Nowa ustawa winiarska dopuszcza pewną możliwość zakupu winogron do innych winiarzy bez utraty statusu drobnego producenta wina z upraw własnych. Warunkiem jest jednak aby pochodziły z winnicy oficjalnie zarejestrowanej, znajdującej się na terenie naszego województwa lub powiatów ościennych. Ilość zakupionych winogron nie może zaś przekraczać wagowo ilości zebranej z własnych upraw. 

Aby kupować więcej owoców lub ich źródła szukać w dalej położonych winnicach, taże poza granicami Polski należy ZREZYGNOWAĆ ZE STATUSU MAŁEGO WINIARZA. Sprawa wydaje się prostsza niż wydaje się wielu. Może okazać wręcz atrakcyjna dla tych, którzy dzięki rozszerzeniu procedury będą mogli uratować swój projekt w tych ciężkich czasach.

Czy jest to trudne? Czy warto? Jak zrobić to legalnie? 
O tym wszystkim podczas naszego kolejnego spotkania LIVE Z PARAGRAFEM.

Widzimy się WYJĄTKOWO WE WTOREK, 25 czerwca 2024 roku o 19:30 via ZOOM

Serdecznie zapraszam i przypominam o konieczności wcześniejszych zapisów!

The post LIVE Z PARAGRAFEM – jak kupować winogrona first appeared on Paragraf w kieliszku.

PODWYŻKI AKCYZY

Parafrazując klasyka… Grudniowe zmiany być może nawet mają swoje… plusy. Rozchodzi się jednak o to, żeby te plusy nie przesłoniły nam minusów! Dnia 9 grudnia 2021 roku, w warunkach ewidentnego, sejmowego pośpiechu przyjęto dwie ustawy o zmianie ustawy o o podatku akcyzowym oraz niektórych innych ustaw, powtarzając podobny manewr z 29 października tego też roku. Ogólne skutki są następujące… Wbrew propagandzie – podniesiono stawki akcyzy. Na tym też skupimy się w tej części niniejszego opracowania

Sprawa jest dość zagmatwana. Z 1 stycznia wprowadzono bowiem nowe, podwyższone stawki akcyzy. Pełną wysokość będą jednak osiągać stopniowo, w kolejnych lataach. nadto, dla marginalnej grupy producentów przewidziano bonusy – słynne 50%. Dla porządku podzieliłem zebrane informacje o zmianach w podatku akcyzowym na rodzaje napojów alkoholowych. W każdym przypadku zaczynamy analizę od dotychczasowej stawki akcyzy. Następnie przechodzimy do nowej stawki wprowadzonej przez ustawę by zakończyć na stawce obowiązującej obecnie Do tego opisana została ulga, jeśli się należy i nie jest kuriozalnym wymysłem legislatora, który dobrze wygląda jedynie w nagłówkach tabloidów.

PIWO

Podstawą opodatkowania piwa jest liczba hektolitrów gotowego wyrobu na 1 stopień Plato.

Stawka akcyzy na piwo wynosiła 8,57 zł od 1 hektolitra za każdy stopień Plato gotowego wyrobu.

Nowa stawka akcyzy na piwo wynosi 12,04 zł od 1 hektolitra za każdy stopień Plato gotowego wyrobu.

Przy czym podwyżka akcyzy będzie wprowadzana etapami:

• 2022 r. – 9,43 zł od 1 hektolitra za każdy stopień Plato gotowego wyrobu,
• 2023 r. – 9,90 zł od 1 hektolitra za każdy stopień Plato gotowego wyrobu,
• 2024 r. – 10,40 zł od 1 hektolitra za każdy stopień Plato gotowego wyrobu,
• 2025 r. – 10,92 zł od 1 hektolitra za każdy stopień Plato gotowego wyrobu,
• 2026 r. – 11,47 zł od 1 hektolitra za każdy stopień Plato gotowego wyrobu;

WINO

Podstawą opodatkowania wina jest liczba hektolitrów gotowego wyrobu.
Stawka akcyzy na wino wynosiła dotąd 174,00 zł od 1 hektolitra gotowego wyrobu.

Nowa stawka akcyzy na wino to już 245,00 zł od 1 hektolitra gotowego wyrobu.

Podwyżka akcyzy będzie wprowadzana w następujący sposób:

• 2022 r. – 191,00 zł od 1 hektolitra gotowego wyrobu,
• 2023 r. – 201,00 zł od 1 hektolitra gotowego wyrobu,
• 2024 r. – 211,00 zł od 1 hektolitra gotowego wyrobu,
• 2025 r. – 222,00 zł od 1 hektolitra gotowego wyrobu,
• 2026 r. – 233,00 zł od 1 hektolitra gotowego wyrobu;

PROMOCJA:

Stawka akcyzy na wino wyprodukowane przez małego producenta wina wynosi 50% stawki akcyzy.

Przez małego producenta wina rozumie się producenta wina, który jest prawnie i ekonomicznie niezależny od innych producentów wina, posiada miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w odrębnym miejscu niż inni przedsiębiorcy zajmujący się produkcją wina, nie produkuje wina na podstawie licencji uzyskanych od innych
przedsiębiorców i wielkość jego produkcji wina w roku winiarskim nie przekracza 1000 hektolitrów. W większości przypadków definicja ta obejmie zatem polskich, małych winiarzy.

Dla rodzących się w Polsce kooperacji warto zauważyć, że w przypadku gdy dwóch lub więcej małych producentów wina współpracuje ze sobą na podstawie pisemnej umowy, a łączna wielkość ich produkcji wina w roku winiarskim nie przekracza 1000 hektolitrów, są oni traktowani jako jeden mały producent wina.

Przy obliczaniu wielkości produkcji, o której podatnik rozlewający wino nie uwzględnia ilości rozlanego wina wytworzonego przez innych producentów, przemieszczonego od tych producentów do podmiotu rozlewającego w procedurze zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli wino to po rozlaniu zostanie przemieszczone między podmiotem dokonującym jego rozlewu i podmiotem wytwarzającym wino w tej procedurze.

NAPOJE FERMENTOWANE 

Aktualne stawki akcyzy na napoje fermentowane (cydry, perry, miody pitne, wina owocowe…) wynoszą:

Dla cydru i perry o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu nieprzekraczającej 5,0% objętości – 97,00 zł od 1 hektolitra gotowego wyrobu.

Na pozostałe napoje fermentowane – 174,00 zł od 1 hektolitra gotowego wyrobu.

Po 1 stycznia stawka na pozostałe napoje fermentowane wynosić będzie 245,00 zł od 1 hektolitra gotowego wyrobu.

Przy czym faktycznie będzie to:

• 2022 r. – 191,00 zł od 1 hektolitra gotowego wyrobu,
• 2023 r. – 201,00 zł od 1 hektolitra gotowego wyrobu,
• 2024 r. – 211,00 zł od 1 hektolitra gotowego wyrobu,
• 2025 r. – 222,00 zł od 1 hektolitra gotowego wyrobu,
• 2026 r. – 233,00 zł od 1 hektolitra gotowego wyrobu;

PROMOCJA:

Stawka akcyzy na napoje fermentowane wyprodukowane przez małego producenta napojów fermentowanych wynosi 50% stawki akcyzy.

Przez małego producenta napojów fermentowanych rozumie się w tym przypadku producenta tych napojów, który jest prawnie i ekonomicznie niezależny od innych producentów napojów fermentowanych, posiada miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w odrębnym miejscu niż inni przedsiębiorcy zajmujący się produkcją napojów fermentowanych, nie produkuje napojów fermentowanych na podstawie licencji uzyskanych od innych przedsiębiorców i wielkość jego produkcji tych napojów w roku kalendarzowym nie przekracza 1000 hektolitrów.

W przypadku gdy dwóch lub więcej małych producentów napojów fermentowanych współpracuje ze sobą na podstawie pisemnej umowy, a łączna wielkość ich produkcji napojów fermentowanych w roku kalendarzowym nie przekracza 1000 hektolitrów, są oni traktowani jako jeden mały producent napojów fermentowanych.

Warunkiem zastosowania stawki jest jednak:

• otrzymanie napoju fermentowanego w wyniku fermentacji owoców, jagód, warzyw, roztworu miodu w wodzie lub świeżego lub zagęszczonego soku otrzymanego z owoców, jagód lub warzyw;
• brak dodatku innego napoju alkoholowego, poza alkoholem dodawanym do rozcieńczenia lub rozpuszczenia środków aromatyzujących w ściśle niezbędnych dawkach tak, by zawartość alkoholu nie wzrosła o więcej niż 1,2% objętości, a dodanie takich środków aromatyzujących nie zmieniło znacząco charakteru
  produktu oryginalnego;
• udział soku jabłkowego lub zagęszczonego soku jabłkowego, w przeliczeniu na moszcz jabłkowy, lub moszczu jabłkowego, w nastawie na napój fermentowany, nie mniejszy niż 80% objętościowych, a w przypadku przygotowania nastawu z jabłek, ilość jabłek nie mniejsza niż 5 kg na litr wody;
• udział soku gruszkowego lub zagęszczonego soku gruszkowego, w przeliczeniu na moszcz gruszkowy, lub moszczu gruszkowego, w nastawie na napój fermentowany, nie mniejszy niż 80% objętościowych, a w przypadku przygotowania nastawu z gruszek, ilość gruszek nie mniejsza niż 5 kg na litr wody;
• udział świeżego lub zagęszczonego soku otrzymanego z jagód, warzyw lub owoców innych niż jabłka lub gruszki, w przeliczeniu na sok odtworzony, w nastawie na  napój fermentowany, nie mniejszy niż 40% objętościowych.

Przy obliczaniu wielkości produkcji, o której mowa powyżej – podatnik rozlewający napoje fermentowane nie uwzględnia ilości rozlanych napojów fermentowanych wytworzonych przez innych producentów, przemieszczonych od tych producentów do podmiotu rozlewającego w procedurze zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli napoje fermentowane po rozlaniu zostaną przemieszczone między podmiotem dokonującym ich rozlewu i podmiotem wytwarzającym napoje fermentowane w tej procedurze.

WYROBY POŚREDNIE 

Podstawą opodatkowania wyrobów pośrednich (np. wina likierowe) jest liczba hektolitrów gotowego wyrobu.

Obecna stawka akcyzy na wyroby pośrednie wynosi 350,00 zł od 1 hektolitra gotowego wyrobu.

Nowa stawka akcyzy na wyroby pośrednie wynosić będzie już 490,00 zł od 1 hektolitra gotowego wyrobu.

• 2022 r. – 385,00 zł od 1 hektolitra gotowego wyrobu,
• 2023 r. – 404,00 zł od 1 hektolitra gotowego wyrobu,
• 2024 r. – 424,00 zł od 1 hektolitra gotowego wyrobu,
• 2025 r. – 445,00 zł od 1 hektolitra gotowego wyrobu,
• 2026 r. – 467,00 zł od 1 hektolitra gotowego wyrobu.

PROMOCJA:

Stawka akcyzy na wyroby pośrednie wyprodukowane przez małego producenta wyrobów pośrednich wynosi 50% stawki akcyzy.

Stawka ma zastosowanie do wyrobów pośrednich zawierających w swoim składzie co najmniej 75% objętościowych wina lub napoju fermentowanego.

Przepisu ust. 5 nie stosuje się do podatników, którzy wyłącznie rozlewają wyroby pośrednie wytworzone
przez innych producentów.

Przez małego producenta wyrobów pośrednich rozumie się producenta tych wyrobów, który jest prawnie i ekonomicznie niezależny od innych producentów wyrobów pośrednich, posiada miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w odrębnym miejscu niż inni przedsiębiorcy zajmujący się produkcją wyrobów pośrednich, nie produkuje wyrobów pośrednich na podstawie licencji uzyskanych od innych przedsiębiorców i wielkość jego produkcji wyrobów pośrednich w roku kalendarzowym nie przekracza 250 hektolitrów.

W przypadku gdy dwóch lub więcej małych producentów wyrobów pośrednich współpracuje ze sobą na podstawie pisemnej umowy, a łączna wielkość ich produkcji wyrobów pośrednich w roku kalendarzowym nie przekracza 250 hektolitrów, są oni traktowani jako jeden mały producent wyrobów pośrednich.

Przy obliczaniu wielkości produkcji, o której mowa w ust. 7 i 8, podatnik rozlewający wyroby pośrednie nie uwzględnia ilości rozlanych wyrobów pośrednich wytworzonych przez innych producentów, przemieszczonych od tych producentów do podmiotu rozlewającego w procedurze zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli wyroby pośrednie po rozlaniu zostaną przemieszczone między podmiotem dokonującym ich rozlewu i podmiotem wytwarzającym wyroby pośrednie w tej procedurze.”

ALKOHOL ETYLOWY I NAPOJE SPIRYTUSOWE 

Stawka akcyzy na alkohol etylowy wynosi obecnie 6275,00 zł od 1 hektolitra alkoholu etylowego 100% vol. zawartego w gotowym wyrobie.

Po zmianie stawka akcyzy na alkohol etylowy wynosić będzie 8811,00 zł od 1 hektolitr alkoholu etylowego 100% vol. zawartego w gotowym wyrobie.

I tu stawka będzie zwiększana stopniowo:

• 2022 r. – 6903,00 zł od 1 hektolitra alkoholu etylowego 100% vol. zawartego w gotowym wyrobie,
• 2023 r. – 7248,00 zł od 1 hektolitra alkoholu etylowego 100% vol. zawartego w gotowym wyrobie,
• 2024 r. – 7610,00 zł od 1 hektolitra alkoholu etylowego 100% vol. zawartego w gotowym wyrobie,
• 2025 r. – 7991,00 zł od 1 hektolitra alkoholu etylowego 100% vol. zawartego w gotowym wyrobie,
• 2026 r. – 8391,00 zł od 1 hektolitra alkoholu etylowego 100% vol. zawartego w gotowym wyrobie;

PROMOCJA?

Podobnie jak dla wina i napojów fermentowanych oraz wyrobów pośrednich, postanowiono wprowadzić tu szumną ulgę 50%. Jako, że wysokość akcyzy dla tego rodzaju napojów jest już niebagatelna, przepis ten zapisano w sposób, który wymaga bardzo wnikliwej analizy. Trzymajcie się….!

“Stawka akcyzy na alkohol etylowy wyprodukowany przez gorzelnie należące do producentów owoców produkujące rocznie ponad 10 hektolitrów alkoholu etylowego z owoców dostarczanych im przez producentów owoców pochodzących z ich upraw własnych lub osób z nimi zamieszkujących i utrzymujących się wspólnie wynosi 50% stawki akcyzy, o której mowa w ust. 4, z ograniczeniem jej stosowania do 30 litrów 100% vol. alkoholu etylowego w roku kalendarzowym na producenta owoców i osób z nim zamieszkujących i utrzymujących się wspólnie, przeznaczonego wyłącznie do jego konsumpcji własnej.”

OK, mamy tu znaną z powyższych zapisów obniżkę akcyzy do 50% stawki podstawowej. Wypiszmy jednak warunki jaki musi spełnić producent (łącznie):

• gorzelnia musi należeć do producenta owoców
• gorzelnia musi produkować rocznie ponad 10 hektolitrów alkoholu etylowego
• alkohol ten musi powstać z owoców
• owoce te muszą być dostarczane przez innych producentów owoców
• owoce muszą pochodzić nadto z ich upraw własnych lub upraw osób z nimi zamieszkujących i utrzymujących się wspólnie
• stawkę możemy zastosować maksymalnie do 30 litrów 100% alkoholu
• alkohol ten musi skonsumować sam producent lub osoba z nim mieszkająca z którą się wspólnie utrzymuje

Być może nie zrozumiałem ustawodawcy, błądzić jest rzeczą ludzką… Może ktoś wyjaśni mi w komentarzu? Zdaje się jednak, że gorzelnik, który obligatoryjnie musi być producentem owoców nie może zastosować obniżonej stawki jeśli produkuje alkohol etylowy z własnych owoców Opcjonalnie… Ustawodawca stosując zapis “przez producentów owoców pochodzących z ich upraw własnych” – miał na myśli uprawę producentów.

Tak czy inaczej, zauważcie też proszę, że nawet jeśli warunki powyższe zostaną spełnione, to 50% zniżkę będzie można wykorzystać jedynie do 30 litrów 100% alkoholu etylowego w roku […] przeznaczonego wyłącznie do jego konsumpcji własnej!

Oznacza to, że szumne 50% obniżki akcyzy dla małych gorzelni to faktycznie ograniczona podmiotowa ulga, która dotyczyć będzie 100 butelek okowity na własny użytek.

Dla pełnej jasności – mówimy o rabacie na poziomie 2000 zł na jedną gorzelnię w skali roku – pod warunkiem konsumpcji własnej tego promocyjnego alkoholu. Pytanie co z gorzelniami, które są prowadzone przez osoby prawne – te z zasady nie mają konsumpcji własnej z braku aparatu spożywczego. Chyba, że aparat instytucjonalny w postaci zgromadzenia wspólników czy też zarządu będzie do tej konsumpcji uprawiony Niezależnie od wykładni praktycznej – nie wypijcie wszystkiego na raz z tej radości

The post Polski nieład… akcyzowy first appeared on Paragraf w kieliszku.

KŁOPOT Z BANDEROLAMI

Dla przypomnienia – banderole to potwierdzające zapłatę akcyzy, papierowe znaczki, naklejane na opakowanie jednostkowe produktów akcyzowych, przeznaczonych do obrotu. Znaki te drukowane są przez Państwową Wytwórnię Papierów Wartościowych. Nie ma najmniejszych wątpliwości, iż rodzimy system znaków akcyzy jest jednym z niechlubnie funkcjonujących zabytków polskiego prawa, jako jeden z najbardziej archaicznych a pozostających wciąć użytku, systemów w całej Unii Europejskiej. Dla państwa są dość wygodne, pozwalają bowiem bez większego wysiłku stwierdzić fakt zapłacenia podatku, nie są jednak dla takiej weryfikacji niezbędne. Jak wiemy empirii dostarczanej nam przez niemały rynek piwa – brak swoistych ozdób na piwnych butelkach i puszkach nie wprowadził totalnego chaosu i bezprawia. Dla zainteresowanych producentów i importerów wina, banderole są jednak ograniczeniem bardzo poważnym.

Alkohole bez banderoli

Dla producentów problem jest oczywisty. Naklejanie banderol jest kłopotliwe fizycznie. Znaki muszą być naklejone trwale, starannie i nie mogą zostać uszkodzone. Urządzenie automatyczne są poza zasięgiem małych, rzemieślniczych a zatem i jakościowych producentów. Naklejanie ręczne tysięcy bandero to zaś wyjątkowo nieprzyjemna, niewdzięczna ale też kosztowna praca, liczona w dziesiątkach, jeśli nie setkach, godzin roboczych. System preferuje zatem widocznie producentów wielkich, którzy proces banderolowania prowadzą sprawnie w sposób automatyczny. Koszty takich innowacji gubią się w skali, poza tym inwestycje te dawno zostały już zamortyzowane. Ilość znów ma więc dla systemu widoczne pierwszeństwo przed jakością. Nawet ci wielcy jednak z banderolami mieli swoje własne spięcia. Jako główny problem podnoszą bowiem konieczność oznaczania butelek w postaci litery „U”, co spowalnia linie produkcyjne i powoduje dużo błędów. Producenci wszelkiej maści, dość zgodnie też zeznają, iż aktualna forma banderol w istotnym stopniu zaburza atrakcyjność oznaczonych nimi produktów. Zwyczajnie szpecą nasze produkty.

Dla importerów problem jest jeszcze poważniejszy. Napoje alkoholowe mogą wjechać do Polski bez banderol jedynie w systemie zawieszonego poboru akcyzy, tj. do stosownego składu podatkowego. Jest to procedura biznesowo efektywna ale też droższa i znacznie bardziej kłopotliwa w organizacji. Większość małych firm sprowadzających dobre napoje alkoholowe, wprowadza j na polski rynek z akcyzą już zapłaconą – muszą one wówczas przekroczyć granice już opatrzone polską banderolą. Poza kłopotem natury logistycznej pojawia się tu też niemały opór producentów przywykłych do standardów państw cywilizowanych. Większość nie podchodzi bowiem to tego zadania entuzjastycznie i odmawia naklejenia lub w najlepszym przypadku, liczy sobie słono (nawet powyżej 1 euro) za tę dziwaczną usługę. Zwiększa to oczywiście bariery wejścia na rynek dla podmiotów małych i wyspecjalizowanych, promując znów wielkich importerów i dystrybutorów.

Niemałym argumentem jest przytoczony już na wstępie archaizm tego rozwiązania. Zmiany w tym zakresie były wobec powyższych, całkowicie zasadne a dla dobra rynku konieczne.

ZAPOWIADANE OD DAWNA ZMIANY 

Od kilku lat słyszę, że całkowite pozbycie się banderol nie wchodzi w grę. Zarówno z przyczyn dla rynku nieracjonalnych lecz dla państwa oczywistych jak i z powodu sporego rozdźwięku w samym środowisku, które sprawa ta mocno dzieli. Drugi wdech przy tym oświadczeniu zapewniał jednak, że rząd idzie na rękę obywatelom i słucha ich postulatów. Dla materializacji tej dobrej woli dokona zmian formy banderol na bardziej przyjazną. Takiej też marnej lecz jednak pociechy, faktycznie wyczekiwaliśmy – mając nadzieję, że doczekamy się banderol możliwie nowoczesnych. Widzieliśmy już oczami naszej wyobraźni samoprzylepne hologramy, mieniące się niczym konkursowe medale, dyskretne, nieszpecące i proste w naklejaniu. Efekty kilkuletnich prac w tym zakresie… nie są jednak imponujące. Nie będąc jednak malkontentem trzeba przyznać, że zrobiliśmy krok do przodu – bardzo mały ale jednak

PROJEKT ZMIAN 

Opublikowano właśnie projekt rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej zmieniającego rozporządzenie w sprawie oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy. Szczegóły projektu, w tym jego tekst, uzasadnienie i ocenę skutków regulacji znajdziecie TUTAJ.

Projekt rozporządzenia wprowadza:

• nowe wzory znaków akcyzy na wyroby winiarskie w postaci banderol samoprzylepnych oraz bez warstwy
  samoprzylepnej
• nowe sposoby oznaczania opakowań jednostkowych wyrobów winiarskich
• okres przejściowy na stosowanie dotychczasowych wzorów znaków akcyzy na wyroby winiarskie

Przedmiot projektowanej regulacji nie jest objęty prawem Unii Europejskiej (wszak to lokalne kuriozum) i nie podlega przez to przedstawieniu właściwym organom i instytucjom Unii Europejskiej. Sama zaś regulacja zgodnie z przewidywaniami wnioskodawcy, ma wpłynąć korzystnie na prowadzenie działalności gospodarczej przez mikroprzedsiębiorców, małe i średnie przedsiębiorstwa – przyjmując, że każde ułatwienie regulacyjne wpływa na gospodarkę korzystnie, jest to wniosek niewątpliwie słuszny. Nie dla wszystkich korzyść ta będzie jednak równie odczuwalna.

JAK BĘDĄ WYGLĄDAĆ NOWE ZNAKI AKCYZY?

Jak wyglądały dotychczasowe banderole, zapewne nikomu opowiadać nie trzeba. Swoją ciekawość zawsze może zaspokoić zaglądając TUTAJ.

Projekt nowego rozporządzenia wprowadza przede wszystkim alternatywne, samoprzylepne wzory – co będzie faktycznie niemałym ułatwieniem. Faktem jest, że znalezienie odpowiedniego kleju, który pozwalałby efektywnie naklejać banderole i łączyć trwałość z estetyką było jednym z największych wyzwań każdego, małego producenta w tym kraju Samoprzylepność (zobaczymy jak będzie z jakością) stanowi więc postęp. Jak na zakurzone warunki ministerstwa finansów można wręcz powiedzieć, że prawdziwą innowację.

Lista znaków akcyzy dla wyrobów winiarskich, wygląda zatem następująco:

Banderole podatkowe bez warstwy samoprzylepnej na opakowania jednostkowe importowanych, nabywanych wewnątrzwspólnotowo wyrobów winiarskich

dokładnego wyglądu i opisu jeszcze nie znamy – rozmiar  50/16 (długość/szerokość w mm)

Banderole podatkowe samoprzylepne na opakowania jednostkowe importowanych, nabywanych wewnątrzwspólnotowo wyrobów winiarskich

dokładnego wyglądu i opisu jeszcze nie znamy – rozmiar  50/16 (długość/szerokość w mm)

Banderole podatkowe bez warstwy samoprzylepnej na opakowania jednostkowe wyprodukowanych na terytorium kraju wyrobów winiarskich

dokładnego wyglądu i opisu jeszcze nie znamy – rozmiar  50/16 (długość/szerokość w mm)

Banderole podatkowe samoprzylepne na opakowania jednostkowe wyprodukowanych na terytorium kraju wyrobów winiarskich

dokładnego wyglądu i opisu jeszcze nie znamy – rozmiar  50/16 (długość/szerokość w mm)

Banderole podatkowe samoprzylepne na opakowania jednostkowe (puszki) importowanych, nabywanych wewnątrzwspólnotowo wyrobów winiarskich

Banderola jest zadrukowana jednostronnie i ma wykonane techniką offsetową beżowe jednokolorowe tło, napisy koloru czarnego umieszczone w pięciu równoległych wierszach wzdłuż prawego marginesu banderoli: „MINISTERSTWO FINANSÓW RP 201 6 do 0,5 l wł. ZNAK AKCYZY PODAT. -IMP.” („2016” stanowi przykład określenia roku wytworzenia banderoli), po prawej stronie banderol i nad napisami stylizowane litery „RP”, po lewej stronie banderoli element graficzny w kształcie grona winorośli zmieniający kolor zależnie od kąta padania światła, a obok niego znaczenie serii „IW/BP/P”, w dolnej części banderoli pośrodku oznaczenie numeru ewidencyjnego2), pośrodku banderoli kod 2D na białym polu, wokół białego pola powtarzający się mikrotekst „MINISTERSTWO FINANSÓW RP”, nacięcia wzdłuż prawego i lewego marginesu okalającego kod 2D równolegle do dłuższej krawędzi kodu 2D do wysokości około 3/4 długości kodu, a następnie ukośnie w kierunku elementu graficznego po lewej stronie banderoli oraz ukośnie w kierunku stylizowanych liter „RP” po prawej stronie banderoli, włókna zabezpieczające widoczne w kolorze bordowym, granatowym i zielonym.

rozmiar  45/21 (długość/szerokość w mm)

Banderole podatkowe samoprzylepne na opakowania jednostkowe (puszki) wyprodukowanych na terytorium kraju wyrobów winiarskich

Banderola jest zadrukowana jednostronnie i ma wykonane techniką offsetową beżowe jednokolorowe tło, napisy koloru czarnego umieszczone w pięciu równoległych wierszach wzdłuż prawego marginesu banderoli: „MINISTERSTWO FINANSÓW RP 2016 do 0,5 l wł. ZNAK AKCYZY PODAT. -KRAJ” („2016” stanowi przykład określenia roku wytworzenia banderoli), po prawej stronie banderol i nad napisami stylizowane litery „RP”, po lewej stronie banderoli element graficzny w kształcie grona winorośli zmieniający kolor zależnie od kąta padania światła, a obok niego znaczenie serii „KW/BP/P”, w dolnej części banderoli pośrodku oznaczenie numeru ewidencyjnego2), pośrodku banderoli kod 2D na białym polu, wokół białego pola powtarzający się mikrotekst „MINISTERSTWO FINANSÓW RP”, nacięcia wzdłuż prawego i lewego marginesu okalającego kod 2D równolegle do dłuższej krawędzi kodu 2D do wysokości około 3/4 długości kodu, a następnie ukośnie w kierunku elementu graficznego po lewej stronie banderoli oraz ukośnie w kierunku stylizowanych liter „RP” po prawej stronie banderoli, włókna zabezpieczające widoczne w kolorze bordowym, granatowym i zielonym.

rozmiar  45/21 (długość/szerokość w mm)

NOWE SPOSOBY NAKLEJANIA BANDEROL

Projekt rozporządzenia zakłada również wskazanie nowych sposobów oznaczania znakami akcyzy opakowań jednostkowych wyrobów winiarskich. Ocenę tego rozwiązania pozostawiam Wam:

• na zamknięciu i szyjce opakowania, w kształcie litery „I”

• od góry na zamknięciu i szyjce opakowania, w kształcie odwróconej litery „L”

• równolegle do lewego lub prawego boku kontretykiety w kształcie litery „I”

• równolegle do górnego lub dolnego boku kontretykiety w kształcie położonej litery „I”

• na puszce

NAKLEJKA DOBREM LUKSUSOWYM

Zanim wpadniecie zachwyt nad “innowacjami” ministerstwa to zwrócę Waszą uwagę na jeszcze jeden element ten przyjemności. Klej, który jest wielkim odkryciem naszych włodarzy jest drogi! Wytworzenie banderoli samoprzylepnej jest dwukrotnie droższe od tej ultranowoczesnej warstwy kleju nieposiadającej. Koszty te oczywiście pokryje producent/importer, który z nowoczesności tej zechce skorzystać. Tabela kosztów poniżej:

KIEDY PROJEKT WEJDZIE W ŻYCIE?

Projekt zakłada wejście w życie zmienianych regulacji po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia rozporządzenia. Ich stosowanie jest przewidziane jednak dopiero od 1 lipca 2021 r.
Intencją takiego rozwiązania było umożliwienie podmiotom obowiązanym do oznaczania wyrobów winiarskich dostosowanie “parku maszynowego” (w razie wątpliwości, komu zmiany te mają służyć) do zmienianych regulacji. Ponadto w wyniku rozmów z branżą winiarską podjęto decyzję o wprowadzeniu okresu przejściowego na stosowanie dotychczasowych znaków akcyzy na te wyroby o wymiarze 50 x 12 mm i 160 x 16 mm dopuszczającego możliwość stosowania tych wzorów znaków akcyzy na opakowania jednostkowe wyrobów winiarskich do 31 grudnia 2021 r.

Zmiany były potrzebne i należy je przyjąć jako pozytywne choć jednak niewystarczające. Samoprzylepne banderole z całą pewnością będą prostsze w naklejaniu na butelki, choć ich forma jest ewidentnie dedykowana wspomnianym “parkom maszynowym”. W tak rozumianej intencji to nie mały winiarz, cydrownik czy miodosytnik, schylony nad butelkami z tubką szkolnego kleju został wzięty tu w opiekę. Niepokojące jest to, ze “branżę” w ocenie ministerstwa stanowią najwyraźniej jedynie nieliczni lecz wielcy, winiarskiego świata. Ich interes osobiście bardzo szanuję, choć pomocną dłoń nieść trzeba w pierwszej kolejności podmiotom znacznie mniejszym, dla których problem banderol jak już wiemy, jest nieskończenie poważniejszy. Oczywiście należy się cieszyć małymi rzeczami Nowe projekty banderol przysłużą się dużym podmiotom i nieco ułatwią życie rzemieślnikom. Po imponującym zaangażowaniu ministerstwa rolnictwa w zmianę przepisów winiarskich, inicjatywa ministerstwa finansów stanowi jednak spore rozczarowanie. Cóż – innowacyjny rząd odkrył “naklejki” – tradycyjnie więc dymu dużo, ognia mało…  PRL jakiś czas już nie istnieje, może warto więc schować głęboko także legislacyjne pamiątki po jej fobiach. Czekamy na prawdziwe zmiany a banderol nie chcemy nawet jeśli będą ze złota!

The post Samoprzylepne banderole czyli nagroda pocieszenia first appeared on Paragraf w kieliszku.

NAGRANIE ZE SPOTKANIA

Spotkanie już za nami. Tym razem udało się  uniknąć kłopotów technicznych. Całe nagranie znajdziecie poniżej/ Pytania można oczywiście nadal zadawać, tym razem jednak w formie komentarzy do niniejszego wpisu. Serdecznie zapraszam!

PAKIET PRODUCENTA

Część z Was z pewnością będzie próbowała swoich sił z administracyjną machiną na własną rękę. Dla Was przygotowałem przewodnik po procedurze rejestracji winnicy, który z pewnością będzie Wam pomocny.

Jeśli jednak nie chcecie borykać się z urzędniczymi problemami lub zwyczajnie potrzebujecie “gotowca”, mam też coś do zaoferowania w tym zakresie 🙂

W sklepie serwisu prawoalkoholowe.pl, znajdziecie już PAKIET PRODUCENTA dla produkcji wina z własnej winnicy.  Stanowi on kompletne opracowanie dotyczące prowadzenia działalności w zakresie produkcji wina wytwarzanego z własnej winnicy w ilości do 1000 hl rocznie.

The post Jak zarejestrować winnicę w 2020 – LIVE Z PARAGRAFEM first appeared on Paragraf w kieliszku.

PODSTAWA PRAWNA

Jak większość z Was, zainteresowanych tematem, już wie z otrzymanych pism – ustawa z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie niektórych ustaw w celu usprawnienia procesu wydatkowania środków finansowych w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz w ramach działań objętych zintegrowanym systemem zarządzania i kontroli (Dz.U. 2019 poz. 1824), wprowadziła zmiany w kolejnej, niezwykle popularnej ustawie – z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz.U. 2004 nr 10 poz. 76). Kluczowym, wynikającym z niej obowiązkiem jest konieczność uzyskiwania wpisu do prowadzonej przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa – Ewidencji Producentów – także producentów wina, posiadających własne winnice. 

RODZAJE PRODUCENTÓW

Omawiana nowelizacja ustawy wprowadza pewien porządek definicyjny dla pojęć, których znaczenie odbiega od rozumienia potocznego. I tak:

gospodarstwo rolne – gospodarstwo w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. b rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 – oznacza wszystkie jednostki wykorzystywane do działalności rolniczej i zarządzane przez rolnika, znajdujące się na terytorium tego samego państwa członkowskiego.

Gospodarstwem rolnym jest zatem miejsce w którym rolnik prowadzi działalność rolniczą – do pojęcia działalności rolniczej wrócimy jednak za chwilę.

Podlegający zgłoszeniu w Ewidencji Producentów – producent – to postać, którą być może producent rolny, beneficjent programów rybackich, posiadacz zwierzęcia, organizacja producentów, podmiot prowadzący zakład utylizacyjny oraz potencjalny beneficjent. Jego szczególną formą jest natomiast…

producent rolny – czyli osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, będąca rolnikiem w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1307/2013 – tj. która prowadzi działalność rolniczą.

Wspomniane już dwukrotnie prowadzenie działalności rolniczej oznacza natomiast:

• produkcję, hodowlę lub uprawę produktów rolnych, w tym zbiory, dojenie, hodowlę zwierząt oraz utrzymywanie zwierząt do celów gospodarskich;
• utrzymywanie użytków rolnych w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy bez konieczności podejmowania działań przygotowawczych wykraczających poza zwykłe metody rolnicze i zwykły sprzęt rolniczy, w oparciu o kryteria określone przez państwa członkowskie na podstawie ram ustanowionych przez Komisję, lub
• prowadzenie działań minimalnych, określanych przez państwa członkowskie, na użytkach rolnych utrzymujących się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy

Czy winiarz jest rolnikiem?

Najwięcej kłopotu przysporzy jednak zapewne rodzaj producenta niewątpliwie najważniejszy w omawianym kontekście, tj.:

potencjalny beneficjent – będący osobą fizyczna, osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, która może ubiegać się o przyznanie pomocy w ramach działań objętych programem rozwoju obszarów wiejskich lub uczestniczyć w innych niefinansowanych, współfinansowanych lub finansowanych ze środków Unii Europejskiej mechanizmach administrowanych przez Agencję lub Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa, w ramach których odpowiednio Agencja lub Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa realizuje swoje zadania, niebędąca producentem rolnym, beneficjentem programów rybackich, posiadaczem zwierzęcia, organizacją producentów lub podmiotem prowadzącym zakład utylizacyjny.

Jednym z takich mechanizmów jest – Administrowanie potencjałem produkcyjnym winorośli i wina, którym objęci są:

1. producenci albo przedsiębiorcy niebędący producentami, wyrabiający wino z winogron pozyskanych z upraw winorośli położonych na terytorium Polski, przeznaczone do wprowadzenia do obrotu, wpisani do ewidencji decyzją Dyrektora Generalnego KOWR,
2. przedsiębiorcy wykonujący działalność gospodarczą, o której mowa w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina,
3. osoby dostarczające winogrona lub moszcz winogronowy, przedsiębiorcy wykonującemu działalność gospodarczą, o której mowa w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina, wpisanemu do ewidencji decyzją Dyrektora Generalnego KOWR,
4. przedsiębiorcy posiadający zezwolenie na obrót hurtowy, o którym mowa w art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2016 r. poz. 487, z późn. zm.).

W przypadku spełniania warunków właściwych dla kilku rodzajów producenta istnieje możliwość wybrania kilku z powyższych kategorii. Jedynym wyjątkiem jest potencjalny beneficjent, który to rodzaj producenta z uwagi na swój charakter, nie może się łączyć z innymi rodzajami producenta.

JAK UZYSKAĆ WPIS W EWIDENCJI PRODUCENTÓW?

W celu uzyskania wpisu oraz numeru identyfikacyjnego w ewidencji producentów, należy złożyć wniosek o wpis do ewidencji producentów. Wniosek składa się do kierownika właściwego miejscowo, biura powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Formularz wniosku o wpis do ewidencji producentów obowiązujący od 17 października 2019 roku, znajdziecie poniżej:

WNIOSEK O WPIS DO EWIDENCJI PRODUCENTÓW (pdf)

Tutaj znajdziecie zaś ADRESY BIUR ARiMR.

Agencja wydaje decyzję o wpisie do ewidencji producentów w trybie postępowania administracyjnego, przesyłając ją do nas pocztą. Typowo dla postępowania administracyjnego, wnioski obsługuje się bez zbędnej zwłoki jednak w przypadku, kiedy wymagane jest prowadzenie postępowania wyjaśniającego, załatwienie sprawy nie powinno zająć więcej niż 1 miesiąc a w przypadkach szczególnie trudnych 2 miesiące.

Co istotne, w przypadku małżonków oraz podmiotów będących współposiadaczami gospodarstwa rolnego, nadaje się jeden numer identyfikacyjny osobie, na którą współmałżonek lub współposiadacz wyraził pisemną zgodę – możliwe jest oczywiście nadanie odrębnego numeru identyfikacyjnego, warunkiem jest jednak aby wnioskodawca prowadził samodzielnie odrębne gospodarstwo rolne stanowiące zorganizowaną całość gospodarczą.

JAK WYPEŁNIĆ WNIOSEK?

Pewne problemy praktyczne mogą pojawić się przy wypełnianiu wniosku. ARiMR przygotowała przydatną instrukcję, która może być pomocna przy wypełnianiu wniosku.

INSTRUKCJA WYPEŁNIANIA WNIOSKU (pdf)

Najczęstsze problemy będą zapewne związane z nazwą oraz siedzibą podmiotu uzyskującego wpis. Należy więc pamiętać:

Pole nr 2 – rodzaj producenta

Producent wina, który nie jest producentem rolnym (w rozumieniu wyżej nakreślonym) składa wniosek jako potencjalny beneficjent.

Pole nr 3 – wspólne gospodarstwo

Pytania tu zawarte odnoszą się wyłącznie do osób prowadzących wspólne gospodarstwo rolne z małżonkiem lub inną osobą.

Pole nr 4 – Nazwisko/nazwa

Należy tu podać oczywiście nazwisko w przypadku osoby fizycznej, zaś w przypadku osoby pranej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, należy podać pełną nazwę, jaka została podana przy zgłoszeniu do odpowiedniego organu rejestrowego albo podczas rejestracji w Krajowym Rejestrze Urzędowym Podmiotów Gospodarki Narodowej (REGON).

Pole nr  5 – Imię

Co oczywiste, jest to miejsce przeznaczone na imię osoby fizycznej, a w przypadku występowania o nadanie numeru identyfikacyjnego przez osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej można w tym miejscu podać nazwę skróconą, jaka została podana przy zgłoszeniu do odpowiedniego organu rejestrowego albo podczas rejestracji w Krajowym Rejestrze Urzędowym Podmiotów Gospodarki Narodowej (REGON).

Pole nr 7 – Firma przedsiębiorcy

Pole to uzupełnia osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy Prawo przedsiębiorców, podlegająca wpisowi do CEiDG. Jako, że jest to pole nieobowiązkowe a instrukcja wskazuje w tym miejscu wyłącznie na osobę fizyczną, należy przyjąć, że firmę przedsiębiorcy będącego osobą prawną lub jednostką organizacyjną umieszczamy wyłącznie w polu nr 4, przewidzianym dla nazwy.

Miejsce zamieszkana i adres albo siedziba i adres wnioskodawcy

• W odniesieniu do wnioskodawcy będącego osobą fizyczną jest to wprost miejsce zamieszkania wnioskodawcy i jego adres. Zgodnie z art. 25 Kodeksu cywilnego, miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Podanie numeru telefonu stacjonarnego/komórkowego, numeru faksu oraz adresu e-mail jest tu zupełnie dobrowolne.
•  W odniesieniu do Wnioskodawcy posiadającego osobowość prawną podajemy siedzibę i adres. Zgodnie z art. 41 Kodeksu cywilnego, jeżeli ustawa lub oparty na niej statut nie stanowi inaczej, siedzibą osoby prawnej jest miejscowość, w której ma siedzibę jej organ zarządzający.
• W odniesieniu do Wnioskodawcy będącego jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej – siedzibę i adres. Zgodnie z art. 33 § 1 Kodeksu cywilnego do jednostek organizacyjnych niebędących osobami prawnymi, którym ustawa przyznaje zdolność prawną, stosuje się odpowiednio przepisy o osobach prawnych.

The post Ewidencja producentów ARiMR first appeared on Paragraf w kieliszku.

Niemniej problemów przysparza winiarzom także medialne jedynie pojęcie – “małego winiarza”. Tak bowiem zwykło się nazywać… No właśnie. Kogo? Niewątpliwie producenta wina posiadającego własną winnicę o niewielkiej jak się należy spodziewać, wielkości. Czy właściwszy wzorcowi “małego winiarza” będzie jednak rolnik który ma dwa hektary winnicy czy może przedsiębiorca cieszący się zaledwie z pięćdziesięciu arów? Czy mając 20 ha nie można korzystać z winiarskich przywilejów “małego winiarza” jeśli wino wciąż produkuje się z upraw własnych? Kto musi uzyskać odbiór sanepidu a kto może kupować owoce? O tym wszystkim dzisiaj.

KIM WŁAŚCIWIE JEST MAŁY WINIARZ?

Nieszczęśliwe dla jasności przekazu a sztuczne i niepodparte przepisem określenie, wyrządza w mojej ocenie więcej szkód niż pożytku. Brak precyzji i jednoznacznego podparcia, budzi bowiem wątpliwości i pozwala myśleć o różnych instytucjach nazywając je niejednoznacznie. Dla ratowania honoru najmniejszych producentów wina, postanowiłem umieścić pojęcie “małego winiarza” już dla najniższej kategorii wagowej (inaczej musielibyśmy się porywać na niegodne sztuczki językowe typu “winiarz maleńki” :P).

Małym winiarzem nazwijmy zatem na potrzeby tego opracowania, producenta wina, dla którego przepisy prawa przewidziały najwięcej przywilejów. Tego winiarza, któremu część odstępstw nie już nie przysługuje nazwiemy “winiarzem nieco tylko większym”. Miano “dużego winiarza” pozostawiając jedynie tym, dla których polskie prawo winiarskie nie przewiduje już żadnych uprzejmości.

PRZYWILEJ #1 – zwolnienie z wpisu do rejestru ministerialnego

Warto zauważyć na wstępie, że produkcja wina jest  co do zasady działalnością regulowaną i jako taka wymaga wpisu do rejestru przedsiębiorców wykonujących działalność w zakresie wyrobu lub rozlewu wyrobów winiarskich (art. 17 ust. 1 ustawy winiarskiej). Pierwszym, niezwykle istotnym, choć zupełnie niedocenianym przywilejem “małego winiarza” jest zatem – brak konieczności uzyskiwania wpisu do rejestru prowadzonego przez Ministra Rolnictwa. Wpisu do rejestru nie stosuje się bowiem do producentów, którzy wyłącznie wyrabiają i rozlewają wino uzyskane z winogron pochodzących z upraw własnych (art. 17 ust. 3 ustawy winiarskiej). Spotykamy tu zatem pierwsze znamiona definiującego małego winiarza. Ten, by z powyższego zwolnienia korzystać musi wyrabiać i rozlewać wino uzyskane z winogron pochodzących z upraw własnych. Warunkami koniecznymi są zatem określone w art. 17 ust. 3 ustawy:

• posiadanie upraw własnych (własnej winnicy)
• produkcja wina wyłącznie z własnych owoców

Przywilej ten ma niezwykle doniosłe skutki. Zwalnia nas bowiem z szeregu obowiązków formalnych, związanych z uzyskaniem wpisu w przedmiotowym rejestrze działalności regulowanej. Do najbardziej dokuczliwych należy konieczność odpowiedniego wyposażenia winiarni potwierdzona opinią techniczno-technologiczną wydaną przez wojewódzkiego inspektora jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, konieczność spełnienia przez obiekty budowlane i urządzenia, wymagań określonych w przepisach o ochronie przeciwpożarowej, sanitarnych i o ochronie środowiska – potwierdzonych nadto przez: komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej, państwowego powiatowego inspektora sanitarnego oraz wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska właściwych ze względu na planowane miejsce wykonywania tej działalności. Producent taki musi posiadać także rozbudowany system kontroli wewnętrznej oraz plan obiektów budowlanych przeznaczonych do wykonywania tej działalności, obejmujący w szczególności pomieszczenia produkcyjne, magazynowe, socjalne i sanitarne, z zaznaczeniem linii technologicznych, dróg przemieszczania surowców i gotowych wyrobów, stanowisk pracy, a także wyznaczyć osobę odpowiedzialną za kontrolę jakości wyrobów winiarskich. Polecam przeczytać to raz jeszcze wszystkim malkontentom, którzy twierdzą, że przedmiotowy dla naszych dzisiejszych badań – mały winiarz – “ma źle”

Zamykając ten wątek warto przypomnieć, iż winiarz spełniający przesłanki ustawowe, miast prowadzić nieprzyjemną rejestrację w ministerialnym rejestrze, wpisuje się jedynie do ewidencji prowadzonej przez KOWR. Rejestracja ta (dokonywana corocznie do 15 lipca!) jest jednak konieczna.

Kolejne przywileje znajdziemy już w innych aktach prawnych ustawowej rangi.

PRZYWILEJ #2 – brak konieczności prowadzenia działalności gospodarczej 

Konstytuującą dla przywołanego przywileju jest ustawa z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców, która określa zasady podejmowania, wykonywania i zakończenia działalności gospodarczej, w tym prawa i obowiązki przedsiębiorców oraz zadania organów władzy publicznej w tym zakresie. Warto jednak pamiętać, iż przepisów tej ustawy nie stosuje się do wyrobu wina przez producentów będących rolnikami wyrabiającymi mniej niż 100 hektolitrów wina w ciągu roku gospodarczego, o których mowa w art. 17 ust. 3 ustawy winiarskiej.

Przesłankami będą w tym przypadku (muszą wystąpić łącznie):

• producent powinien być rolnikiem (posiadać własne uprawy)
• powinien spełniać warunki z art. 17 ust. 3 ustawy winiarskiej, tj. produkować wino wyłącznie z własnych owoców
• wyrabiać mniej niż 100 hektolitrów wina w ciągu roku gospodarczego

Spełniając zatem wynikające z przepisu warunki, nie jesteśmy zobligowani do prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy. Brak narzucenia nam obowiązku prowadzenia działalności gospodarczej jest jednak z zasady i swojej celowości jedynie przywilejem i nie wyklucza możliwości jej prowadzenia jeśli mamy taką ochotę. Należy to podkreślić, jako, że próba przymuszenia winiarza do rozliczania się z produkcji wina poza prowadzoną działalnością gospodarczą jest częstą choć bezprawną praktyką urzędniczą. Spełniający powyższe wymagania winiarz ma prawo działalności nie prowadzić, rejestrując się wyłącznie we wspomnianej już ewidencji KOWR – ma też jednak prawo produkować i sprzedawać wino w formie działalności gospodarczej prowadzonej osobiście jak i w formie (niepodlegającej ustawie prawo przedsiębiorców) spółki prawa handlowego (co nie zwalnia jednak z obowiązku uzyskania wpisu do ewidencji KOWR).

REJESTRACJA WINNICY #1 – EWIDENCJE PRODUCENTÓW

PRZYWILEJ #3 – zwolnienie z zatwierdzenia zakładu przez sanepid 

Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, zakłady produkcyjne (tak, mowa także o naszej małej winiarni), które produkują lub wprowadzają do obrotu żywność pochodzenia niezwierzęcego, mogą rozpocząć działalność po zatwierdzeniu lub warunkowym zatwierdzeniu zakładu przez inspekcję sanitarną. Zatwierdzenie zakładu jest procedurą dość uciążliwą a z uwagi na technologię produkcji wina, często też kłopotliwą w praktyce. Niektóre zakłady produkcyjne, przy zachowaniu szczegółowych warunków określonych w przepisach, mogą rozpocząć działalność bez wspomnianego powyżej zatwierdzenia, jedynie na podstawie samego wpisu do rejestru zakładów podlegających urzędowej kontroli organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Jeden z takich przypadków dotyczy podmiotów prowadzących działalność w zakresie produkcji win gronowych uzyskanych z winogron pochodzących z upraw własnych w ilości mniejszej niż 1000 hl w ciągu roku kalendarzowego (art. 63. ust. 2 pkt 5). Warunkiem koniecznym jest zatem spełnienie łącznie trzech przesłanek:

Znanych nam już z art. 17 ust. 3 ustawy winiarskiej:

• posiadanie upraw własnych (własnej winnicy)
• produkcja wina wyłącznie z własnych owoców

oraz dodatkowej związanej z wielkością produkcji:

• w ilości mniejszej niż 1000 hl w ciągu roku kalendarzowego

Warto i w tym przypadku dodać, iż choć powyższy przepis zwalnia nas z nieprzyjemnego zatwierdzenia naszej winiarni, to jako podmiot wpisany na “listę zakładów podlegających urzędowej kontroli” kontroli sanepidu oczywiście podlegamy.

REJESTRACJA WINNICY #5 – SANEPID

PRZYWILEJ #4 – prawo do sprzedaży detalicznej wina w miejscu wytworzenia

To prawo ściśle powiązane z dwoma poprzednimi przywilejami. Zasady dotyczące sprzedaży napojów alkoholowych, reguluje wybitna ze wszech miar, ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Jak wiemy, sprzedaż napojów alkoholowych może się odbywać jedynie na podstawie zezwolenia (ufam, że nikt z moich czytelników nie posługuje się już określeniem “koncesja” :P), co do zasady wydawanego jedynie przedsiębiorcom, posiadającym zatwierdzenie miejsca sprzedaży od Państwowej Inspekcji Sanitarnej (jak ma to miejsce w przypadku sklepów choćby). Zgodnie jednak z Art. 9 (6) ust. 2 producenci określeni w art. 17 ust. 3 ustawy ustawy winiarskiej, mogą prowadzić sprzedaż detaliczną win gronowych pochodzących z upraw własnych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży w punkcie sprzedaży, którym jest lokalizacja w miejscu wytworzenia wina uzyskanego z winogron pochodzących z upraw własnych.

Zezwolenie detaliczne na sprzedaż wina mogą zatem uzyskać winiarze niebędący przedsiębiorcami i nieposiadający zatwierdzenia zakładu jeśli spełnione zostaną następujące warunki:

• wymagania z art. 17 ust. 3, tj. wino z upraw własnych
• punkt sprzedaży musi znajdować się w miejscu wytworzenia wina (winiarni)

Odmienna jest niestety sytuacja zezwoleń hurtowych. Na ten typ zezwolenia, podobnego odstępstwa, już niestety nie wprowadzono.

Decyzja a zaświadczenie… czyli sprzedaż własnego wina raz jeszcze

PRZYWILEJ #5 – specjalny system naliczania i poboru akcyzy

Jak wiemy, wino jest produktem akcyzowym. Opodatkowanie tą szczególną daniną wiąże się z całym systemem nadzoru nad produkcją wina, jego znakowaniem (banderolami) oraz ostatecznie sposobami naliczania i zapłaty akcyzy. Zagadnienia te regulują przede wszystkim przepisy zawarte w ustawie z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym. Produkcja wyrobów akcyzowych, w tym produkcja wina, może odbywać się co do zasady wyłącznie w składzie podatkowym. Pomijając domową produkcję wina, na użytek własny, przepisy znają tylko dwa wyłączenia od tej nadrzędnej zasady. Pierwsze z nich to stosowane często przy produkcji innych wyrobów winiarskich (jak wina owocowe, cydry czy miody pitne) przedpłata akcyzy – sprowadzająca się do zapłacenia z góry podatku akcyzowego od planowanej produkcji. Ta forma nie dotyczy jednak winiarzy o których tu mowa (czego część urzędników skarbowych nie może zrozumieć). Drugie, istotne już z perspektywy naszych dzisiejszych zainteresowań to wyłączenie podmiotowe, zarezerwowane dla produkcji mniej niż 1000 hektolitrów w ciągu roku kalendarzowego, win uzyskanych nz winogron pochodzących z upraw własnych, o których mowa w art. 17 ust. 3 ustawy winiarskiej (art. 47. ust. 1 pkt. 2 ustawy o podatku akcyzowym).

Producent wina, który spełnia elementarne wymagania z art. 17 ust. 3 ustawy winiarskiej, tj.:

• posiada uprawy własne (własną winnicę)
• produkuje wina wyłącznie z własnych owoców

oraz produkuje

• mniej niż 1000 hektolitrów w ciągu roku kalendarzowego

Może (nie oznacza to i tym razem, że musi) prowadzić produkcję poza składem podatkowym, nie odprowadzając przedpłaty akcyzy. Jak wiemy, podatek będzie naliczany wówczas od wyrobu gotowego, tj. naszej gotowej na sprzedaż butelki. Po więcej szczegółów odsyłam jednak do poświęconego tej tematyce wpisu.

Czy mały winiarz musi płacić podatki?

NIECO WIĘKSZY WINIARZ

Jak łatwo zauważyć, praktycznie wszystkie ułatwienia, które przewidziano prawem dotyczą podmiotów o których mowa w cytowanym dziś nieustannie art. 17. ust. 3 ustawy winiarskiej, tj. winiarzy, którzy produkują wino wyłącznie z owoców pochodzących z własnych winnic. Prawo do korzystania z większości uprawnień (poza samym wpisem do ewidencji KOWR, który jest niezależny od wolumenu produkcji własnej) zależy też od wielkości produkcji rocznej. Ta zaś nie może przekroczyć w większości przypadków 1000 hl (czyli 100 000 litrów) wina. Jedynie zwolnienie z obowiązku prowadzenia działalności gospodarczej wymaga aby produkcja ta nie była większą niż 100 hl (czyli 10 000 litrów) wina rocznie.

Winiarz, który produkuje więcej niż wspomniane 100 hl, jeśli wino to wytarza nadal wyłącznie z owoców pochodzących z uprawianej przez siebie winnicy, może nadal korzystać ze wszystkich wspomnianych wyżej przywilejów. Jedynym wyjątkiem będzie zatem konieczność zarejestrowania działalności gospodarczej (indywidualnie lub w formie spółki prawa handlowego). 

Producent taki śmiało korzysta zatem z niemalże całego dorobku prawnego przewidzianego dla “małych winiarzy”.

DUŻY WINIARZ

Na antypodach dwóch poprzednich klas wagowych stoi winiarz, którego roboczo nazwać możemy dużym. Przepisy nie wymagają jednak aby był w istocie producentem wielkim w fizycznym znaczeniu. Wolumen produkcji to bowiem tylko jedna z istotnych tu okoliczności. Przez byt taki rozumieć należy producenta wina, który nie realizuje wymienionych powyższej przesłanek, uprawniających go do korzystania z przywilejów “małego winiarza”.

Może to dotyczyć dwóch sytuacji:

• produkcja wina w ilości przekraczającej 1000 hl wina rocznie
• zakup winogron

Producent, który wielkość produkcji rocznej przekracza lub też kupuje winogrona nie może już korzystać z prawa do zwolnienia z zatwierdzenia zakładu przez inspekcję sanitarną, musi – co oczywiste – prowadzić działalność gospodarczą, produkcję wina prowadzić zaś powinien w składzie podatkowym, chyba, że będzie przedpłacał akcyzę z góry.

Można przyjąć, ze w praktyce mamy do czynienia z trzema formami aktywności gospodarczej producenta wina:

1. Winiarza, który korzysta ze wszystkich zwolnień i odstępstw przewidzianych prawem – zwanego często “małym winiarzem”
2. Producenta, który ma nieco większą produkcję i musi jedynie zarejestrować działalność gospodarczą
3. Przedsiębiorcę, który kupuje winogrona lub produkuje ponad 1000 hl wina rocznie i prowadzi swoją działalność bez przywilejów przewidzianych dla wyżej wymienionych

Mam nadzieję, że udało się coś rozjaśnić w tej materii

The post Przywileje “małego winiarza” first appeared on Paragraf w kieliszku.

HANDEL WINEM W POLSCE

Jak dobrze już wiemy (mam przynajmniej taką nadzieję), sprzedaż napojów alkoholowych, może odbywać się wyłącznie na podstawie zezwolenia (nie koncesji!). wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży. Zezwolenie takie niejedno ma jednak imię. Chcąc sprzedawać napoje alkoholowe bezpośrednio konsumentowi, musimy posiadać tzw. zezwolenie detaliczne (występujące nadto w różnych odmianach). Chcąc zaś oferować produkt podmiotom komercyjnym (restauracjom, hotelom czy sklepom) musimy postarać się o zezwolenie hurtowe. Każde z tych zezwoleń wydawane jest odrębnie w zależności o zawartości alkoholu (lub rodzaju tegoż alkoholu – mamy bowiem specjalny wyjątek dla piwa). Więcej na ten temat znajdziecie oczywiście w źródłowej dla sprawy ustawie z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. 1982 nr 35 poz. 230) a także w niezliczonej ilości publikacji w niniejszym blogu.

Kluczowymi, z perspektywy przedmiotu naszych dzisiejszych zainteresowań, będą zezwolenia detaliczne na sprzedaż wina – czyli posługując się kategorią ustawową – na sprzedaż napojów zawierających powyżej 4,5% do 18% zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa). Co do zasady wniosek taki kierować mogą jedynie przedsiębiorcy, spełniając uprzednio szereg wymagań formalnych – w tym uzyskując decyzję właściwego państwowego inspektora sanitarnego o zatwierdzeniu zakładu. O ile nie budzi to wątpliwości w znakomitej większości przypadków, gdy o zezwolenie proszą sklepy lub restauracje, o tyle koszmar zaczyna się w momencie gdy przyjdzie nam do głowy pomysł stosowania wyjątków od zastałych już zasad – chcemy sprzedawać wino, które sami wyprodukowaliśmy

SPRZEDAŻ WINA Z WŁASNEJ WINNICY

Moim stałym czytelnikom nie muszę przypominać, iż producent wina, który produkuje je z winogron pochodzących z własnych upraw, korzysta z szeregu przywilejów prawnych. Winiarz taki, którego nazywamy też niekiedy “małym winiarzem”, nie musi między innymi prowadzić składu podatkowego (jeśli produkuje do 1000 hl rocznie), a nawet rejestrować działalności gospodarczej (jeśli produkuje mniej niż 100 hl wina rocznie). Pewne przywileje dotyczą też odstępstw od standardowych procedur sanitarnych i zasad uzyskiwania przedmiotowych zezwoleń.

Sama ustawa o wychowaniu w trzeźwości, wprowadza dla zdefiniowanego wyżej winiarza (za ustawą winiarską, czyli w rozumieniu art. 17 ust. 3 tejże), dwa istotne odstępstwa:

Przede wszystkim, ustawa określa, iż do w zakresie sprzedaży wyprodukowanego przez siebie wina przeznaczonego do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży, stosuje się odpowiednio przepisy o działalności przedsiębiorcy – art. 18(6). Oznacza to, iż ustawa pozwala producentowi, starać się o uzyskanie zezwolenia na sprzedaż wyprodukowanego przez siebie wina (mowa jedynie o zezwoleniu detalicznym), na zasadach określonych dla przedsiębiorców, nawet jeśli nie przedsiębiorcą producent nie jest (jak ustaliliśmy wyżej, być nie musi jeśli produkuje do 100hl).

Jednocześnie, iż producenci (oczywiście jedynie definiowani w art. 17 ust. 3 ustawy winiarskiej) mogą prowadzić sprzedaż detaliczną win gronowych pochodzących z upraw własnych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży w punkcie sprzedaży, którym jest lokalizacja w miejscu wytworzenia wina uzyskanego z winogron pochodzących z upraw własnych – przepis ten wprost pozwala na wydawanie dla producentów wina, produkujących wino z własnych upraw, w limicie do 1000 hl rocznie, zezwoleń na sprzedaż detaliczną tychże win, przeznaczonych zarówno do spożycia w miejscu jak i poza miejscem sprzedaży (w kieliszkach na miejscu lub w butelkach na wynos).

Ustawodawca mógł w swojej dobrotliwości dopieścić poziom wyłączeń by stały się jasne i oczywiste… ale jak zwykle bywa (zwłaszcza w ustawie o wychowaniu w trzeźwości!) nie uczynił tego. Problematyczna kwestia szczegółowych zasad uzyskiwania zezwoleń, zmusza nas do ucieczki do przepisów szczególnych.

REJESTRACJA WINNICY #9 – ZEZWOLENIE NA SPRZEDAŻ WINA

ODWIECZNY PROBLEM Z SANEPIDEM 

Wszystkie zakłady produkujące żywność, lub żywnością handlujące, podlegają kontroli Państwowej Inspekcji Sanitarnej, czego zasadność nie budzi najmniejszych wątpliwości. Co do zasady zakłady spożywcze, mogą rozpocząć działalność po zatwierdzeniu lub warunkowym zatwierdzeniu – art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz.U. 2006 nr 171 poz. 1225). Reżim nadzoru sanitarnego może się jednak nieco różnić, jeśli odstępstwa od ogólnych reguł wprowadzają przepisy prawa. Jeden z takich przypadków dotyczy podmiotów prowadzących działalność w zakresie produkcji win gronowych uzyskanych z winogron pochodzących z upraw własnych w ilości mniejszej niż 1000 hl w ciągu roku kalendarzowego. 

Przepisu powyższego nie stosuje się w stosunku do podmiotów prowadzących działalność w zakresie produkcji win gronowych uzyskanych z winogron pochodzących z upraw własnych w ilości mniejszej niż 1000 hl w ciągu roku  kalendarzowego zgodnie z zasadami określonymi w przepisach o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina – art. 63 ust. 2 pkt 5 tamże, które mogą rozpocząć działalność po uzyskaniu samego wpisu do rejestru zakładów, bez wcześniejszego zatwierdzenia. 

Ustawodawca w powyższym przepisie zwolnił z obowiązku zatwierdzenia winiarnię, czyli miejsce wytworzenia wina. Jednocześnie wprowadził dla miejsca wytworzenia wina, czyli tejże winiarni, możliwość uzyskania zezwolenia detalicznego na sprzedaż wyprodukowanego tam wina – jako wyjątek od ogólnych zasad określających punkty sprzedaży. Wnioski są proste:

1) winiarz może uzyskać zezwolenie na sprzedaż swojego wina w miejscu jego wytworzenia

2) miejsce wytworzenia wina nie musi być zatwierdzane przez sanepid

5 grzechów polskich urzędników

DECYZJA CZY ZAŚWIADCZENIE?

Nawet jeśli powyższa wykładnia zostanie przyjęta ze zrozumieniem, możemy natrafić na pewien problem natury proceduralnej. Zdarzyło się bowiem, iż urząd gminy, zażądał przedstawienia decyzji o zatwierdzeniu zakładu od winiarza produkującego wino z upraw własnych. Faktem jest bowiem, iż przepis ogólny nakazuje dołączenia takiej decyzji do wniosku o wydanie zezwolenia. Jak jednak ustaliliśmy powyżej, z obowiązku uzyskania takiej decyzji zwolniony jest winiarz, któremu ustawa pozwala jednak zezwolenie uzyskać Nonsensem jest zatem odmowa wydania zezwolenia na sprzedaż wina winiarzowi, który (na podstawie przepisu szczególnego) ma prawo uzyskać zezwolenie a jednocześnie (na podstawie innego przepisu szczególnego) nie musi posiadać decyzji o zatwierdzeniu zakładu.  Jak przytomnie mawiali starożytni Rzymianie, lex specialis derogat legi generali a gdyby tego było mało to warto jeszcze za pionierskimi prawodawcami powtórzyć – lex priori derogat legi posteriori –  i o tych zasadach, warto wciąż pamiętać. Taka też zapewne była celowość ustawodawcy, który owe szczególne przepisy wprowadził, choć jak zwykle w mało przemyślanej formie. Winiarzowi wystarczy wpis winiarni na listę zakładów podgalających kontroli Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

Co zatem z załącznikiem, którego braku urzędnik gminny nie zniesie? Ustaliliśmy, że winiarz nie ma  obowiązku decyzji o zatwierdzeniu zakładu otrzymać i wystarczy mu zaledwie wpis na listę zakładów podlegających kontroli. Pewną pokusą staje się przez to zażądanie przedstawienia “decyzji” o takim wpisie, które stanowi obrazę przepisów prawa administracyjnego. Organ administracji nie może bowiem tworzyć swoich kompetencji ani nawet ich domniemywać jeśli nie zostały mu one literalnie przyznane. I tak, Inspektor Sanitarny otrzymał w tym zakresie prawo jedynie do:

• prowadzenia rzeczonego rejestru zakładów
• wydawania decyzji w sprawie zatwierdzenia, warunkowego zatwierdzenia, przedłużenia warunkowego zatwierdzenia, zawieszenia lub cofania zatwierdzenia zakładów
• wydawania decyzji o wykreśleniu z rejestru zakładów
• wydawania zaświadczeń o wpisie do rejestru zakładów

Inspektor Sanitarny nie ma zatem możliwości wydania wymaganej jak się okazało, decyzji o wpisie do rejestru zakładów. Jedynym dokumentem, który winiarz może otrzymać z sanepidu jest jedynie zaświadczenie o takim wpisie. Żądanie dokumentu określonego w ustawie, którego jednak winiarz posiadać nie musi lub dokumentu wyimaginowanego, którego organ nie ma prawa wydać, jest zwyczajnie bezprawne.

CZY WINIARZ MUSI POSIADAĆ ZEZWOLENIE HURTOWE?

Nieco odmiennym problemem, wartym jednak krótkiego omówienia przy tej okazji, jest kwestia zezwolenia hurtowego. Zezwolenie takie potrzebne jest bowiem bezspornie producentowi, który chce sprzedawać swoje produkty podmiotom handlowym, takim jak restauracje, sklepy specjalistyczne, puby czy hotele. Sprzedaż na podstawie zezwolenia detalicznego może być kierowana bowiem wyłącznie do bezpośredniego konsumenta wina. Warto tu też przypomnieć, że ustawodawca nie przewidział specjalnego trybu uzyskiwania zezwolenia hurtowego dla “małego winiarza”. Konieczne będzie zatem zatwierdzenie magazynu przez inspekcję sanitarną i co może okazać się dla wielu dolegliwe, posiadanie statusu przedsiębiorcy – tj. prowadzenie działalności gospodarczej.

Czy jednak winiarz musi posiadać zezwolenie hurtowe? Literalnie przepis ustawy nakazuje producentowi jego posiadanie tylko wówczas gdy chce sprzedawać podmiotom posiadającym zezwolenia detaliczne (HoReCa), stwierdzając jasno, iż producent napojów alkoholowych jest obowiązany do uzyskania zezwolenia na obrót hurtowy napojami alkoholowymi, jeżeli zbywa swoje wyroby przedsiębiorcom posiadającym zezwolenia detaliczne – art. 9(1) ust. 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości. W przypadku gdy winiarz będzie odsprzedawał wino wyłącznie pośrednikowi hurtowemu, nie tylko nie musi posiadać zezwolenia hurtowego ale nie musi posiadać żadnego zezwolenia. Bezzasadne jest w związku z tym choćby żądanie przedstawienia zezwolenia przy pozyskiwaniu banderol na wino. Wielu urzędnikom taka “wolność” wciąż w głowach się nie mieści ale to już temat na odrębny wpis

Zezwolenie na sprzedaż wina z własnej winnicy

The post Decyzja a zaświadczenie… czyli sprzedaż własnego wina raz jeszcze first appeared on Paragraf w kieliszku.

KIM JEST MAŁY WINIARZ? 

Na początku naszych dzisiejszych rozważań, warto zadać sobie pytanie kim jest tytułowy mały winiarz? Im bowiem prostsza forma winiarskiej działalności, tym więcej mitów narosłych wokół zasad jej prowadzenia – w tym zasadności zapłaty podatków Zdefiniujemy zatem na wstępie za ustawą winiarską (art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina (Dz.U. 2011 nr 120 poz. 690), że mamy tu na myśli szczególną formę producenta, który wyłącznie wyrabia i rozlewa wino uzyskane z winogron pochodzących z upraw własnych. Podmiot taki korzysta już bowiem z licznych zwolnień i uproszczeń w stosunku do winiarza produkującego wino z owoców zakupionych,  w tym przede wszystkim brak konieczności wpisu do rejestru działalności regulowanej (taką stanowi bowiem co do zasady, wytwarzanie wszelkich napojów alkoholowych).

Drugim elementem wyznaczającym sytuację prawną polskiego winiarza jest jego roczny wolumen produkcji. Przepisy prawa polskiego, naznaczają dwa zasadnicze limity 100hl i 1000hl rocznie. Do czasu ich przekroczenia możemy korzystać z kolejnych przywilejów. Wyrób wina na zasadach powyższych (z upraw własnych) przez producentów będących rolnikami wyrabiającymi mniej niż 100 hektolitrów wina w ciągu roku gospodarczego, nie jest bowiem objęty ustawą z 6 marca 2018 r. prawo przedsiębiorców (Dz.U. 2018 poz. 646). Winiarz produkujący wino z własnych winogron, w ilości mniejszej niż 100hl rocznie, nie musi być zatem przedsiębiorcą (nie musi choć oczywiście może prowadzić działalność gospodarczą). Dodam tylko z rzetelności, iż produkcja we wspomnianym wyżej limicie 1000hl zwalnia też między innymi z obowiązku odbioru zakładu przez inspekcję sanitarną czy obowiązku produkcji w składzie podatkowym. Nie jest to jednak temat dzisiejszych rozważań.

Czy winiarz jest przedsiębiorcą?

Ustaliliśmy już, iż mały winiarz nie jest (a przynajmniej być nie musi) przedsiębiorcą. By jednak zamieszać nieco w naszym pojmowaniu  świata, definicja z przepisu wyłączającego taki obowiązek, wprowadza niefortunne “…producentów będących rolnikami...” nie odnosząc się zupełnie do tego, którą definicji rolnika (naliczyłem 8), obowiązujących w prawie polskim ma na myśli. Być może czyta to ktoś z autorów ustawy i objaśni mi swój koncept legislacyjny? Przyjąć należy za praktyką, iż producent rolnik, to winiarz, który posiada uprawy własne, tj. własną winnicę. Nieszczęśliwe określenie powoduje jednak lawinę nieporozumień. Można bowiem wnioskować, iż skoro producent jest rolnikiem i został wyłączony z tego powodu z obowiązywania ustawy o przedsiębiorcach, to sama produkcja wina która nie stanowi w tym przypadku działalności gospodarczej, będzie mieściła się w zakresie działalności rolniczej. Cytując klasyka – nic bardziej mylnego! Kluczowa z punktu naszych dzisiejszych zainteresowań, ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 1991 nr 80 poz. 350), definiuje jasno działalność rolnicza jest to działalność polegająca na wytwarzaniu produktów roślinnych lub zwierzęcych w stanie nieprzetworzonym (naturalnym) z własnych upraw albo hodowli lub chowu… (art. 2 ust. 2). W przypadku winiarza, działalność rolnicza kończy się zatem w momencie przetwórstwa czyli w chwili gdy winogrona trafiają do prasy. 

Czy winiarz jest rolnikiem?

PODATEK DOCHODOWY

Podstawowym rodzajem podatku, który zmuszeni jesteśmy odprowadzać do fiskusa, jest podatek dochodowy (stosownie od osób fizycznych, tj. PIT lub osób prawnych CIT). Z zamieszania wywołanego powyższą sytuacją prawną, powstały pewne mity, z których materializacją niestety spotykamy się czasem. Mały winiarz zdefiniowany wyżej, czyli producent wina, który produkuje rocznie do 100hl wina z własnej winnicy, nie jest zobowiązany do prowadzenia działalności gospodarczej a zatem do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych (PIT) z tytułu prowadzenia takiej działalności. Tak, to prawda. Posługując się definicją, która powyższe wyłączenie mu zapewnia, przyjmuje bezkrytycznie, iż jest rolnikiem (tak go nazywa ustawodawca!) a  zatem zamiast PITu, powinien płacić jedynie podatek rolny, jak każdy inny rolnik. Przepisów ustawy o PIT nie stosuje się bowiem przychodów z działalności rolniczej, tę kwestię reguluje ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. 1984 nr 52 poz. 268). Pozostaje jednak w błędzie! Produkcja wina, jak już wiemy, działalnością rolniczą nie jest. Skąd zatem obowiązek zapłaty podatku dochodowego przez małego winiarza?

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wprost wyłączonych przez przepisy. Przywoływana już ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych, poza typowymi tytułami opodatkowania z tytułu działalności gospodarczej czy etatowej pracy, określa też tzw. przychody z innych źródeł,  za które uważa się również …przychody z działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie wyrobu wina przez producentów będących rolnikami wyrabiającymi mniej niż 100 hektolitrów wina w ciągu roku podatkowego…” (art. 20 ust. 1a). Odpowiadając na nasze wątpliwości, ustawodawca wprowadza zatem specjalną kategorię aktywności która (w rozumieniu przepisów podatkowych) nie stanowi ani działalności rolniczej ani też działalności gospodarczej i nazywa ją działalnością wytwórczą w rolnictwie. Podatek dochodowy od osób fizycznych, nasz tytułowy winiarz jest zatem obowiązany bezwzględnie płacić. Dodam tylko, iż u podatników takich, za przychód z tej sprzedaży (na potrzeby PIT) uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.

REJESTRACJA WINNICY #3 – NIP I VAT

Winiarzom, którzy zdecydowali się na prowadzenie działalności gospodarczej warto przypomnieć, iż w przypadku produkcji wina, nie jest możliwe skorzystanie z podatku zryczałtowanego. Opodatkowanie zryczałtowanym podatkiem dochodowym dotyczy bowiem wyłącznie niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

Zgodnie z art. 8. ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. 1998 nr 144 poz. 930) – opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, nie stosuje się jednak do podatników wytwarzających wyroby opodatkowane podatkiem akcyzowym.

Prowadzenie działalności gospodarczej warto jednak rozważyć mimo braku obowiązku. Choćby po to by móc korzystać z liniowej stawki podatku czy też odliczać niemałe koszty działalności.

AKCYZA

Opodatkowaniu tym specyficznym podatkiem podlegają czynności, określone w ustawie z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. 2009 Nr 3 poz. 11), dotyczące wyrobów wymienionych w załączniku nr 1 do ww. ustawy, zwanych wyrobami akcyzowymi –  w tym objęte kodem CN 2204 – Wino ze świeżych winogron, włącznie z winami wzmocnionymi i moszcz gronowy. Kwestia opodatkowania wina akcyzą nie budzi zatem najmniejszych wątpliwości.

Podstawą opodatkowania wina, podobnie jak w przypadku innych napojów alkoholowych, jest ilość tego wyrobu wyrażona w hektolitrach. Stawka akcyzy na wino została wskazana w art. 95 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym i wynosi 158,00 zł 174,00 zł (aktualizacja I 2020) od 1 hektolitra gotowego wyrobu. W sytuacji gdy wino będzie przeznaczone do obrotu i oznaczone podatkowymi znakami akcyzy, kwotę akcyzy obniża się o kwotę stanowiącą wartość podatkowych znaków akcyzy prawidłowo naniesionych na wyroby akcyzowe nie wcześniej jednak niż po powstaniu obowiązku podatkowego. Z uwagi na swoistą technologię produkcji wina, gotowość produktu do sprzedaży jest indywidualną decyzją samego winiarza. Obowiązek podatkowy powstaje zatem dopiero z chwilą oznaczenia wyrobów winiarskich podatkowymi znakami akcyzy.

REJESTRACJA WINNICY #6 – AKCYZA

PODATEK VAT

Najbardziej chyba dotkliwym, jako obciążającym bezpośrednio konsumenta a zatem wpływającym istotnie na cenę, jest podatek od towarów i usług, zwany też podatkiem VAT. Materia ta regulowana jest ustawą z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. 2004 nr 54 poz. 535). Podatek VAT obciąża zaś zawsze produkcję wyrobów akcyzowych: piwo, wino, aperitify na bazie wina lub alkoholu, koniaki, likiery lub napoje spirytusowe i inne podobne, klasyfikowane według kodów objętych pozycjami od 2203 00 do 2208 Nomenklatury Scalonej (CN). Szczęśliwie nie spotkałem jeszcze nikogo kto odmawiałby uiszczenia tej szczególnie wrażliwej dla budżetu daniny

PODATEK OD NIERUCHOMOŚCI

Jak się okazuje, wielu winiarzy nie płaci jednak podatku od nieruchomości, należnego za pomieszczenia winiarni, argumentując, że są to pomieszczenia przynależne do gospodarstwa rolnego. Porządkującym tę tematykę dokumentem jest ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U 1991 Nr 9 poz. 31). Stwierdza ona w sposób bezpośredni, że budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych są zwolnione z obowiązku opłacania podatku od nieruchomości. Przepis zawiera jednak także drugą przesłankę, która musi towarzyszyć tej pierwszej – budynki takie mogą służyć wyłącznie działalności rolniczej (art. 7 ust.1 pkt 4 lit. b). Czy produkcja wina stanowi działalność rolniczą wyjaśniliśmy już dzisiaj dostatecznie.

Winiarnia a podatek od nieruchomości

Przypominam, że więcej odpowiedzi na trapiące Was pytania znajdziecie w serwisie prawoalkoholowe.pl

The post Czy mały winiarz musi płacić podatki? first appeared on Paragraf w kieliszku.

WYJĄTKI OD OBOWIĄZKU PRODUKCJI ALKOHOLU W SKŁADZIE PODATKOWYM

Co do zasady, produkcja wyrobów akcyzowych (w tym wina) powinno odbywać się w składzie
podatkowym. Zasadę tę wprowadza przepis z art. 47 ust 1. ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. 2009 nr 3 poz. 11) – produkcja wyrobów akcyzowych określonych w załączniku nr 2 do ustawy, w tym opodatkowanych zerową stawką akcyzy ze względu na ich przeznaczenie, oraz wyrobów akcyzowych innych niż określone w załączniku nr 2 do ustawy, objętych stawką akcyzy inną niż stawka zerowa, może odbywać się wyłącznie w składzie podatkowym…

Musimy jednak pamiętać, że ta sama ustawa wyłącza z obowiązku produkcji w składzie podatkowym pewne kategorie wyrobów akcyzowych (art. 47 ust. 1 pkt 2), wymieniając między innymi – produkcję mniej niż 1000 hektolitrów w ciągu roku kalendarzowego, win uzyskanych z winogron pochodzących z upraw własnych, o których mowa w art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina (Dz. U. z 2016 r. poz. 859).

Ustawodawca wyłączył zatem w sposób oczywisty z obowiązku produkcji w składzie podatkowym produkcję wina uzyskanego z winogron pochodzących z upraw własnych do 1000 hl rocznie – czyli wina produkowanego przez winiarzy, z winogron pochodzących z ich własnej winnicy.

PRZEDPŁATA AKCYZY

Innym przypadkiem, wymienionym w katalogu zwolnień, dotyczy- wyrobów akcyzowych, od których została zapłacona przedpłata akcyzy – czyli stosowana przez większość małych producentów alkoholi rzemieślniczych (piwa, cydrów, miodów pitnych, itp), a stanowiąca przedmiot omawianego dziś nieporozumienia, przedpłata akcyzy.

Przedpłata akcyzy, jest zatem zaledwie jednym z kilku wyjątków pozwalających na produkcję wyrobów akcyzowych poza składem podatkowym. Zasadniczym celem rozliczania podatku akcyzowego w formie przedpłaty jest zwolnienie podmiotu produkującego wyroby akcyzowe z obowiązku produkcji w składzie podatkowym, o ile wyrobom tym nie przysługuje zwolnienie z innego tytułu (np. wspomniane wyżej specjalne zwolnienie dla producentów wina z upraw własnych). Stosowanie procedury przedpłaty akcyzy w stosunku do podmiotu, który zwolnienie z obowiązku produkcji w składzie podatkowym uzyskał już z innego tytułu, w tym w stosunku do producenta wina, jest zatem nieuzasadnione.

Potwierdza to także art. 22 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, ustalający obowiązki podatnika rozliczającego się na zasadzie przedpłaty akcyzy, stwierdzając już na wstępie, iż przepis obowiązuje z zastrzeżeniem omawianych wyżej przepisów z art. 47 ust. 1 pkt 1–4 i 6.

Nie ma zatem najmniejszych wątpliwości, iż obowiązek rozliczania się w oparciu o procedurę przedpłaty akcyzy, dotyczy wyłącznie tych podmiotów które produkują wyroby akcyzowe poza składem podatkowym a które nie mają do tego innego, mającego pierwszeństwo w rozumieniu, będącego przepisem
szczególnym, zastrzeżenia z art. 22, tytułu prawnego.

Gdybyście natrafili na odmienną interpretację organów skarbowych, dajcie koniecznie znać! 

The post Przedpłata akcyzy dla producentów wina? first appeared on Paragraf w kieliszku.

W Serwisie znajdziecie między innymi STREFĘ WIEDZY a w niej już w tej chwili, bazę ponad 100 pytań, które zadajecie nam najczęściej! Oczywiście znajdziecie tam także odpowiedzi Przyjęliśmy konwencję maksymalnej precyzji. Każde z pytań zostało zadane tak aby można na nie odpowiedzieć definitywnie, TAK lub NIE, uzupełniając oczywiście tę skrajnie lapidarną formę o krótkie uzasadnienie i źródła prawne.

Baza wiedzy będzie naturalnie rosnąć z każdym tygodniem! Serdecznie zachęcam Was zatem także do bezpłatnej subskrypcji naszego ALERTU PRAWNEGO. Jest to biuletyn informacyjny, w którym będziemy mogli poinformować Was o nowych przepisach, planowanych zmianach prawa a także o nowych pytaniach w Serwisie, naszych wpisach blogowych i publikacjach a także przekazać Wam informację o przygotowanych dla Was promocjach i produktach.

Z całą pewnością nasza kreatywność będzie podążać za Waszymi potrzebami z którymi spotykamy się każdego dnia. Zapraszam do częstych odwiedzin

WWW.PRAWOALKOHOLOWE.PL

The post Nowy projekt z paragrafem first appeared on Paragraf w kieliszku.