Rzemieślnicza produkcja miodu pitnego

W związku ze spotkaniem online, organizowanym przez Kings of Mead, postanowiłem przygotować krótkie opracowanie dotyczące rejestracji oficjalnej produkcji miodu pitnego w rzemieślniczej wersji. W ciągu ostatnich kilkunastu miesięcy, obserwuję znaczący wzrost zainteresowania legalizacją produkcji skarbów, skrywanych dotąd w niejednej, domowej piwnicy. Miodosytnictwo to szczególnie cenne dziedzictwo naszej rodzimej kultury spożywczej. Niewątpliwe najbardziej tradycyjne i szlachetne z polskich trunków, były jednak przez długie lata zaniedbywane i zostały sprowadzone do pół-koncernowego wzorca pośledniej jakości. Szczęśliwie dla nas wszystkich, miody pitne zdają się znów przeżywać swój renesans, wskrzeszane przez utalentowanych pasjonatów. Mam nadzieję, że poniższe opracowanie pomoże Wam przejść na „komercyjną stronę mocy” 🙂


MIÓD MIODOWI NIERÓWNY

Miód pitny został zakwalifikowany przez polskiego ustawodawcę do fermentowanych napojów winiarskich i jako taki podlega regulacji tzw. ustawy winiarskiej, tj. ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich, obrocie tymi wyrobami i organizacji rynku wina (Dz.U. 2011 nr 120 poz. 690).

Warto zauważyć już we wstępie, że ustawa dzieli miody z uwagi na ich jakość na miód pitny oraz miód pitny markowy:

Miód pitny jest napojem o rzeczywistej zawartości alkoholu od 9% do 18% objętościowych otrzymanym w wyniku fermentacji alkoholowej nastawu na miód pitny (brzeczki miodowej).

Wspomniany w powyższej definicji nastaw na miód pitny stanowi mieszaninę sporządzoną przy użyciu drożdży, miodu i wody, z możliwością dodania moszczu owocowego, soku owocowego, zagęszczonego soku owocowego, ziół, przypraw korzennych, sacharozy, cukru płynnego, inwertowanego cukru płynnego, pożywek lub kwasów spożywczych.

Przy produkcji miodu pitnego dopuszczalne jest także:

  • dodanie alkoholu (alkoholu rektyfikowanego lub destylatu miodowego do półtoraka i dwójniaka, przy czym 1 litr tego alkoholu lub destylatu w przeliczeniu na alkohol 100% odpowiada 1,7 kilograma sacharozy)
  • słodzenie miodem lub sacharozą
  • dodanie ziół lub przypraw korzennych
  • barwienie wyłącznie cukrem palonym o proporcjach w wyrobie gotowym:
    • jedna objętość miodu na trzy objętości wody albo wody z sokiem, w przypadku czwórniaka,
    • jedna objętość miodu na dwie objętości wody albo wody z sokiem, w przypadku trójniaka,
    • jedna objętość miodu na jedną objętość wody albo wody z sokiem, w przypadku dwójniaka,
    • jedna objętość miodu na połowę objętości wody albo wody z sokiem, w przypadku półtoraka

Pozostała po poprzedniej epoce nomenklatura, może nieco wprowadzać nas w błąd. Miód pitny jako taki, stanowi bowiem produkt, który niezupełnie odpowiada oczekiwaniu świadomego konsumenta a z pewnością już nie wychodzi na przeciw oczekiwaniom zainteresowanego tematem czytelnika niniejszego opracowania. Jak widzimy, do produkcji miodu możemy bowiem użyć brzeczki, którą mamy prawo znacząco poprawić technologicznie,  choćby poprzez dodatek cukru (zarówno dla wzbogacenia brzeczki jak i słodzenia produktu), barwienie cukrem czy dodanie alkoholu rektyfikowanego. Interesującym nas dzisiaj produktem wytwarzanym bezkompromisowo będzie zatem zdecydowanie:

Miód pitny markowy, który jest napojem o rzeczywistej zawartości alkoholu od 9% do 18% objętościowych, otrzymanym w wyniku fermentacji alkoholowej nastawu na miód pitny markowy.

przy czym kluczową różnicę pomiędzy powyższymi rodzajami miodu, stanowić będzie pojemność dopuszczalnej do jego produkcji brzeczki:

Nastaw na miód pitny markowy stanowi bowiem mieszaninę sporządzoną przy użyciu drożdży, miodu i wody, z możliwością dodania moszczu owocowego, soku owocowego, zagęszczonego soku owocowego, ziół, przypraw korzennych, pożywek lub kwasów spożywczych – z cukrem naturalnym, tj. zgromadzonym przez pracowite pszczoły, lub pochodzącym z dodatku moszczu lub soku owocowego.

Przy produkcji miodu pitnego markowego dopuszczalne jest jedynie:

  • dodanie destylatu miodowego
  • słodzenie miodem
  • dodanie ziół lub przypraw korzennych
  • barwienie wyłącznie karmelem powstałym z miodu, leżakowanym przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy o proporcjach w wyrobie gotowym:
    • jedna objętość miodu na trzy objętości wody albo wody z sokiem, w przypadku czwórniaka
    • jedna objętość miodu na dwie objętości wody albo wody z sokiem, w przypadku trójniaka,
    • jedna objętość miodu na jedną objętość wody albo wody z sokiem, w przypadku dwójniaka,
    • jedna objętość miodu na połowę objętości wody albo wody z sokiem, w przypadku półtoraka

Jako ciekawostkę podam jedynie, iż we wspomnianej ustawie istnieje jeszcze produkt pod nazwą napój winny miodowy będący napojem o rzeczywistej zawartości alkoholu od 4,5% do 15% objętościowych, otrzymanym z wina owocowego lub miodu pitnego i zawierającym co najmniej 50% wina owocowego lub miodu pitnego albo otrzymanym w wyniku fermentacji alkoholowej nastawu na wino owocowe lub miód pitny o mniejszym udziale soków lub miodu, bez dodatku alkoholu, z możliwością słodzenia […].  W zależności od naszego podejścia do tematu może to być produkt bardzo zły ale też możliwe, że całkiem ciekawy sposób na produkcję lżejszego i łatwiej pijalnego napoju. Ważnym wymogiem jest aby udział miodu w nastawie na napój winny miodowy nie był niższy niż 150 kilogramów miodu na 1000 litrów.

Niniejszy wpis poświęcony jest oczywiście produkcji rzemieślniczej miodu pitnego markowego. Dla uproszczenia formy będę się jednak posługiwał potocznym określeniem „miód pitny” pod którym to pojęciem będzie się oczywiści krył zbiorczo także ten ostatni.


USTAWOWE GRANICE RZEMIOSŁA 

Zgodnie z wolą ustawodawcy, produkcja miodu pitnego stanowi działalność w zakresie wyrobu lub rozlewu wyrobów winiarskich i jest regulowaną działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej a zatem wymaga uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców wykonujących działalność w zakresie wyrobu lub rozlewu wyrobów winiarskich. Organem, który prowadzi taki rejestr jest Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

Co szczególnie doniosłe i warte zapamiętania – osoba, która bez wymaganego wpisu do rejestru wyrabia lub rozlewa wyroby winiarskie, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

Nie przewidziano niestety możliwości prowadzenia działalności miodosytniczej bez obowiązku rejestracji, tak jak ma to miejsce w przypadku producentów wina wytwarzających je w ilości do 100 hl rocznie z owoców pochodzących z upraw własnych. Chcąc produkować miody pitne, musimy zatem prowadzić działalność gospodarczą – indywidualnie lub w ramach spółki prawa handlowego (spółdzielni, fundacji, stowarzyszenia, itp.) oraz uzyskać wpis, stosownie w CEiIDG lub KRS (produkcja miodu pitnego objęta jest kodem PKD 11.03.Z – Produkcja cydru i pozostałych win owocowych). Przepisy wprowadzają jednak szereg ułatwień w zakresie obowiązków koniecznych do spełnienia przy uzyskiwaniu wpisu do omawianego wyżej, rejestru działalności regulowanej dla producenta rzemieślnika.

Za rzemieślnika w rozumieniu ustawy powinniśmy uznawać w przedsiębiorcę, który wyrabia w danym roku kalendarzowym z przeznaczeniem do wprowadzenia do obrotu miód pitny markowy, w ilości nie większej niż z 500 litrów miodu uzyskanego z własnej pasieki (art. 19. ust. 1 pkt. 2 ustawy winiarskiej).

Przesłanki, które należy zatem spełnić aby skorzystać z pewnych ułatwień, są następujące:

  • produkcja wyłącznie miodu pitnego markowego
  • ilość miodu (jako surowca nie produktu gotowego) nie większa niż 500 litrów rocznie
  • pochodzenie miodu wyłącznie z własnej, zarejestrowanej pasieki

A contrario, nie będzie mógł korzystać z dalej omówionych ułatwień miodosytnik, który:

  • produkuje miód pitny niespełniający wymagań przewidzianych dla produkcji miodu pitnego markowego lub napój winny miodowy
  • wytwarza miód pitny w ilości większej niż z 500 litrów miodu rocznie
  • nabywa miód (surowiec) pochodzący z innych pasiek

Kwestii rejestracji samej pasieki nie będę poświęcał większej uwagi. Zagadnienie to jest powszechnie znane i doczekało się się wielu wartościowych opracowań. Zauważyć należy jednak, że kluczowym z dalszej, miodosytniczej perspektywy jest wpis pasieki do rejestru Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej. Zakładam jednak, że większość przyszłych miodosytników pasiekę taką prowadzi i stosowny wpis już posiada.


WPIS DO REJESTRU 

Przedmiotem naszych dzisiejszych rozważań pozostaje produkcja miodu przez małego miodosytnika, na zasadach określonych w poprzednim akapicie. Trudno jednak dostrzec i docenić ulgi gdy nie zna się kontekstu. Co do zasady bowiem, przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie wyrobu lub rozlewu wyrobów winiarskich z wyłączeniem producenta rzemieślnika, musi spełnić niemały katalog wymagań. Miodosytnik, który wymyka się z jakiegoś powody warunkom uznania za rzemieślnika:

  • opracowuje w formie pisemnej i wdraża system kontroli wewnętrznej wyrobu lub rozlewu wyrobów winiarskich, obejmujący w szczególności określenie:
    • częstotliwości i sposobu pobierania próbek do badań jakości tych wyrobów,
    • metod przeprowadzania badań jakości,
    • sposobu postępowania z wyrobami winiarskimi niespełniającymi wymagań w zakresie jakości
  • posiada plan obiektów budowlanych przeznaczonych do wykonywania tej działalności, obejmujący w szczególności pomieszczenia produkcyjne, magazynowe, socjalne i sanitarne, z zaznaczeniem
    • linii technologicznych
    • dróg przemieszczania surowców i gotowych wyrobów
    • stanowisk pracy
  • wyznacza osobę odpowiedzialną za kontrolę jakości wyrobów winiarskich
  • dysponuje obiektami budowlanymi wyposażonymi w:
    • zbiorniki do magazynowania i przechowywania wyrobów winiarskich, których całkowita pojemność technologiczna wynosi co najmniej 75% miesięcznej wielkości wyrobu fermentowanych napojów winiarskich, a w przypadku rozlewu wyrobów winiarskich – co najmniej 25% miesięcznej wielkości rozlewu,
    • urządzenia filtracyjne zapewniające uzyskanie wymaganej klarowności wyrobu winiarskiego,
    • urządzenia do przygotowania opakowań jednostkowych, w szczególności urządzenia do ich mycia i odkażania,
    • urządzenia do napełniania wyrobem winiarskim opakowań jednostkowych,
    • urządzenia laboratoryjne umożliwiające przeprowadzenie badań jakości

co potwierdza pozytywna opinia techniczno-technologiczna wydana przez właściwego ze względu na planowane miejsce wykonywania tej działalności.

  • Zapewnia spełnianie przez obiekty budowlane i urządzenia, o których powyżej, wymagań określonych w przepisach o ochronie przeciwpożarowej, sanitarnych i o ochronie środowiska, co potwierdza zaświadczenie wydane przez:
    • komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej,
    • państwowego powiatowego inspektora sanitarnego
    • wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska właściwych ze względu na planowane miejsce wykonywania tej działalności.


Trochę tego jest, prawda? Szczęśliwie jednak, powyższe wymogi dla nakreślonej już produkcji rzemieślniczej zostały znacząco uszczuplone.

Mały producent miodu pitnego, który produkuje miód markowy z nie więcej jak 500 l miodu z własnej pasieki musi spełnić w zakresie wpisu do rejestru, wyłącznie następujące wymagania:

  • opracowuje w formie pisemnej i wdraża system kontroli wewnętrznej wyrobu lub rozlewu wyrobów winiarskich, obejmujący w szczególności określenie:
    • częstotliwości i sposobu pobierania próbek do badań jakości tych wyrobów
    • metod przeprowadzania badań jakości
    • sposobu postępowania z wyrobami winiarskimi niespełniającymi wymagań w zakresie jakości
  • zabezpiecza i usuwa odpady powstające podczas wyrobu wyrobów winiarskich
  • wyznacza osobę odpowiedzialną za kontrolę jakości wyrobów winiarskich.

Różnica jest spora w mojej ocenie i znacząco ułatwia życie najmniejszym producentom.

Spełnienie ogólnych wymogów dla produkcji wyrobów winiarskich oznacza przede wszystkim konieczność przygotowania szeregu dokumentów, zaświadczeń i oświadczeń, których ilość także będzie w znacznym stopniu ograniczona przy produkcji, którą umownie ale chyba dość precyzyjnie nazywamy na potrzeby dzisiejszego wpisu – rzemieślniczą.

Koszt złożenia wniosku to niezależnie od wielkości producenta, zaledwie 616 zł. Właściwy dla sprawy Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, w terminie 7 dni od dnia wpływu kompletnego i opłaconego wniosku o wpis do rejestru, dokonuje wpisu do rejestru przedsiębiorców wykonujących działalność w zakresie wyrobu lub rozlewu wyrobów winiarskich  albo do uzupełnienia braków formalnych wniosku.


PODATKI MIODOSYTNIKA

W przypadku winiarzy produkujących wina z własnych winnic, rolniczy charakter ich działalności urywa się wraz z przetworzeniem owoców w winiarni. Podobnie w przypadku produkcji miodu pitnego, działalność rolnicza polegająca na prowadzeniu pasieki kończy się wraz z jego przeznaczeniem do sycenia i dalszej fermentacji. Ustaliliśmy już powyżej, że produkcja miodu pitnego stanowi działalność gospodarczą. Ogólny sposób opodatkowania będzie tu zatem właściwy wybranej formie prowadzenia takiej działalności (osoby fizyczne płacić będą podatek PIT, osoby prawne zaś podatek CIT).

Krótkiego omówienia wymaga natomiast kwestia opodatkowania miodu pitnego podatkiem VAT. Materia ta regulowana jest ustawą z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. 2004 nr 54 poz. 535). Nieszczęściem dla konsumenta jest fakt, iż podatek VAT obciąża zawsze produkcję wyrobów akcyzowych. Miód pitny markowy bez cienia wątpliwości będzie zatem opodatkowany podatkiem VAT. 

Specyficznym podatkiem, właściwym dla napojów alkoholowych, będzie oczywiście akcyza.


AKCYZA PRZY PRODUKCJI MIODU PITNEGO

Podstawą opodatkowania miodu pitnego markowego jest ilość tego wyrobu wyrażona w hektolitrach. Stawka akcyzy na wino została wskazana w art. 96 ust. 4 pkt. 2 ustawy o podatku akcyzowym i wynosi 174,00 zł od 1 hektolitra (100l) gotowego wyrobu. 

Zatrzymując się na chwilę przy akcyzie, należy wspomnieć, że istnieją dwa zasadnicze reżimy akcyzowe. Co do zasady, produkcja wyrobów akcyzowych, może odbywać się wyłącznie w składzie podatkowym korzystać z zawieszonego poboru akcyzy. Alternatywą dla tego systemu jest tzw. przedpłata akcyzy.

Przedpłata akcyzy dla producentów wina?

Podstawą dla producenta będzie tu przede wszystkim zgłoszenie rejestracyjne w zakresie podatku akcyzowego. Urzędem w którym składamy wniosek jest urząd właściwy miejscowo dla naszej siedziby (tylko w przypadku  osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej) lub naszego miejsca zamieszkania (w przypadku osób fizycznych). Zgłoszenia tego dokonujemy na formularzu urzędowym AKC-R (służy on zarówno do zgłoszenia płatnika jak i późniejszej aktualizacji jego danych).

Producent, musi też przed rozpoczęciem działalności złożyć do naczelnika urzędu celno-skarbowego właściwego ze względu na miejsce produkcji wniosek o urzędowe sprawdzenie, poprzedzając je odpowiednim przygotowaniem i wyposażeniem naszej przetwórni oraz sporządzeniem niezbędnej dokumentacji akcyzowej.

Dokumentami mającymi znaczenie dla przeprowadzania kontroli celno-skarbowej, które stanowić powinny załączniki do naszego zgłoszenia są:

  • plan miejsca produkcji, magazynowania, przeładowywania, wprowadzania, wyprowadzania i zużycia wyrobów akcyzowych
  • wykaz miejsc z wyszczególnieniem lokalizacji produkcji, magazynowania, przeładowywania, wprowadzania, wyprowadzania i zużycia wyrobów akcyzowych, zawierający nazwy i numerację znajdujących się w tych miejscach pomieszczeń, urządzeń i naczyń służących do wykonywania czynności podlegających kontroli celno-skarbowej
  • wykaz legalizowanych przyrządów pomiarowych z podaniem zakresu ich użytkowania oraz pozostałego wyposażenia stosowanego do przeprowadzania kontroli celno-skarbowej wyrobów akcyzowych
  • skrócony opis procesu technologicznego, sposobu magazynowania, przeładowywania, wprowadzania, wyprowadzania i zużycia wyrobów akcyzowych oraz instrukcje wewnętrznego obiegu dokumentacji dotyczącej tych czynności i przeprowadzania inwentaryzacji wyrobów akcyzowych, a w przypadku prowadzenia dokumentacji w postaci elektronicznej – instrukcja obsługi programu komputerowego
  • dokument potwierdzający tytuł prawny do korzystania z miejsca, w którym ma być prowadzona działalność
  • dokumenty wymagane na podstawie przepisów odrębnych, związane z działalnością gospodarczą podlegającą kontroli celno-skarbowej, w szczególności koncesje lub zezwolenia, zaświadczenia o dokonaniu wpisu do rejestru działalności regulowanej
  • wykaz obejmujący imiona i nazwiska upoważnionych przez podmiot osób odpowiedzialnych za wykonywanie powierzonych im obowiązków w zakresie objętym kontrolą

Kontrola ta służy weryfikacji, czy pomieszczenia gdzie będzie odbywała się produkcja, spełniają wymogi określone przepisami. Istotnym elementem pozostaje tu sposób pomiaru wysokości należnego podatku a zatem pomiaru ilości produktu, która dokonywana może być objętościowo, wagowo lub w przepływie. Istotne jest jednak aby posiadany sprzęt służący pomiarowi posiadał stosowne zatwierdzenia Głównego Urzędu Miar.  Z urzędowego sprawdzenia sporządza się protokół, który wraz ze zgłoszeniem oraz dokumentacją dotyczącą działalności podlegającej kontroli, stanowią akta weryfikacyjne. W przypadku gdy nie są zapewnione warunki i środki oo których tu mowa, naczelnik urzędu celno-skarbowego wyznacza termin do ich spełnienia, a po jego upływie przeprowadza powtórne urzędowe sprawdzenie.

Dodatkowym obowiązkiem producenta cydru jest oczywiście oznaczanie gotowych produktów znakami akcyzy czyli banderolami. W tym celu producent musi zgłosić wstępne zapotrzebowanie na takie znaki i wystąpić o wydanie banderol w potrzebnej mu ilości.


SPRZEDAŻ MIODU PITNEGO 

Dotarliśmy szczęśliwie do momentu, w którym wyprodukowana oficjalnie butelka, z naklejoną banderolą i zapłaconym podatkiem akcyzowym może trafić na rynek. Należy pamiętać, że ciążą na nas obowiązki w zakresie informowania konsumenta o produkcie spożywczym. Realizujemy je kształtując w sposób odpowiedni treść etykiety naszego produktu. To poważna sprawa, która potraktowana zbyt niechlujnie może wpędzić nas w niemałe kłopoty. Znakowaniu miodu pitnego, poświęciłem już kiedyś stosowny wpis, do którego w tej chwili odsyłam. Zajmijmy się zatem samą sprzedażą!

Etykieta cydru, miodu pitnego i win owocowych

Sprzedaż napojów alkoholowych możliwa jest po uzyskaniu stosownych zezwoleń (bardzo Was proszę, nie koncesji – te są na wydobycie ropy naftowej itp. :P).

Regulujące tę kwestię ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, dzieli zezwolenia na:

  • Zezwolenia detaliczne – pozwalające sprzedawać alkohol ostatecznym jego odbiorcom
  • Zezwolenia hurtowe – na sprzedaż alkoholu podmiotom posiadającym zezwolenia detaliczne, czyli w celu dalszej odsprzedaży

Zezwolenia obu typów wydawane są odrębnie, w zależności od rodzaju napoju alkoholowego i dzielą się kolejno na następujące kategorie:

  • do 4,5% zawartości alkoholu oraz na piwo
  • powyżej 4,5% do 18% zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa) 
  • powyżej 18% zawartości alkoholu

Producentów miodu pitnego interesować będą oczywiście zezwolenia dla napojów zawierających od 4,5% do 18% alkoholu. Jak już bowiem wiemy, miód pitny oraz miód pitny markowy posiadają zgodnie z definicją ustawową od 9% do 18% rzeczywistej zawartości alkoholu mierzonej objętościowo.

Zezwolenia detaliczne wydawane są przez właściwą miejscowo (dla miejsca sprzedaży) gminę. Zezwolenia hurtowe zaś przez właściwego miejscowo marszałka województwa.

Co szczególnie ważne z naszej perspektywy, zgodnie z z art. 9(1) ust. 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości – producent napojów alkoholowych jest obowiązany do uzyskania zezwolenia na obrót hurtowy napojami alkoholowymi, jeżeli zbywa swoje wyroby przedsiębiorcom posiadającym zezwolenia, o których mowa w art. 18 ust. 1 (tj. posiadających zezwolenie detaliczne). Oznacza to, że producent może sprzedać swoje produkty bez jakiegokolwiek zezwolenia, jeśli sprzedaż ta odbywa się wprost do hurtownika. 

Podsumowując zatem ten wątek:

  • Chcąc sprzedawać nasz miód pitny wprost konsumentom – potrzebujemy zezwolenia detalicznego
  • Chcąc zaopatrywać sklepu specjalistyczne, restauracje, hotele, itp. – potrzebujemy zezwolenia hurtowego
  • Chcąc sprzedać partię produktu hurtownikowi – nie potrzebujemy żadnego zezwolenia.

Dla tych z Was, dla których posiadanie własnego zezwolenia hurtowego okaże się nieopłacalne, sensowna może okazać się zatem droga pozwalająca na sprzedaż za pośrednictwem hurtowni. Gdybyście potrzebowali pomocy w tym zakresie zapraszam oczywiście do kontaktu.


NAGRANIE ROZMOWY Z KINGS OD MEAD

 


AKTY PRAWNE ISTOTNE DLA SPRAWY


 

 

paragrafwkieliszku

7 Comments

  1. 1. czy jeżeli założę działalność gospodarczą na całość działalności pasieki jaka jest prowadzona to muszę jakoś wyfakturowywać sam sobie zakup miodu, czy jeżeli jest prowadzone w obrębie jednej działalności to po prostu mogę produkować?
    2. Czy jeżeli jestem na umowie o pracę, a pasieka + miodosytnia jest tylko dodatkiem to podlegam jakiemuś podatkowi oprócz dochodowego i oczywiście akcyzy? Istnieje jakaś forma działalności, która zwalnia mnie ze składek ZUS?

    • ad. 1 – nie, nie ma nawet takiej możliwości aby sprzedać swoją rzecz sobie. ad. 2 – będąc na umowie o pracę musimy płacić już tylko składkę zdrowotną do ZUS (resztę opłaca nam pracodawca, etat jest bowiem ważniejszym tytułem). W zakresie opodatkowania przychodów z tytułu działalności gospodarczej, etat niczego nie zmienia. Co do zwolnienia ze składek ZUS to nie muszą ich płacić wspólnicy spółek kapitałowych (np. Sp. z o.o.).

  2. czy jeżeli produkuję miód pitny to mogę go sprzedawać na festynach pszczelarskich, gdzie znajdują się różni wystawcy miodów, czy potrzebuję specjalnego pozwolenia?

    • Sprzedaż zawsze wymaga zezwolenia. W przypadku festynów czy targów, otrzymuje się tzw. zezwolenie jednorazowe, wydawane na czas i w miejscu imprezy. Prosta sprawa ale wymaga załatwienia. Podstawą wydania zezwolenia jednorazowego jest posiadanie stałego zezwolenia detalicznego.

  3. Przede wszystkim dziękuję za wpis i całego bloga – zdecydowanie dodaje skrzydeł.. Mam natomiast pytanie, właściwie z wpisu wynika odpowiedź ale chciałbym się upewnić. Czy, aby produkować miód pitny z 500 l własnego miodu trzeba mieć zarejestrowany dział specjalny produkcji rolnej? Czy wybrana forma sprzedaży miodu (nie pitnego) czyli RHD lub Sprzedaż bezpośrednia ma jakikolwiek wpływ na działalność miodosytniczą? Dziękuję bardzo i pozdrawiam

    • Dziękuję za dobre pytanie. Faktycznie ustawa budzi pewne wątpliwości w tej sprawie i ciężko uzyskać z niej jednoznaczną odpowiedź. W tej chwili zwróciłem się o opinię w tej sprawie do ministerstwa rolnictwa. Oczywiście dam znać gdy uzyskam odpowiedź.

  4. Nie jestem pewny czy mój poprzedni komentarz dodał się prawidłowo więc pozwolę sobie napisać jeszcze raz. Poszukując informacji odnośnie produkcji miodu pitnego z wykorzystaniem do 500l własnego miodu natknąłem się na taki zapis: „(…) ci, którzy wyrabiają miody pitne, powinni prowadzić pasiekę spełniającą wymagania określone dla produkcji miodu w ramach działów specjalnych produkcji rolnej (zgodnie z art. 2 ust. 3 ustawy z 26 lipca 1991 o podatku dochodowym od osób fizycznych).” Dział specjalny wymaga posiadania co najmniej 80 uli, natomiast posiadając np. 20 – 30 uli również możemy mieć rejestrację u powiatowego lekarza weterynarii oraz możemy sprzedawać legalnie miód w ramach np rolniczego handu detalicznego. Pytanie czy rejestracja działów specjalnych produkcji rolnej jest w takim razie rzeczywiście konieczna, aby być miodosytnikiem-rzemieślnikiem? Dziękuję i pozdrawiam

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *