art. 18 ust. 1″ – (tj. posiadających zezwolenie detaliczne)

UWAGA! Do uzyskania zezwolenia na obrót hurtowy napojami alkoholowymi nie jest obowiązany drobny producent wina z upraw własnych w rozumieniu art. 2 pkt 24 ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o wyrobach winiarskich – art.9(1) ust. 6-8.

Producent jest jednak obowiązany do składania w terminie do dnia 31 stycznia zawiadomienia o ilości zbytych przez siebie napojów alkoholowych przedsiębiorcom posiadającym zezwolenie detaliczne w poprzednim roku kalendarzowym.

UZYSKIWANIE ZEZWOLENIA DETALICZNEGO

Wniosek o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może zostać złożony elektronicznie lub w formie pisemnej. 

FORMULARZ WNIOSKU (doc) – gminy wprowadzają najczęściej własne wzorce wniosku

We wniosku należy określić:

• oznaczenie rodzaju zezwolenia (w jednym wniosku można wystąpić zarówno o zezwolenia na sprzedaż alkoholu przeznaczonego do spożycia na miejscu jak i poza miejscem sprzedaży)
• oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę i adres, w przypadku ustanowienia pełnomocników ich imiona, nazwiska i adres zamieszkania (tu wpisujemy nazwę swojego gospodarstwa)
• numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym (o ile przedsiębiorca taki numer posiada)
• numer identyfikacji podatkowej (NIP)
• przedmiot działalności gospodarczej (PKD, nawet jeśli nie prowadzimy działalności gospodarczej)
• adres punktu sprzedaży (w naszym przypadku adres winiarni)
• adres punktu składowania napojów alkoholowych (j.w)

Do wniosku dołączyć trzeba także załączniki:

• dokument potwierdzający tytuł prawny wnioskodawcy do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych
• zgodę właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku, jeżeli punkt sprzedaży będzie zlokalizowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym
• decyzję o dokonaniu wpisu do ewidencji prowadzonej przez KOWR
• decyzję właściwego państwowego inspektora sanitarnego o zatwierdzeniu zakładu (patrz niżej)

WNIOSEK MOŻNA ZŁOŻYĆ TAKŻE ELEKTRONICZNIE W SYSTENIE ePUAP

Decyzja a zaświadczenie… czyli sprzedaż własnego wina raz jeszcze

Czy decyzję o zatwierdzeniu z sanepidu musimy  zatem posiadać w przypadku sprzedaży wina z własnej winnicy w miejscu jego wytworzenia? Jak pamiętamy z wpisu poświęconego temu zagadnieniu, w stosunku do winiarza, produkującego wino gronowe z własnej winnicy, który mieści się w limicie produkcji wina na poziomie do 1000 hl rocznie, zatwierdzenie zakładu nie jest wymagane. Praktyka urzędów potwierdza, że zwolnienie to rozciąga się także na sprzedaż produktu gotowego w tymże zwolnionym z zatwierdzenia zakładzie, będącym miejscem jego wytworzenia. Decyzja o zatwierdzeniu zakładu nie jest zatem potrzebna jeśli występujemy o wydanie zezwolenia na sprzedaż wina z własnej winnicy, produkującej do 1000hl rocznie, o ile sprzedaż ma odbywać się w miejscu wytworzenia wina.

REJESTRACJA WINNICY #5 – SANEPID

Jeśli urząd stwierdzi, że wniosek jest niekompletny, wezwie do uzupełnienia dokumentów w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. W razie braku odpowiedzi pozostawi nasz wniosek bez rozpoznania. Po uzupełnieniu dokumentacji wyda nam natomiast zezwolenie (o ile nie znajdzie innego powodu by odmówić nam tego przywileju).

Zgodnie z najnowszą nowelizacją ustawy o wychowaniu w trzeźwości,

Jeżeli do urzędu wpłynęło więcej wniosków niż wynosi limit ustalony przez radę gminy, to o przyznaniu zezwolenia będzie decydować:

• większa odległość planowanego punktu sprzedaży od najbliższego działającego już punktu
• mniejsza liczba punktów sprzedaży, które prowadzi już wnioskodawca

PODSUMOWANIE PROCEDURY

1. Każdy kto sprzedaje napoje alkoholowe bez wymaganego zezwolenia lub wbrew jego warunkom popełnia przestępstwo!
2. Producent wina nie potrzebuje żadnego zezwolenia jeśli prowadzi sprzedaż wyłącznie do podmiotów hurtowych.
3. Sprzedaż klientom detalicznym wina butelkowanego wprost z naszej winiarni, wymaga uzyskania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości alkoholu od 4,5 do 18 proc. z wyjątkiem piwa przeznaczonego do spożycia poza miejscem sprzedaży.
4. Do uzyskania zezwolenia na obrót hurtowy napojami alkoholowymi nie jest obowiązany drobny producent wina z upraw własnych.

Podstawa prawna:

• Ustawa z dnia 2 grudnia 2021 r. o wyrobach winiarskich (Dz.U. 2022 poz. 24).
• Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, (Dz.U. 1982 nr 35 poz. 230)

The post REJESTRACJA WINNICY #9 – ZEZWOLENIE NA SPRZEDAŻ WINA first appeared on Paragraf w kieliszku.

Prohibicja narodowa w kolejnej odsłonie

ZAKAZ SPOŻYWANIA W MIEJSCU PUBLICZNYM

Miejski mit stał się prawem! Sfrustrowane najwyraźniej przegranymi procesami sądowymi państwo, postanowiło autorytarnym zwyczajem, całkowicie zakazać zachowań nad którymi nie potrafi sprawować realnej kontroli. Przypomnę tylko, że dotychczas zakaz spożywania alkoholu pod chmurką dotyczył wyłącznie sytuacji gdy napoje procentowe spożywane były na ulicach, placach i w parkach, oraz w innych, niewymienionych w ustawie miejscach na podstawie regulacji gminnych. Obecnie przepis brzmi następująco:

(art. 14 ust. 2a)

Zabrania się spożywania napojów alkoholowych w miejscu publicznym, z wyjątkiem miejsc przeznaczonych do ich spożycia na miejscu, w punktach sprzedaży tych napojów.

(art. 14 ust. 2b)

Rada gminy może wprowadzić, w drodze uchwały, w określonym miejscu publicznym na terenie gminy odstępstwo od zakazu spożywania napojów alkoholowych, jeżeli uzna, że nie będzie to miało negatywnego wpływu na odpowiednie kształtowanie polityki społecznej w zakresie przeciwdziałania
alkoholizmowi, o której mowa w art. 2 ust. 1, i nie będzie zakłócało bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Poza opresyjną, właściwą dla państw autorytarnych logiką działania prawa gdzie przepis zostaje zaostrzony do poziomu ogólnego zakazu, przepis jest też zwyczajnie wadliwy. Główną jego wadą, jest przede wszystkim brak precyzji w kształtowaniu zakazu. Ta ostatnia wynika bowiem z braku w polskim prawie definicji legalnej miejsca publicznego. W obliczu braku takiej definicji, nie możemy mieć pewności co autor ustawy miał na myśli. Szczególnie, że nie można posłużyć się tu wykładnią celowościową. Uzasadnienie projektu w tym zakresie jest bowiem zupełnie niekompetentne i oparte na błędnym rozumowaniu autorów. Praktyka urzędnicza i orzecznictwo sądów w najbliższym czasie, pokaże nam ostatecznie w jaki sposób mamy rozumieć ten kuriozalny i nieprecyzyjny przepis. A wystarczyło już przynajmniej dodać tę definicję do słownika, który znajduje się we wstępie do ustawy.

Prawo do wyłączenia zakazu przez gminy nieco łagodzi wydźwięk regulacji, nie służy jednak całkiem porządkowi prawnemu. Otwiera raczej drogę do niezliczonych pułapek zastawianych na obywatela. Należy się spodziewać, że przepis będzie traktowany bądź to nazbyt swobodnie co podważa powagę jego stanowienia lub zbyt restrykcyjnie, co zapewne nasili tylko problemy społeczne, które ustawa z definicji miała rozwiązywać.

Temat definicji miejsca publicznego, zgłębił w interesującym nas kontekście Dawid Siedlecki:

https://browarparagraf.com/2017/12/w-poszukiwaniu-definicji-miejsca-publicznego/

WYDAWANIE ZEZWOLEŃ NA SPRZEDAŻ ALKOHOLU

Pewne zmiany spotkają nas także w zakresie zasad wydawania zezwoleń na sprzedaż alkoholu.

(art. 18 ust. 3a)

Zezwolenia, o których mowa w ust. 3, organ zezwalający wydaje po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1–3.

(art. 18 ust. 3b)

W przypadku gdy liczba wniosków o wydanie zezwolenia przewyższa ich maksymalną liczbę, o której mowa w art. 12 ust. 1, zezwolenie w pierwszej kolejności wydaje się uwzględniając kryterium jak największej odległości punktu, w którym ma być prowadzona sprzedaż napojów alkoholowych od najbliższego działającego punktu sprzedaży napojów alkoholowych, liczonej
najkrótszą drogą dojścia ciągiem dróg publicznych, a w następnej kolejności – kryterium prowadzenia przez wnioskodawcę jak najmniejszej liczby punktów sprzedaży.

Jest to przepis, który wprowadza w życie pewną niezrozumiałą dla mnie zasadę inicjatorów zmiany przepisów (jestem otwarty na propozycję wyjaśnienia mi tego pomysłu), że dla realizacji celów ustawy należy eliminować skupiska punktów sprzedaży alkoholu. W mojej ocenie przepis ten zadziała zupełnie odwrotnie. Jeśli głównym celem ustawy jest zmniejszenie dostępności alkoholu, to przebazowanie punktów sprzedaży z centrów miast i równomierne ich rozmieszczenie raczej przeczy tej idei Nasilenie dużej liczby sklepów w określonej przestrzeni zwiększa jedynie konkurencyjność ale nie samą dostępność. Ci, którzy musieli się dotąd wysilić by zdobyć alkohol, teraz prawdopodobnie będą mieli sklep pod nosem. Brawo!

„Nie moczmy dzioba” – czyli o zmianach w ustawie o wychowaniu w trzeźwości raz jeszcze

ZEZWOLENIE “KATERINGOWE”

Pewnej zmianie uległ przepis dotyczący wydawania zezwoleń dla firm prowadzących obsługę kateringową imprez.

(art. 18(1) ust. 4)

Dotychczasowe – Przedsiębiorcom, których działalność polega na organizacji przyjęć – zastąpiono następująco – Przedsiębiorcom, których działalność polega na dostarczaniu żywności na imprezy zamknięte organizowane w czasie i miejscu wyznaczonym przez klienta, w oparciu o zawartą z nim umowę. 

OGRANICZENIA W SPRZEDAŻY ALKOHOLU

Zmienione zostały także dość istotnie zasady dotyczące limitów wydawanych zezwoleń oraz ograniczeń w nocnej sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem
sprzedaży.

(art. 12 ust. 1)

Rada gminy ustala, w drodze uchwały, maksymalną liczbę zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych na terenie gminy (miasta), odrębnie dla:
1) poszczególnych rodzajów napojów alkoholowych, o których mowa
w art. 18 ust. 3;
2) zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia
w miejscu sprzedaży;
3) zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia
poza miejscem sprzedaży.
2. Rada gminy może ustalić, w drodze uchwały, maksymalną liczbę
zezwoleń, o której mowa w ust. 1, odrębnie dla poszczególnych jednostek
pomocniczych gminy.
3. Rada gminy ustala, w drodze uchwały, zasady usytuowania na terenie
gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych.
4. Rada gminy może ustalić, w drodze uchwały, dla terenu gminy lub
wskazanych jednostek pomocniczych gminy, ograniczenia w godzinach nocnej
sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem
sprzedaży. Ograniczenia mogą dotyczyć sprzedaży prowadzonej między godziną
22:00 a 6:00..
5. Rada gminy przed podjęciem uchwał, o których mowa w ust. 1–4, zasięga
opinii jednostki pomocniczej gminy.
6. W miejscowościach, w których rozmieszczone są jednostki wojskowe,
maksymalna liczba zezwoleń, o której mowa w ust. 1, usytuowanie miejsc
sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych oraz godziny
sprzedaży napojów alkoholowych są ustalane po zasięgnięciu opinii właściwych
dowódców garnizonów.
7. Maksymalna liczba zezwoleń, o której mowa w ust. 1, usytuowanie miejsc
sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych oraz godziny
sprzedaży napojów alkoholowych uwzględniają postanowienia gminnych
programów profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych.

Tę zmianę oceniam wyjątkowo całkiem pozytywnie. Przede wszystkim uderzono wyjątkowo nie we wszystkich sprzedawców alkoholu jako nosicieli zła wszelkiego, lecz całkiem precyzyjnie w te placówki handlowe, które w istocie stoją za pewnymi sytuacjami zakłócającymi porządek publiczny. Z pewnością większość racjonalnych konsumentów napojów alkoholowych, którzy powinni pozostawać poza obszarem zainteresowania PARPA, nie musi kupować alkoholu w środku nocy a jeśli jest to już konieczne ze względu na wymagania celebry, to może zrobić wcześniej stosowne zapasy (spokojnie imprezowicze, dotyczy to wyłącznie sklepów, bary będą otwarte :P).

Istotne jest to, że przepis zwiększa znacząco uprawnienia samorządów i ich swobodę w decydowaniu o zakresie prohibicyjnych reguł. Samorządy z natury rzeczy są na pierwszej linii walki z alkoholowymi patologiami ale też to one odpowiadają swobodę i komfort gospodarczej aktywności swoich mieszkańców. Zdaje się, że nikt inny poza samorządem nie będzie miał zatem lepszej orientacji w potrzebach lokalnej społeczności.  Warto też zwrócić uwagę, że przyzwolono gminom regulować odrębnie limity dla swoich jednostek pomocniczych. Możemy się zatem spodziewać nowego podziału limitu w dzielnicach miast, poza stołeczną Warszawą.

Tekst jednolity ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

The post Ustawa o wychowaniu w trzeźwości – co się zmieniło w 2018? first appeared on Paragraf w kieliszku.

Archiwum Trójki, audycja “Za a nawet przeciw”, 9 listopada 2017 r.

AD VOCEM

Projekt Ministerstwa Zdrowia…

Zakazana będzie reklama alkoholu w Internecie…

Już we wstępie należy się odnieść także do wstępu samej audycji. Szanowany Panie Redaktorze, głośna w ostatnich dniach sprawa zmian w ustawie o wychowaniu w trzeźwości spowodowana jest inicjatywą poselską w tym przedmiocie (co prostuje natychmiast także przepytywany poseł wnioskodawca), nie zaś projektem Ministerstwa Zdrowia. Także mieszanie wniosków z dwóch różnych ustaw nie zmniejsza raczej panującego już chaosu informacyjnego w tej sprawie. Faktem jest, że ten resort przygotowuje już od blisko roku projekt zmian (część postulatów znajduje odzwierciedlenie także w projekcie poselskim) ale sam dokument utknął gdzieś najwyraźniej, bo do dnia dzisiejszego projekt nie ujrzał światła dziennego. Także przytaczanie za poselskim uzasadnieniem wyrwanych z kontekstu danych budzi moje wątpliwości. Wspominanie o “koncesji” na sprzedaż alkoholu nawet nie skomentuję. Bądźmy rzetelni w naszej pracy

Muszę się natomiast zgodzić się z argumentem, że przepisy dość restrykcyjnej już ustawy nie są należycie egzekwowane. Wszyscy wiemy doskonale, że wybiórcze egzekwowanie prawa pozostaje jedynie narzędziem zemsty dla sąsiadów punktów sprzedaży alkoholu. Zamiast tworzyć nowe zakazy, choćby i z najlepszą intencją może lepiej jednak rozważyć wdrożenie zmian, które pozwolą na pilnowanie dotychczasowych? Szkoda, że Pan Poseł się z tym nie zgadza.

Zagęszczenie punktów jest problemem…

Posługując się jedynie logicznym rozumowaniem uważam, że większym problemem będzie jednak równomierne rozmieszczenie punktów sprzedaży Argumentowałem szerzej we wpisie poniżej.

Prohibicja narodowa w kolejnej odsłonie

Wprowadzamy definicję miejsca publicznego… 

Co się tyczy budzącej największe chyba emocje kwestii zdefiniowania przestrzeni publicznej, to muszę odesłać Pana Posła do wnikliwej lektury projektu, który sam nazywa swoim. Gdzie w omawianym projekcie jest definicja “miejsca publicznego” o której mowa? Poza uzasadnieniem projektu? Otóż nigdzie! Przywoływanie pojedynczych orzeczeń sądów może być narzędziem doktrynalnej rozprawy, argumentacji sądowej czy elementem debaty sejmowej ale nie jest absolutnie sformułowaniem definicji legalnej. Orzeczenia sądów polskich, w tym nawet Trybunału Konstytucyjnego nie są samodzielnym źródłem prawa. Polecam się tego douczyć i zapamiętać. Ustawodawcy wypada znać przynajmniej tak podstawowe zasady.

Przywołanie definicji miejsca publicznego z orzeczenia TK miałoby może i pewną celowość, w związku z potrzebą harmonizacji prawa, ale wyłącznie wówczas gdy dotyczyłoby przedmiotu sprawy. Przywołany w uzasadnieniu wyrok Trybunału Konstytucyjnego  z dnia 21 września 2015 r, o sygnaturze K 28/13 (dostępny TUTAJ) oraz wskazane w przypisie komentarze, odnoszą się bowiem do przepisu w którym mowa o demonstracyjnym okazywaniu lekceważenia Narodowi Polskiemu, Rzeczypospolitej Polskiej lub jej konstytucyjnym organom. Cieszy mnie, że posłowie znają ten przepis karny. Szczególnie w zakresie demonstracyjnego okazywania lekceważenia konstytucyjnym organom jakimi są niewątpliwie także Sąd Najwyższy i sądy powszechne, zalecałbym jego wnikliwą analizę. W zakresie dziś omawianym jego przywoływanie jest jednak nieporozumieniem. Zwłaszcza próba uznawania jako miejsca publicznego także Internetu wydaje się być w tym kontekście nieuzasadniona. Należy tu przywołać pogląd wyrażony przez skład orzekający TK w tym samym wyroku, który zauważył, że należy odnotować pewne wątpliwości wiążące się z tym, czy za „miejsce publiczne” można uznać środki masowego przekazu oraz Internet.

Doprecyzowujemy przepisy….

Nie, projekt zmian nie jest doprecyzowaniem niejasnych przepisów. Jest mało eleganckim rozwiązaniem prawnym, gdzie zagmatwane w istocie przepisy, zostają brutalnie zastąpione ogólnym zakazem. Faktycznie po wprowadzeniu tych zmian w życie nie będzie już problemem ustalenie gdzie spożywać z pewnością nam nie wolno. W razie wątpliwości uzasadnionym będzie przyjęcie, iż zakaz obowiązywał będzie wszędzie. Jeśli taka jest poselska wizja dobrego prawa to polecam projektodawcom możliwie prędko przekroczyć granicę na Bugu i zająć się prawotwórstwem w systemie politycznym bliższym ich wrażliwości. To z zaplecza politycznego projektodawców omawianego dziś dokumentu, słyszymy nieustannie o konieczności obrony naszej europejskiej kultury, najlepiej w jej łacińskim wydaniu. Warto więc przypomnieć, że ta ostatnia zbudowana została na chrześcijańskiej etyce i greckiej filozofii ale także (a może przede wszystkim) na rzymskim prawie. Formułowanie przepisu w sposób wyżej wskazany jest natomiast czystą kpiną z rzymskiej myśli prawodawczej!

Ani raz nie pada słowo zakaz…

Słowo “zakaz” faktycznie w ustawie nie pada Panie Pośle  Mamy natomiast sformułowanie “zabrania się”. Gratuluję zręcznej manipulacji!

Kończąc, muszę odnieść się także do telefonów od słuchaczy.

Poza swoistymi osobnikami występującymi w programie, w mojej pamięci zapadnie niewątpliwie błyskotliwy argument o legalności spożywania denaturatu oraz słuszności zakazania ławeczek na których alkohol może być spożywany

Najbardziej podoba mi się oczywiście popularna w programie odpowiedź, na postawione przez redakcję pytanie: Czy należy zmienić ustawę o wychowaniu w trzeźwości? Tak, należy ją zliberalizować!

I pamiętajcie by nie moczyć dzioba w piwie Pijmy ze smakiem, świadomie a przede wszystkim odpowiedzialnie.

A co wy myślicie o całej sprawie?

The post “Nie moczmy dzioba” – czyli o zmianach w ustawie o wychowaniu w trzeźwości raz jeszcze first appeared on Paragraf w kieliszku.

Czy rolnik produkujący wino z upraw własnych, chcąc sprzedawać wino w winnicy musi posiadać zezwolenie na sprzedaż?

TAK. Sprzedaż wina w miejscu jego wytworzenia (tj. w naszej winnicy czy też winiarni) klientom detalicznym, czyli turystom odwiedzającym nasze gospodarstwo wymaga uzyskania zezwolenia  kategorii B – na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości alkoholu od 4,5 do 18 proc. z wyjątkiem piwa poza miejscem sprzedaży. Zezwolenia takie wydawane są przez gminę a ich koszt to zaledwie 525 zł. Motywem przewodnim dla tego wątku stała się sprawa pewnego winiarza opisana TUTAJ. Pomijając wątek tytułowy, winiarz będący sprawcą zamieszania, opierając się na błędnie przyjętej interpretacji prawa pozostawał w przekonaniu, iż nie potrzebuje zezwolenia na sprzedaż wina w swoim gospodarstwie. Ustawa winiarska nie zwalnia jednak producentów wina z obowiązku uzyskiwania takich zezwoleń wbrew licznym pogłoskom. Przepisy liberalizujące obrót winem z polskich winnic pozwalają jedynie uprościć tę procedurę w zakresie przepisów sanitarnych. Nie ma zatem konieczności przechodzenia przez wszystkie procedury w sposób odpowiedni choćby dla sklepów winiarskich. Samo przestrzeganie limitów produkcyjnych (przywoływane przez winiarza w omawianej sprawie) zwalnia nas z obowiązku rejestracji działalności gospodarczej (w praktyce opłacania wysokich składek ZUS), nie zwalnia nas jednak z pozostałych obowiązków właściwych dla produkcji wina, jak sprawozdawczość, podatki czy właśnie zezwolenia.

Wielkim ustępstwem jest w tym zakresie prawo do uzyskania takiego zezwolenia bez konieczności prowadzenia działalności gospodarczej. Co do zasady bowiem, zezwolenia na sprzedaż alkoholu wydawane są wyłącznie przedsiębiorcom.

Producenci którzy wyłącznie wyrabiają i rozlewają wino uzyskane z winogron pochodzących z upraw własnych (mogą prowadzić sprzedaż detaliczną win gronowych pochodzących z upraw własnych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży w punkcie sprzedaży, którym jest lokalizacja w miejscu wytworzenia wina uzyskanego z winogron pochodzących z upraw własnych (art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina Dz. U. z 2014 r. poz. 1104 oraz z 2015 r. poz. 1419 i 1893).

Tak na marginesie całej sytuacji warto też zaznaczyć, że sam status producenta nie ma tu większego znaczenia. Zezwolenia na sprzedaż wina potrzebujemy zarówno gdy wytwarzamy wino jako rolnik jak i też wtedy gdy jesteśmy przedsiębiorcą prowadzącym typową działalność gospodarczą (w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej). Po więcej na temat dylematów dotyczących tego czy rolnik produkujący wino jest przedsiębiorcą popełniłem już wpis do którego link znajdziecie poniżej.

Czy dla sprzedaży własnego wina do restauracji lub sklepu wystarczy zezwolenie detaliczne?

NIE. Zezwolenie o którym mowa w poprzednim pytaniu dotyczy wyłącznie sprzedaży detalicznej, a zatem takiej, która dokonywana jest dla klienta końcowego nie zaś pośrednika jakim będzie restauracja czy sklep winiarski. Nie ma żadnego związku ze sprzedażą hurtową (tj. do podmiotów profesjonalnych). Podmiotom takim nasze wino zaoferować możemy bezpośrednio jedynie wówczas gdy będziemy posiadali tzw. zezwolenie hurtowe, tj. zezwolenia na obrót hurtowy w kraju napojami alkoholowymi od 4,5% do 18% zawartości alkoholu oprócz piwa. Zezwolenie takie wydawane jest przez właściwy miejscowo Urząd Marszałkowski i wiąże się z nieco bardziej skomplikowaną procedurą oraz większymi kosztami:

• 4.000 zł – dla przedsiębiorców występujących o zezwolenie po raz pierwszy oraz dla tych, których wartość sprzedaży w roku poprzedzającym wygaśnięcie zezwolenia nie przekroczyła 1.000.000 zł.
• 0,4% wartości sprzedaży w roku poprzednim, z zaokrągleniem do 100 zł – dotyczy przedsiębiorców, których wartość sprzedaży w roku poprzedzającym wygaśnięcie zezwolenia przekroczyła 1.000.000 zł.

Należy jednak zaznaczyć, że zezwolenie na hurtową sprzedaż wina otrzymać możemy jedynie jako przedsiębiorcy prowadzący działalność w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W praktyce producenci, których wolumen produkcji jest na tyle duży by myśleć o własnej hurtowni, już dawno są przedsiębiorcami z uwagi na przekroczenie limitu produkcyjnego lub opłacalność ekonomiczną.

Oczywiście nie posiadając stosunkowo kosztownego zezwolenia na sprzedaż hurtową nie pozostajemy skazani jedynie na sprzedaż we własnej winiarni. Bardzo często w praktyce pojawia się problem postawiony w pytaniu poniżej.

Czy dla sprzedaży własnego wina do restauracji lub sklepu konieczne jest posiadanie zezwolenia hurtowego?

NIE. Choć bezpośrednia sprzedaż wina od producenta wina do podmiotu posiadającego jedynie zezwolenie detaliczne nie jest możliwa, to należy pamiętać, że producenci, którzy nie posiadają zezwolenia hurtowego mogą sprzedać swoje wino do podmiotów, które takie uprawnienia mają, tj. do hurtowni. Bardzo często sami potencjalni odbiorcy wina posiadają takie zezwolenia albo przynajmniej partnera z którym współpracują i za jego pośrednictwem mogą nabyć nasze wino.

Zgodnie z art. 9(1) ust. 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości:

Producent napojów alkoholowych jest obowiązany do uzyskania zezwolenia na obrót hurtowy napojami alkoholowymi, jeżeli zbywa swoje wyroby przedsiębiorcom posiadającym zezwolenia, o których mowa w art. 18 ust. 1 (tj. posiadających zezwolenie detaliczne).

Oznacza to, że na rzecz hurtownika można zbyć wyprodukowane przez siebie wino bez konieczności uzyskiwania jakiegokolwiek zezwolenia.

Dla potwierdzenia warto też przytoczyć argument z przeciwieństwa, art. 9(4) ust. 1 pkt 4 tejże ustawy stanowi bowiem, że warunkiem prowadzenia działalności na podstawie zezwoleń hurtowych jest między innymi: zaopatrywanie się w napoje alkoholowe, wymienione w zezwoleniu, u producentów oraz u przedsiębiorców posiadających zezwolenie na obrót hurtowy tymi napojami. Wyraźnie nakreślono zatem podział pomiędzy producentami a przedsiębiorcami posiadającymi zezwolenie hurtowe w tej konkretnej konfiguracji.

Jeśli moje odpowiedzi nie wyczerpują Waszej ciekawości lub macie pytania dodatkowe napiszcie o tym proszę w komentarzach

Czy winiarz jest przedsiębiorcą?

The post Zezwolenie na sprzedaż wina z własnej winnicy first appeared on Paragraf w kieliszku.