PRODUKCJA NAPOJÓW ALKOHOLOWYCH  W SKŁADZIE PODATKOWYM

Co zapewne nikogo poza fiskusem nie cieszy, wino jest produktem akcyzowym, co przesądza punkt 14 załącznika nr 2 do ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. 2009 nr 3 poz. 11). Zgodnie z art. 47 ust 1. tejże ustawy produkcja wyrobów akcyzowych może odbywać się wyłącznie w składzie podatkowym.

Przewidziany ustawą tryb produkcji w składzie podatkowym, ma niestety pewne wady, do których zaliczyć należny choćby konieczność uzyskania zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego (a zatem spełnienia dodatkowych wymogów formalnych, organizacyjnych i technicznych), większy zakres kontroli ze strony urzędów celno-skarbowych czy konieczność złożenia zabezpieczenia akcyzowego w kwocie pokrywającej powstałe albo mogące powstać zobowiązanie podatkowe.

Zaletą jest oczywiście możliwość skorzystania z procedury zawieszenia poboru akcyzy zwłaszcza na przemieszczanie tych wyrobów i ich magazynowanie po zakończeniu produkcji lub oznaczeniu znakami akcyzy – z uwagi na wyjątkowy sposób poboru akcyzy od wina gotowego, zaleta ta traci jednak całkowicie swoje znaczenie.

Ustawodawca przewidział jednak pewne wyjątki od tej ogólnej zasady, wyłączając od niej alkohole produkowane na własny użytek (…wina i napojów fermentowanych, wytwarzanych domowym sposobem przez osoby fizyczne na własny użytek i nieprzeznaczonych do sprzedaży… – art. 47 ust 1 pkt 3 ustawy), wyróżniając też wyraźnie producentów wina. Obowiązek produkcji w składzie podatkowym nie dotyczy bowiem produkcji – mniej niż 1000 hektolitrów w ciągu roku kalendarzowego, win uzyskanych z winogron pochodzących z upraw własnych o których mowa w art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich (art. 47 ust 1 pkt 2 ustawy).

Producent wina, który wytwarza mniej niż 100 000 litrów wina z własnej winnicy, rocznie – może produkować wino bez konieczności organizacji składu podatkowego lub korzystania z innych wyjątków, jak choćby przedpłata akcyzy.

Przedpłata akcyzy dla producentów wina?

PODSTAWOWE OBOWIĄZKI PŁATNIKA AKCYZY

Do zasadniczych obowiązków winiarza jako płatnika podatku akcyzowego należy:

• składania w urzędzie skarbowym deklaracji dla podatku akcyzowego za miesięczne okresy rozliczeniowe, w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy
• obliczania i zapłaty akcyzy za okresy miesięczne w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy

Co niezwykle istotne dla producentów, podstawą opodatkowania wina jest liczba hektolitrów gotowego wyrobu. Stawka akcyzy na wino wynosi obecnie 158,00 zł od 1 hektolitra gotowego wyrobu. Należy też pamiętać, iż w przypadku produkcji win poza składem podatkowym przyjmuje się, że momentem powstania zobowiązania podatkowego jest przekazanie wyrobu do magazynu wyrobów gotowych po uprzednim oznaczeniu znakami akcyzy.

REJESTRACJA WINNICY #6 – AKCYZA

NADZÓR NAD PRODUKCJĄ WINA

Podmiot wytwarzający wyroby winiarskie poza składem podatkowym jest obowiązany co najmniej na jeden dzień przed planowanymi czynnościami produkcyjnymi lub technologicznymi pisemnie poinformować naczelnika właściwego urzędu celno-skarbowego o planowanych działaniach. Zgłoszeniom takim podlegają:

• nastaw moszczu do fermentacji
• obciąg wina
• kupaż w tym – alkoholizowanie, dosładzanie, doprawianie
• przekazanie wyrobów do przerobu
• rozlew wyrobów

Zgłoszeniom takim podlegają:

• określenie wyrobów winiarskich, ich ilość i jakim procesom będą poddawane
• datę i planowaną godzinę rozpoczęcia procesów produkcyjnych
• ilość i rodzaj surowców użytych w procesach produkcyjnych
• numery i pojemność naczyń, w których będą prowadzone procesy
• przewidywaną ilość otrzymanych wyrobów winiarskich

OGÓLNE ZASADY PROWADZENIA DOKUMENTACJI

Podmioty prowadzące działalność w zakresie produkcji piwa lub wina są obowiązane do prowadzenia dokumentacji zawierającej informacje o czynnościach produkcyjnych dotyczących tych wyrobów. Ewidencje i inne dokumentacje, producent wina prowadzi się w formie papierowej lub formie elektronicznej.

W przypadku prowadzenia dokumentacji w formie papierowej, ewidencja i księgi są przeszywane, plombowane, karta kupażu i metryczki oznaczane pieczęcią i rejestrowane przez naczelnika urzędu celno-skarbowego.

Dokumentacja w formie elektronicznej prowadzona jest zgodnie z pisemną instrukcją obsługi programu komputerowego wykorzystywanego do prowadzenia tej dokumentacji i w taki sposób, aby:

• umożliwiała wgląd w treść dokonywanych wpisów oraz zapewniała ochronę przechowywanych danych przed zniekształceniem lub utratą
• umożliwiała dokonywanie korekty danych wyłącznie przy opatrzeniu jej adnotacją osoby dokonującej tej korekty oraz daty jej dokonania
• pozwalała na drukowanie wpisów i raportów, o których mowa w § 7, w porządku chronologicznym
• uniemożliwiała usuwanie wpisów

Niezależnie od wybranej formy prowadzenia dokumentacji, wpisów należy dokonywać w sposób trwały i wyraźny. Zmiany i poprawki powinny być dokonywane w taki sposób, aby przekreślony pierwotny tekst pozostał czytelny. Każda zmiana lub poprawka powinna zostać potwierdzona podpisem osoby dokonującej zmiany lub poprawki z podaniem daty wprowadzenia, oraz w razie potrzeby opisana w rubryce „uwagi”. Ewidencje prowadzone muszą być nadto w sposób ciągły i umożliwiający identyfikację poszczególnych rodzajów wyrobów akcyzowych oraz podlegających wpisaniu czynności lub stanów faktycznych związanych z wyrobami akcyzowymi, znakami akcyzy lub dokumentami handlowymi towarzyszącymi przemieszczaniu wyrobów akcyzowych. Wpisów do dokumentacji dokonuje się oczywiście niezwłocznie po zakończeniu czynności lub zaistnieniu stanu faktycznego, podlegających wpisaniu, nie później jednak niż następnego dnia roboczego

DOKUMENTACJA PROWADZONA PRZEZ PRODUCENTA WINA

Winiarz, produkujący jedynie wino prowadzi znacznie uproszczoną dokumentację, na którą składają się jedynie:

• Metryczka nastawu
• Karta kupażu
• Księga kontroli rozlewu wyrobów winiarskich

Wszystkie dokumenty zawierają określone przepisami informacje:

Metryczka nastawu

• numer pojemnika, w którym sporządza się nastaw
• datę sporządzenia nastawu
• rodzaj wyrobu winiarskiego
• ilości zużytych składników wyrażone w kilogramach lub litrach
• ekstrakt użytych składników wyrażony w procentach i kilogramach
• ilość składników w przeliczeniu na 1000 litrów nastawu
• rozliczenie nastawów przyjętych do leżakowni, w tym ilość, datę i numery pojemników leżakowych
• informacje dotyczące analizy laboratoryjnej nastawu, w tym datę analizy, zawartość alkoholu, kwasowość ogólną, kwasowość lotną, ekstrakt rzeczywisty

Karta kupażu

• numer pojemnika, w którym sporządza się kupaż lub wytwarza się wyrób winiarski
• datę kupażu lub wytwarzania wyrobu winiarskiego
• rodzaj i typ wyrobu winiarskiego
• ilości zużytych składników wyrażone w kilogramach lub litrach
• informacje dotyczące analizy laboratoryjnej składników, w tym zawartość alkoholu, kwasowość ogólną, kwasowość lotną, ekstrakt całkowity
• rozliczenie otrzymanych wyrobów winiarskich, w tym ilość, datę, miejsce i numery pojemników

Księga kontroli rozlewu wyrobów winiarskich

• datę wykonania czynności podlegającej wpisaniu
• przychody wyrobów winiarskich, w tym ilości wyrobów winiarskich otrzymanych z kupażowni lub leżakowni, zwróconych z produkcji lub magazynu
• rozchody wyrobów winiarskich, w tym ilości wyrobów winiarskich rozlanych w opakowania jednostkowe i przekazanych do magazynu
• stan wyrobów winiarskich wyrażony w litrach.

WŁAŚCIWOŚĆ ORGANÓW CELNO-SKARBOWYCH 

Po reformie wprowadzającej Krajową Administrację Skarbową, zmienił się zakres przedmiotowy kompetencji urzędów skarbowych oraz urzędów celno-skarbowych, które zastąpiły urzędy celne.

W zakresie kompetencji URZĘDÓW SKARBOWYCH pozostaje:

• rejestracja podatnika podatku akcyzowego
• wydawanie banderol
• pobór podatku akcyzowego
• kontrola podatku akcyzowego

URZĄD CELNO-SKARBOWY jest natomiast właściwym w następujących sprawach:

• urzędowe sprawdzenie (weryfikacja)
• przyjmowanie zgłoszeń produkcyjnych
• kontrola i nadzór nad czynnościami
• ewidencja i zabezpieczanie dokumentów

The post Dokumentacja akcyzowa producentów wina first appeared on Paragraf w kieliszku.

Szczęśliwie dla nas, urzędnik żywcem wyjęty z barejowskich komedii, przechodzi już raczej do zasłużonego lamusa historii (choć zapewne każdy zna jakiegoś lokalnego “dinozaura”). Współcześni urzędnicy są zazwyczaj uprzejmi, profesjonalni, co najmniej neutralnie (jeśli nie pozytywnie) nastawieni do petenta. Wbrew powszechnemu zwyczajowi, muszę przyznać, że urzędy administracji publicznej oraz zatrudnieni w nich pracownicy działają z każdym rokiem sprawniej. Poniższe opracowanie poświęcone jest jednak tym jednostkom, które nie chcą się reformować, okupując niesłusznie swoje odpowiedzialne stanowiska.

Materiał poświęcony grzechom urzędniczym jest z natury rzeczy krytycznym. Momentami będzie może i drastycznym. Moich czytelników pozostających w publicznej służbie, którzy posiadają słabsze nerwy, proszę o odejście od komputerów Jeśli jednak czytasz mnie drogi urzędniku… to proszę by wpis ten skłonił Cię raczej do refleksji (mam nadzieję, że piszę nie o Tobie lecz o Twoim złym koledze z pokoju obok :P). Z uwagi na obszar moich zainteresowań nie będę tu pisał o złym ubiorze czy urzędniczej nieuprzejmości. Skupię się na najbardziej praktycznym aspekcie, tj. grzechach związanych z brakiem profesjonalizmu i odpowiednich kompetencji w zakresie piastowanego stanowiska.

GRZECH PIERWSZY – IGNORANCJA

Nieznajomość prawa szkodzi… o czym przypominali już starożytni Rzymianie. Obywatel ma obowiązek pilnować się na każdym kroku, cały system prawa mieć w “małym paluszku” i na bieżąco aktualizować swoją wiedzę, wraz z ekspresowo uchwalanymi i uchylanymi zmianami. Wszystko to w naszym kraju, o wyjątkowo pielęgnowanej kulturze prawa (ponoć część absolwentów studiów wyższych nie potrafi odpowiedzieć na pytanie czy w Polsce mamy Sejm czy Senat!). Na nic nam jednak prywatne badania nad dziesiątkami ustaw i rozporządzeń w interesującym nas przedmiocie, kiedy dysponujący mocą sprawczą w naszej sprawie urzędnik, zwyczajnie ich nie zna lub ma je w głębokim poważaniu. Nieprzyzwoita liczba urzędników pracujących na najniższym szczeblu administracji (doświadczenia osobiste), nie zna nawet przepisów regulujących zakres czynności, które regulują ich pracę. Zaznaczam, że nie mam tu na myśli problemów z interpretacją przepisów lecz zwykły brak znajomości treści przepisu, który może być kluczowy w sprawie. Efekt jest łatwy do przewidzenia – część decyzji administracyjnych wydawana jest w oparciu o poważny błąd co do prawa – zakłada błędną kwalifikację, opiera się na przepisach nieaktualnych, wyimaginowanych w umyśle decydenta lub nie uwzględnia przepisów szczególnych. O tym jednak dalej.

Zakazany alkohol w sklepowej witrynie

GRZECH DRUGI – WĄSKIE HORYZONTY 

Swoistym rodzajem nieznajomości prawa, związanej często choć nieszczęśliwie z głupim uporem istot ludzkich, stanowi całkowite ignorowanie przepisów prawa pozostających poza obszarem codziennej praktyki. Oczywiście zjawisko to nie dotyczy spraw powszechnych, które urzędnicy załatwiają w mgnieniu oka zasłoniętego piracką przepaską. Zgodzimy się jednak, że produkcja alkoholu czy nawet pewne zagadnienia związane z obrotem tymże dobrem, nie są dla nikogo sprawą zupełnie codzienną. Z pewnością więc do bezpiecznych, pospolitych procedur, nie należą te związane z fanaberiami uciążliwego petenta, takimi jak rejestracja winnicy, cydrowni czy też małego browaru. Jakże często prosta droga producenta zostaje przez to zablokowana odłamkami urzędniczego betonu, gdy urzędnik ogranicza swoją zdolność poznawczą jedynie do ustaw, które są mu znane (może lubi też tylko te filmy, które już raz widział?).

Osobnik taki nie tylko nie dopuszcza możliwości, że poza jedyną słuszną ustawą regulującą jego życie i utartą lokalnie praktyką kolegów z pokoju obok, dany przedmiot może być regulowany także przepisem szczególnym, znajdującym się często w ustawie, która nijak się ma do jego codziennego środowiska pracy. Najgorliwsi gotowi są wręcz twierdzić, że przepis taki (przypomnę, że przepis szczególny uchyla przepis ogólny) w dziwacznej z ich perspektywy ustawie, …nie obowiązuje (!), …nas nie dotyczy (!!) …w naszej gminie się nie przyjął (!!!). Efektem tego są choćby odbiory dokonywane przez Inspekcję Sanitarną w polskich winiarniach (mimo przepisu, który zwalnia z tej uciążliwej procedury małych winiarzy), czy wmawianie producentom wina z upraw własnych, rzekomego obowiązku prowadzenia składu podatkowego lub przedpłaty akcyzy. Inną odmianą tej ułomności przedstawiam w grzechu nr 3.

REJESTRACJA WINNICY #5 – SANEPID

GRZECH  TRZECI – RUTYNA

Codzienne załatwianie tych samych, zapewne niezbyt porywających spraw, może skutkować popadaniem w rutynę. Pewne czynności wykonywane są wówczas zupełnie mechanicznie i pozbawione większej refleksji. Zasada ta dotyczy także przepisów prawa, których rutynowe stosowanie może wypaczyć planowaną przez ustawodawcę celowość. Dobrym przykładem są przepisy regulujące zasady reklamy i promocji napojów alkoholowych. Dość skomplikowana materia, która rodzi rozliczne wątpliwości i spory interpretacyjne doktryny oraz opasłe uzasadnienia wyroków sądowych… przez urzędników traktowana jest raczej swobodnie. Można odnieść wręcz wrażenie, że otrzymali swoistą ściągę, której sprowadza się do prostej dyspozycji “piwo może być, wino karać bezwzględnie, wódki nawet nie dotykać bo strach”. Efektem jest bardzo często niesłuszne (a dla przedsiębiorcy niezwykle krzywdzące) wydawanie pochopnych decyzji, bez zastanowienia, zbadania sytuacji faktycznej, upewnienie się co do stanu prawa czy praktyki sądów. Przejawia się to zarówno w nadgorliwym karaniu, jak i w niesłusznej często pobłażliwości. Mam bowiem nieodparte wrażenie, że spora część urzędników stojących na straży trzeźwości narodu, nigdy nie przeczytała z z należną sprawie wnikliwością, wiekopomnego dzieła legislacji, jakim jest właściwa tu ustawa o wychowaniu w trzeźwości (swoją drogą – nie dziwię się). Nie jest bowiem prawdą, że przepisy zabraniają reklamy i promocji napojów alkoholowych zawsze i wszędzie, podobnie jak też nie zezwalają na całkowitą dowolność w zakresie reklamy piwa.

Reklamowanie piwa raz jeszcze

GRZECH CZWARTY – BEZREFLEKSYJNOŚĆ

Grzech ten występuje pod różnymi postaciami. W każdym jednak przypadku pozostaje równie groźny dla obywatela. Jego zasadniczą cechą jest przyjmowanie każdej “mody” jako prawdy objawionej i korygowanie do niej swojego postępowania. Ma to miejsce zarówno w przypadku bezmyślnego wdrażania odgórnej instrukcji postępowania (o instrukcjach wołających o pomstę do nieba przeczytacie poniżej). Przykładem są urzędnicy, którzy nie wiedzą, że wyroki NSA nie są źródłem powszechnego prawa i wiążą wyłącznie strony postępowania ani też nie widzą niczego niestosownego w powołującym się na nie szantażu.

Standardy obowiązujące przy stosowaniu przepisów

GRZECH PIĄTY – LENISTWO

Lenistwo urzędnika objawia się na wiele sposobów. Wszystkie objawy mają jednak tę samą przyczynę, skrajną niechęć do wysilenia się ponad codzienny przydział. Ta swoista apatia zawodowa wywołuje jednak poważne konsekwencje po stronie utrudniającego urzędnicze życie obywatela. Leniwemu urzędnikowi nie chce się sprawdzać przepisów, nie chce się uczyć nowych zasad, nie chce się sprawdzać interpretacji i wyroków, nie chce się zapytać przełożonego, nie chce się podjąć żadnego, poważniejszego wysiłku intelektualnego. W przypadku napotkania”trudnego” wniosku najlepiej odpowiedzieć bez refleksji “nie da się tak“, “tak nie można” albo też poszukać wady formalnej w postaci braku niepotrzebnego zaświadcza o wydaniu oświadczenia, ewentualnie zrzucić problem na koleżankę w pokoju nr. 18. Gdy petent pyta o podstawę prawną skwitować krótko “bo nie“. Tu podpowiem Wam jednak – równie głupią lecz rzetelną dla odmiany odpowiedzią jest “bo tak stanowi ustawa“. Problem polega jednak na tym, że trzeba wówczas tę ustawę znać

A Wy? Jakie grzechy dopisalibyście to jeszcze?

The post 5 grzechów polskich urzędników first appeared on Paragraf w kieliszku.

WPIS AKTUALIZOWANY – 7 MARCA 2022 R.

JAK NAKLEJAĆ BANDEROLE

Znaki akcyzy na wina mają postać banderol i muszą być nanoszone na opakowanie jednostkowe wyrobu akcyzowego. Do niedawna, były one nanoszone w taki sposób, aby zdjęcie znaku lub otwarcie opakowania w miejscu przeznaczonym do jego otwierania albo użycie wyrobu powodowały trwałe i widoczne uszkodzenie znaku w sposób uniemożliwiający jego powtórne użycie. Wprowadzone w 2021 roku zmiany w przepisach dotyczących banderol wprowadziły nowe, dopuszczalne miejsca umieszczenia znaków akcyzy.

The post REJESTRACJA WINNICY #10 – BANDEROLE I ZAPŁATA AKCYZY first appeared on Paragraf w kieliszku.